Ένα ακόμη κόμμα ή κάτι διαφορετικό; Η συζήτηση που άνοιξε ο Αλέξης Τσίπρας

Τα κόμματα ήταν κάποτε απολύτως απαραίτητα και για πολλούς λόγους. Κάλυπταν πολλαπλές ανάγκες οργάνωσης, επικοινωνίας, συντονισμού και αποτελεσματικών δράσεων των κινημάτων που εξέφραζαν - συχνά ήσαν και απόλυτα ταυτισμένα μαζί τους. 

Σήμερα παρακμάζουν υποβαθμισμένα σε γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, σκηνικά δήθεν δημοκρατικής λειτουργίας, ρινγκ εσωκομματικών αντιπαραθέσεων. Από εθελοντικές συλλογικότητες έχουν γίνει επαγγελματικά σωματεία πολιτικών συμφερόντων με αμειβόμενα στελέχη. Το κοινοβουλευτικό σύστημα έχει προσφέρει πολλά στην παρακμή ζωντανών σχηματισμών με τις καλές αμοιβές των βουλευτών και την σύντομη συνταξιοδότησή τους μετά από δυο τρεις θητείες στη Βουλή. Τα κίνητρα του να μπεις στο κόμμα ή την πολιτική έχουν αλλάξει: καλό εισόδημα, εύκολη δουλειά, έξοδος από την εργασιακή μέγγενη και την ανασφαλή καθημερινότητα των πολλών. 

Αυτό που συνέβη και με την πρώτη ασκήσασα πολιτική, την Εκκλησία και τους αμειβόμενους από το κράτος, ιερείς. Από εθελοντές στις αρχαίες θρησκείες (πχ ελληνική) και προβεβλημένοι από την κοινότητά τους λόγω ηθικών προσόντων, έγιναν επαγγελματίες που αμείβονται για τις υπηρεσίες τους και από το κράτος και από τον πιστό-πελάτη. Και με κίνητρο την επαγγελματική εξέλιξη...

Επιστρέφοντας στα κόμματα, βλέπουμε διάτρητα πόθεν έσχες των πολιτικών με κατακόρυφη αύξηση των περιουσιών τους χάρη στα πολιτικά τους αξιώματα, ειδικά όταν το κόμμα τους έχει ασκήσει εξουσία. Και στην δημοκρατική παράταξη. Βλέπουμε αποχωρήσεις χωρίς παράδοση του βουλευτικού εισοδήματος, βλέπουμε κομματικές μετατοπίσεις και στοιχίσεις πίσω από ηγέτες με μόνο κριτήριο την δυνατότητα να εκλεγούν πρώτη φορά ή και ξανά, βουλευτές...

Το ζήτημα λοιπόν σήμερα, που εύλογα δεν βάζει κανείς και καμία πολιτικός στο τραπέζι, είναι το τι χρειαζόμαστε τα κόμματα εκτός από τις εκλογές. Ειδικά στην αριστερά που ενδιαφέρεται πρώτιστα για την συλλογική δημοκρατική λειτουργία ενός κινήματος, την ανάδειξη ηθικών και ταλαντούχων στελεχών και τον δημοκρατικό έλεγχο των αντιπροσώπων. Που αντίθετα σήμερα με μια εκλογή παίρνουν την έδρα και την βάζουν στην τσέπη τους, ότι και να έχουν υπογράψει με τον φορέα που τα επέλεξε...

Αυτό λοιπόν το ζήτημα έβαλε εσχάτως με τις τοποθετήσεις του ο Αλέξης Τσίπρας, μετά από μια θητεία 16 χρόνων που περιλάμβανε Προεδρία κόμματος, βουλευτικό αξίωμα και Πρωθυπουργία. Και άνοιξε μια κουβέντα ασχέτως αν τα υπόλοιπα στελέχη της αριστεράς, έκαναν ότι δεν άκουσαν τίποτα σχετικό.

Μερικές μάλλον χρήσιμες διαπιστώσεις:

1. Μια υπηρεσία των κομμάτων (και των εφημερίδων τους καθημερινά) ήταν η πληροφόρηση και ενημέρωση του κόσμου για το τι συμβαίνει γύρω του ή και μακριά του. Με την σημερινή διάδοση του διαδικτύου και των πλατφορμών του που πληροφορούν σε πρώτο χρόνο ακόμη και με ζωντανή εικόνα, έχει αχρηστευθεί αυτή η λειτουργία και μαζί της οι κομματικές εφημερίδες ακόμη ακόμη και η ειδησεογραφία των μεγάλων ΜΜΕ. Το μόνο που χρειαζόμαστε πλέον είναι η ελεύθερη κυκλοφορία των απόψεων κάτι που η κομματική πειθαρχία συχνότατα δεν επιτρέπει.

2. Μια άλλη υπηρεσία των κομμάτων ήταν η αυτόνομη δημοκρατική λειτουργία των πολιτών, ειδικά σε περιόδους αυταρχικών κυβερνήσεων και καθεστώτων. Αυτό σήμερα το προσφέρουν τα κινήματα με τις ανοιχτές συνελεύσεις και τον ακτιβισμό τους ενώ τις συνεδριάσεις σε κλειστά δωμάτια χωρίς κινητά τις χρειάζονται μόνο όσ@ το έχουν ανάγκη αυτό για λόγους νόμιμης ή παραβατικής αδιαφάνειας.

3. Η ανάδειξη στελεχών έχει γίνει πλέον ανοικτή σε όσ@ ενδιαφέρονται και δέχονται τις βασικές αρχές ενός πολιτικού κινήματος και το ίδιο και η αυτόματη εγγραφή μέλους με την συμμετοχή σε κάποια εκλογή. Και παρότι πολλοί στην αριστερά θεωρούν ότι η δημόσια εκλογή ηγεσιών από την βάση γίνεται αιτία υφαρπαγής της κομματικής εξουσίας από οργανωμένες μειοψηφικές ομάδες (και εν μέρει έχουν δίκιο), ξεχνούν ότι στην εποχή του διαδικτύου τέτοιες διαδικασίες είναι μονόδρομος.

4. Η κλειστή λειτουργία των κομματικών ηγεσιών, μακριά από τον έλεγχο των ίδιων των μελών, αντιγράφει στην εποχή μας το κοινοβουλευτικό σύστημα: "άπαξ εκλογή και μετά κάνουμε ότι θέλουμε μέχρι την επόμενη όπου μπορείτε; να μας αλλάξετε". Και αυτό προκαλεί την οργάνωση των διαφωνούντων σε οργανωμένες φράξιες με μοναδικό σκοπό την πρόωρη εναλλαγή στην ηγεσία. Μερικά κόμματα βάζουν θητείες και κάνουν συνέδριο κάθε χρόνο για να μειώσουν την αυτονομημένη λειτουργία της ηγεσίας, αλλά τα αποτελέσματα είναι πενιχρά όσο δεν υπάρχει ανακλητότητα σε πρώτο χρόνο και ανανεούμενη επιλογή αντιπροσώπων με βάση την αξία τους και την δημοκρατικότητά τους και όχι τύποις με θητείες και κουραστικές εκλογοδιαδικασίες. Με λίγα λόγια, όσο δεν υπάρχει η ανέφικτη άμεση δημοκρατία σε κόμμα και κοινωνία.

Μπορεί άραγε να οργανωθεί ένα πολιτικό κίνημα χωρίς κόμμα; Το ζήτημα της ηγεσίας είναι το πιο εύκολο, αφού υπάρχουν πλέον εύχρηστες διαδικασίες ανανέωσης της εμπιστοσύνης σε κατάλληλα άτομα για αντιπροσώπευση. Αρκεί να λειτουργούν φυσικά.

Ποιοι όμως θα παίρνουν τις τακτικές αποφάσεις καθημερινά; Χρειάζονται ευέλικτες ομάδες με συντονισμό μεταξύ τους και τακτική λογοδοσία που όμως δεν θα γίνονται δικαιολογία ανάδειξης μονιμάδων και γραφειοκρατίας; Και ποιοι θα είναι αυτοί που θα εκλέγουν τους παραπάνω; Τα ενεργά μέλη, τα εγγεγραμμένα ή αυτά που θα εγγράφονται εθελοντικά πριν από κάθε απόφαση;

Αυτά είναι τα ερώτηματα που πρέπει να απαντηθούν σήμερα. Είναι δύσκολα αλλά ουσιώδη. Δεν είναι δεδομένες οι απαντήσεις πλέον. Η αυτόματη επανάληψη της μεθόδου "φτιάχνω ένα νέο κόμμα και κάνω συνέδρια κάθε τρία χρόνια" θα φέρει τα ίδια αρνητικά αποτελέσματα: για λίγο ακμή, μετά συμμετοχή στην εξουσία, διάσπαση από δυσαρεστημένους και παρακμή. Έναν νέο κύκλο αποτυχίας, όπως έγινε πχ με τον ΣΥΡΙΖΑ. Ή με τις διασπάσεις του όπου υπήρξε τυφλή επανάληψη της μεθόδου.

Η αριστερά δυσκολεύεται να κάνει αληθινούς απολογισμούς και δημιουργική αυτοκριτική όσο δεν αλλάζει ξεπερασμένες θεωρίες. Το "κόμμα νέου τύπου" έχει περάσει οριστικά στην ιστορία. Ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός επίσης. Οι τάσεις και τα ρεύματα ιδεών δεν ανθίζουν σε ένα γραφειοκρατικό περιβάλλον - μοιραία μετατρέπονται σε μόνιμες φράξιες, κομματικούς κλώνους και ατελείωτες μπάμπουσκες. 

Η αριστερά χρειάζεται ανανέωση στον τρόπο του οργανώνεται και δρα. Μέχρι τώρα ανανέωση γινόταν μόνο στο πρόγραμμά της - όλα τα άλλα γινόντουσαν με τον αυτόματο πιλότο του λενινιστικού κομματικού ιδεώδους. Οι ανοικτές θάλασσες είναι φυσικά πάντα εκεί - αλλά θέλουν γενναιότητα, αλτρουισμό και αλληλοβοήθεια. 

Με αυτήν την έννοια, η συζήτηση που άνοιξε ο Αλέξης Τσίπρας είναι καίρια και καλό είναι τα μπαρουτοκαπνισμένα στελέχη της αριστεράς που δογματίζουν αφόρητα, να βγουν από τα αμπριά του διαρκούς εμφυλίου τους και να παίξουν ανοιχτά μπάλα μπροστά στο αιώνιο κοινό τους. Εκείνο της αντίστασης στον απίστευτα επεκτατικό, διαβρωτικά ολοκληρωτικό καπιταλισμό.  Να παίξουν για την αλλαγή. Με 10 καίριες δημοκρατικές θεσμικές μεταρρυθμίσεις. Προφανώς στην πλευρά που τους αναλογεί στα πλαίσια της δυαδικής εξουσίας, κράτους και κινημάτων. Και με σεβασμό στην αυτονομία των κινημάτων και μόνιμο διάλογο μαζί τους. 

Αυτά μπορεί να τα κάνει ένα ακόμη κόμμα;

η αριστερή στρουθοκάμηλος

Διυλίζοντας τον Τσίπρα και καταπίνοντας τον Μητσοτάκη

Η μιζέρια των αποκομμάτων του ΣΥΡΙΖΑ

Το 2015 η ριζοσπαστική αριστερά έλαβε 36% των ψήφων, πράγμα πρωτοφανές όχι μόνο για την Ελλάδα αλλά και την μεταπολεμική Ευρώπη. Και ξεκίνησε μια αντιμνημονιακή διακυβέρνηση που κράτησε για ένα εξάμηνο ενωμένη την αριστερά. Μετά το δημοψήφισμα και την υπογραφή ενός νέου μνημονίου, η διακυβέρνηση άρχιζε και τελείωνε στον ΠΘ, Αλέξη Τσίπρα που το προσωπικό του πολιτικό ταλέντο ήταν αυτό που επικύρωσαν τον Σεπτέμβριο με παρόμοιο ποσοστό οι ψηφοφόροι.

Στο κείμενο αυτό δεν θα κάνουμε αποτίμηση όσων συνέβησαν από το 2015 έως σήμερα στην αριστερά. Θα κρίνουμε την στάση των σημερινών κομματιών της απέναντι στην πρόθεση του Αλέξη Τσίπρα να θέσει ξανά υποψηφιότητα για ΠΘ και να κυβερνήσει επικεφαλής μιας πλατιά κεντροαριστερής πολιτικής συμμαχίας.

Υπάρχουν στην αριστερά εκείνοι και εκείνες που παροτρύνουν τον Τσίπρα να επιστρέψει για να "σώσει τον τόπο" από την επιδρομή της πλέον εγκληματικής πολιτικής συμμορίας που γνώρισε. Και υπάρχουν και εκτός αριστεράς αρκετοί και αρκετές (κεντροδεξιοί, κεντρώοι, κεντροαριστεροί) που υποστηρίζουν το ίδιο. Φαίνεται και στις δημοσκοπήσεις όπου ως καταλληλότερος ΠΘ, είναι ήδη δεύτερος χωρίς να έχει εξαγγείλει κόμμα ή εκλογικό σχηματισμό.

Υπάρχουν όμως και εκείνοι και εκείνες (στην αριστερά) που παθιασμένα αμφισβητούν ή λοιδορούν ανοιχτά πλέον τον Τσίπρα ως μεταλλαγμένο κεντρώο, πιθανό συνεργάτη επιχειρηματιών, συστημικό εκφραστή ενός δήθεν δημοκρατικού καπιταλισμού, εγγυητή μιας συστημικής συνέχειας, αλλά και λαϊκιστή, λαοπλάνο και προδότη που έκανε το Όχι Ναι κλπ κλπ. 

Είναι όσ@ έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ μετά το δημοψήφισμα (αριστεριστές, Βαρουφακικοί, Λαφαζανικοί, Κωνσταντοπουλικοί), πολλοί που έφυγαν από τον ΣΥΡΙΖΑ επί Κασσελάκη (Τσακαλωτικοί, Σακελλαρικοί) αλλά και μεγάλο μέρος του σημερινού ΣΥΡΙΖΑ όπως οι Πολάκης, Παππάς, Δούρου. Κυρίως στελέχη δλδ, συνυπεύθυνα για όσα έκανε ή δεν έκανε η πρώτη αλλά και η δεύτερη κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ. 

Κι εδώ βρίσκεται όλη η παθογένεια της σημερινής ελληνικής αριστεράς που δεν κατάφερε να ανανεωθεί σε ιδέες, επεξεργασίες, θεωρίες αλλά και πυραμιδική κομματική λειτουργία και σχέση με τα κινήματα. 

Οι άνθρωποι αυτοί έχουν χρηματίσει επαγγελματικά στελέχη, βουλευτές στο ελληνικό και ευρωπαϊκό κοινοβούλιο, πολλοί ακόμη και υπουργοί των κυβερνήσεων της αριστεράς. 

Κι όμως παρέμειναν οι ίδιοι στην νοοτροπία. Πολύ θεωρητικοί και καθόλου πρακτικοί στην επίλυση προβλημάτων, υπερφιλόδοξοι γραφειοκράτες χωρίς τα απαραίτητα προσόντα για να υλοποιήσουν όσα εξαγγέλλουν, μικροεξουσιαστές με ακόλουθους, φράξιες και ομάδες μέσα στο κόμμα, εξουσιαστικοί απέναντι στα κινήματα που έβγαλαν κυβέρνηση τον ΣΥΡΙΖΑ, καθόλου αξιοκράτες στα στελέχη που προωθούν, αυταρχικοί στους ίδιους τους συμβούλους και εργαζόμενους στα πολιτικά τους γραφεία. 

Μοιράζονται τα ίδια μικροαστικά χαρακτηριστικά την ώρα που διακηρύσσουν ασυμβίβαστους αγώνες. Πριν τον Τσίπρα ήταν ευχαριστημένοι αν έμπαιναν στη Βουλή. Τώρα είναι απέναντι στον άνθρωπο που τους δίδαξε (επιτέλους) προοδευτική διακυβέρνηση και όχι βολονταρισμό και εφόδους στον γκρεμό...

Ο Αλέξης Τσίπρας καλά κάνει λοιπόν και δεν ανακατεύεται μαζί τους. Θα έκανε απλώς απόλυτα ορατή την μιζέρια τους και θα ενίσχυε εν γνώσει του μια εικόνα της κομματικής αριστεράς, απόλυτα εσωστρεφούς, σε μόνιμο εμφύλιο και αλληλοεξόντωση φραξιών. Πράγμα που εν μέρει ισχύει και τα ΜΜΕ της διαπλοκής αγωνίζονται να διογκώσουν.

Έπειτα "αριστερά" είναι αυτό που υπηρετεί τον λαό και οι φιλόδοξοι εκφραστές της οφείλουν να αποδεικνύουν με τις πράξεις τους και όχι με λόγια και προγράμματα. Και σε αυτό έχουν αποτύχει όλα τα κομμάτια της κραυγαλέα όταν έχουν κατεβάσει την απήχησή τους πλέον σε μονοψήφια ποσοστά κοντά στην κοινοβουλευτική επιβίωση (με την Νέα Αριστερά των Τσακαλώτου, Σακελλαρίδη ούτε καν).

Όταν ΣΥΡΙΖΑ, Νέα Αριστερά και ΜεΡΑ25 που συμφωνούν σε όλα, καταφέρνουν να βρίσκουν τρόπο να υπάρχουν ξεχωριστά ως τρεις διαφορετικοί ΣΥΡΙΖΑ και στελέχη και των τριών να αναλώνονται στις μεταξύ τους κόντρες, τι παρόν και μέλλον έχουν αυτά τα κόμματα; Και η οποιαδήποτε πρόσκαιρη ενότητα μέχρι κάτι να τους ξινίσει; 

Αλλά το χειρότερο είναι ότι όλοι τους, είναι απορροφημένοι με το μικροκόμμα τους και την πολιτική τους ορθότητα και δεν βλέπουν καν την μεγάλη εικόνα: την ανάγκη του τόπου και των ανθρώπων του να ανασάνουν από την μαφιόζικη διακυβέρνηση, από το πλιάτσικο στον δημόσιο πλούτο και τις τσέπες τους που ανεμπόδιστα εξασκεί η ακροδεξιά στην εξουσία. Και έχουν ξεχάσει την ελληνική φύση που καταστρέφεται από την ενεργειακή λεηλασία σε βουνά, ποτάμια και θάλασσες. 

Δεν κατανοούν το κατεπείγον να πέσει αυτή η κυβέρνηση και τα έκτακτα καθήκοντά τους να συμβάλλουν με τις όποιες δυνάμεις τους σε κάτι τέτοιο. Κι όταν έρχεται ο Τσίπρας να ηγηθεί σε κάτι τέτοιο, εκείνοι διυλίζουν τις προθέσεις του και καταπίνουν την πραγματικότητα Μητσοτάκη.

Συγγνώμη παλιοί μας σύντροφοι αλλά αυτό είναι τύφλωση, ανικανότητα και τραγικό λάθος. Και μάλλον θα είναι το τελευταίο σας. Ακολουθεί η εξαέρωση.

*σκίτσο του αείμνηστου Γιάννη Καλαϊτζή στις 31-07-2015

Η πολιτική συμμαχιών του ΣΥΡΙΖΑ και η πρόταση για forum των Προοδευτικών δυνάμεων

Γιώργος Παπασπυρόπουλος/ Βασιλίκα Σαριλάκη

Μπορεί ένα νέο προοδευτικό forum να υποστηρίξει τον ελληνικό διαφωτισμό, τις νέες μεταρρυθμίσεις, την θεσμική ανασυγκρότηση της χώρας μετά το χάος του πελατειακού κράτους; Να στηρίξει τις ανεξάρτητες αρχές, την πάταξη της διαφθοράς και την ενδογενή παραγωγική ανασυγκρότηση; Μπορεί σήμερα να συμπαραταχθεί ο προοδευτικός κόσμος ώστε να αποκλεισθούν οι δυνάμεις της νεοφιλελεύθερης παλινόρθωσης;

Μια νέα πολιτική συμμαχιών καθοριστικής σημασίας ξεκινούν σε πανευρωπαϊκό επίπεδο, με πρωτοβουλία της ελληνικής κυβέρνησης και του ΣΥΡΙΖΑ. Πρόκειται για την συμμαχία των Μεσογειακών χωρών της ΕΕ, το Forum των Προοδευτικών στο Ευρωκοινοβούλιο (αριστεροί, σοσιαλδημοκράτες, πράσινοι) και την συνεργασία του ΣΥΡΙΖΑ με την ευρωπαϊκή σοσιαλδημοκρατία για την από κοινού προώθηση πολιτικών κατά της λιτότητας. Οι πρωτοβουλίες αυτές, αλλάζουν ήδη το κλίμα στις ευρωπαϊκές συσκέψεις για το μέλλον της ΕΕ και δημιουργούν ευνοϊκά μέτωπα για την γενική αντιμετώπιση της κρίσης χρέους στην ΕΕ αλλά και την άμεση υλοποίηση της ελάφρυνσης του χρέους στη χώρα μας ώστε να βγει από την καταβύθιση στο χρέος και την επιτροπεία.

Η πολιτική αυτή πρωτοβουλία παρουσιάστηκε την περασμένη Δευτέρα στην εκδήλωση απολογισμού* για την παρουσία του ΣΥΡΙΖΑ στο Ευρωκοινοβούλιο από τον Αλέξη Τσίπρα και τον αντιπρόεδρο του Ευρωκοινοβουλίου Δημήτρη Παπαδημούλη που διοργάνωσε την εκδήλωση. Και στις δυο τοποθετήσεις το ζητούμενο ήταν η εφαρμογή αυτής της πολιτικής συμμαχιών και στην ελληνική πραγματικότητα μετά από την πετυχημένη πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα για την Σύνοδο και το κοινό σχέδιο των χωρών του Ευρωπαϊκού Νότου.

Η Σύνοδος αυτή που μετεξελίσσεται σε θεσμό, κρίθηκε αναγκαία προκειμένου να αντιμετωπίσει την βαθιά κρίση που διάγει η Ευρωπαϊκή Ένωση η οποία με την Γερμανοκεντρική της εμμονή και τις πολιτικές λιτότητας, έχει δημιουργήσει νέες αντιθέσεις Βορρά –Νότου και πολλά προβλήματα.

Το εγχείρημα έχει ιδιαίτερη αξία διότι έδωσε ένα σημαντικό πολιτικό στίγμα ενότητας σε μια συγκυρία εικόνας κλονισμού της αξιοπιστίας της ΕΕ λόγω τουBrexit και την στιγμή που το προσφυγικό αποτέλεσε το άλλοθι για μια νέα «υστερία» των συνόρων την ίδια στιγμή που η εθνικιστική δεξιά έχει πάρει τα πάνω της σε πολλές χώρες.

Την εποχή λοιπόν, που όπως λέει ο Roberto Unger** η θέληση για διαφορετικότητα των εθνών γίνεται πλέον «δηλητηριώδης» (εφευρίσκοντας ως αποδιοπομπαίους τράγους τους πρόσφυγες) και μη έχοντας πειστική εθνική συλλογική ταυτότητα, απαιτούνται ιδιαίτερες προσπάθειες αντιμετώπισης της καπιταλιστικής παγκοσμιοποίησης.

«Για να αναπτυχθεί μια πολιτική και οικονομική μεταρρύθμιση στην παγκοσμιοποίηση -λέει ο Unger- πρέπει πολλές χώρες να ακολουθήσουν την ίδια συγκρουσιακή κατεύθυνση με τους κυρίαρχους κανόνες και τους κανονιστικούς συμβιβασμούς της παγκόσμιας τάξης.» Με λίγα λόγια η αποτελεσματική ρήξη θέλει συμμαχίες. Η συνύπαρξη εναλλακτικών αναπτυξιακών σχεδιασμών και πολιτισμικών σχέσεων είναι μονόδρομος. Διότι δεν μπορεί το κεφάλαιο να αλωνίζει στον κόσμο και η εργασία μαζί με την διεκδίκηση της κοινωνικής δικαιοσύνης να είναι εγκλωβισμένες στο έθνος-κράτος και εξορισμένες από το Ευρωπαϊκό γίγνεσθαι.

Η επιλογή τώρα προοδευτικών συμμαχιών και η διεύρυνση του διαλόγου στο εσωτερικό Ελληνικό μέτωπο είναι δύσκολη κυρίως γιατί ο δικομματισμός και η διαφθορά δημιούργησαν μια μεγάλη κρίση όχι μόνον οικονομική αλλά και πολιτική.

Μια κρίση όχι μόνον αξιακή αλλά και κρίση αντιπροσώπευσης.

Πώς έγινε και μια σοσιαλδημοκρατική δύναμη όπως το ΠΑΣΟΚ εν μέσω της μεγάλης δίνης της κρίσης έφτασε σήμερα να βρίσκεται πλειοψηφικά αγκυροβολημένη στο συντηρητικό στρατόπεδο της νεοφιλελεύθερης ΝΔ;

Δυστυχώς η πασοκοποίηση/βενιζελοποίηση της ελληνικής σοσιαλδημοκρατίας και της κεντροαριστεράς (ΠΑΣΟΚ, Ποτάμι, ΔΗΜΑΡ) έχει ως αποτέλεσμα την στενή της σύνδεση με τον νεοφιλελευθερισμό αντί της αυτοκριτικής της για τις καταστροφικές πολιτικές που έφεραν την χώρα στην χρεοκοπία και την επιτροπεία. Ωστόσο, υπάρχει το ερώτημα: Το επικροτούν αυτό κάποιοι προοδευτικοί αγωνιστές του σοσιαλιστικού τόξου που αγωνίστηκαν χρόνια για την λεγόμενη «μεγάλη αλλαγή;» Προφανώς όχι αν κρίνουμε από το μεγάλο ποσοστό του ΣΥΡΙΖΑ στο οποίο πιθανότατα συμπεριλαμβάνονται και άνθρωποι αυτού του χώρου.

Ο σοσιαλιστικός χώρος στην Ελλάδα δυστυχώς ατύχησε από κεντρικούς εκφραστές. Η σοσιαλιστική του έκφραση απείχε τόσο παλαιότερα όσο και σήμερα από άλλες Ευρωπαϊκές σοσιαλιστικές εκδοχές. Ο Mitterand π.χ άφησε πολύ περισσότερες θεσμικές τομές στην διακυβέρνηση της χώρας και την προάσπισε συνταγματικά από την διαφθορά σε αντίθεση με το ΠΑΣΟΚ. Ήρθε όμως η στιγμή να αφήσουμε πίσω το παρελθόν και να δούμε τι μπορεί να γίνει ώστε να ανασυγκροτηθεί το εσωτερικό προοδευτικό μέτωπο προς όφελος της χώρας.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπόρεσε να εκφράσει εκλογικά τις υγιείς δυνάμεις της κεντροαριστεράς και να σταθεροποιηθεί σε ένα υψηλό επίπεδο άνω του 35% κερδίζοντας όλες τις εκλογικές αναμετρήσεις από τις αρχές του 2015 και μετά. Αποτελεί πλέον ένα μεγάλο κόμμα αλλά όπως είπαν και οι ομιλητές δεν αρκεί από μόνο του. Απαιτείται ένα σταθερό μέτωπο των προοδευτικών στην χώρα, μεγάλες δλδ κοινωνικές συμμαχίες για να εφαρμοστούν οι κοινωνικές μεταρρυθμίσεις που απαιτούνται προκειμένου να ανοίξει ο δρόμος για την ανεξαρτησία και την ανάπτυξη.

Ο ΣΥΡΙΖΑ μπορεί να είναι αυτήν την στιγμή το πλειοψηφικό ρεύμα στην ελληνική αριστερά και ένα εργαστήριο διαμόρφωσης μιας σύγχρονης αριστεράς, αλλά δεν ξεχνά ότι έχουν βρει καταφύγιο σε αυτόν πολλά διαφορετικά προοδευτικά, σοσιαλιστικά και οικολογικά ρεύματα εκφράζοντας την αντίθεσή τους στην προσχώρηση των πρώην κομματικών εκφραστών τους στον νεοφιλελευθερισμό.

Τα ρεύματα αυτά, μπορούν να εκφραστούν στην ελληνική πολιτική σκηνή, όχι ως τάσεις του ΣΥΡΙΖΑ αλλά ως αυτόνομες πολιτικές συνιστώσες του προοδευτικού χώρου. Να διεκδικήσουν την πολιτική έκφραση της σοσιαλδημοκρατίας, να την συντονίσουν με τις προοδευτικότερες εκδοχές της κι όχι εκείνες που την θέλουν ουραγό και τσόντα των νεοφιλελεύθερων πολιτικών. Να πάρουν στα χέρια τους το δημόσιο διάλογο με την αριστερά.

Υπάρχουν ανεξάρτητες κινήσεις και πρόσωπα του κεντρώου προοδευτικού και σοσιαλιστικού χώρου. Άνθρωποι εγκλωβισμένοι ακόμη σε παραπαίοντα δήθεν εναλλακτικά σχήματα σχήματα όπως το Ποτάμι ή η Δημοκρατική Συμπαράταξη. Σοσιαλιστές που ενώ δεν βρίσκουν αξιόπιστη προοδευτική ηγεσία παραμένουν από κομματικό πατριωτισμό στο νεοφιλελεύθερο ΠΑΣΟΚ της Φώφης και του Βενιζέλου. Εκσυγχρονιστές που πίστεψαν στην ισχυρή Ελλάδα-αυταπάτη του Σημίτη και δεν θέλουν να παραδεχθούν ότι η μεταρρύθμιση τώρα ξεκινά. Προοδευτικοί που νόμισαν ότι υπάρχουν πραγματικοί φιλελεύθεροι στα παραμάγαζα του νεοφιλελευθερισμού.

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι και οι κινήσεις τους πρέπει να συζητήσουν οργανωμένα με την αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ. Ελεύθερα, όχι καταναγκαστικά ή προεκλογικά.

Χρειάζεται όπως τόνισε κι ο Δ. Παπαδημούλης ένα forum Διαλόγου και Κοινής Δράσης των προοδευτικών ώστε να μπορέσουν να εκφραστούν δημόσια απελευθερωμένες οι δυνάμεις αυτές, ξεφεύγοντας από τα δεσμά της κυριαρχίας των κομμάτων- σφραγίδων που καταχρώνται τα τελευταία χρόνια τον χώρο της κεντροαριστεράς. Και να σχηματίσουν τους φορείς τους στα πλαίσια αυτής της συμμαχίας. Να ανακτήσουν τον σοσιαλιστικό χώρο από τους καταπατητές του, την πολιτική τους αξιοπρέπεια και να βοηθήσουν στον μετασχηματισμό της χώρας σε προοδευτική κατεύθυνση κόντρα στην αντεπίθεση που κάνει η ΝΔ για παλινόρθωση του παλιού κατεστημένου.



Σημειώσεις:

*Παρακολουθήστε τον χαιρετισμό του Αλέξη Τσίπρα εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=wJcGIAMRZIs&feature=youtu.be
Δείτε το βίντεο της ομιλίας του Δ. Παπαδημούλη εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=ReeuuX8OJdE&feature=youtu.be
Και τις ομιλίες των υπολοίπων ομιλητών εδώ:
https://www.youtube.com/watch?v=YR-nO9Ng__M&feature=youtu.be
https://www.youtube.com/watch?v=HOvqStnwCZE&feature=youtu.be
https://www.youtube.com/watch?v=iG2Pa_purao&feature=youtu.be
https://www.youtube.com/watch?v=MDQNgSobsEI

**Roberto Mangabeira Unger "Τι πρέπει να προτείνει η Αριστερά", Εκδόσεις Ευρασία, Αθήνα 2009

(καθηγητής του Harvard, σύμβουλος του Ι. Λούλα και μετέχων στην πρώτη αριστερή κυβέρνηση της Βραζιλίας)

***Δημοσιεύτηκε στο tvxs.gr

Πάσχος Μανδραβέλης μαινόμενος ή, ως που θα φτάσει η αμοιβόμενη εμπάθεια των κατά φαντασία "φιλελεύθερων" προπαγανδιστών;

Με αφορμή το πόνημα του Πάσχου Μανδραβέλη στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ: Το γέλιο των επενδυτών και ο κ. Τσίπρας: 

Η "πληρωμένη απάντηση" από έναν έλληνα της ομογένειας:

Miltos Manetas:

Πασχάλη σε πληρώνουν να γράφεις τέτοια ψέματα? 

Όποιος καταλαβαίνει αγγλικά και δει αυτήν την συζήτηση, βλέπει τον πιο συγκροτημένο, σοβαρό και με όραμα άνθρωπο που έχει ποτέ αντιπροσωπεύσει αυτό το κράτος. 

Χωρίς να υπόσχεται τίποτα σε κανέναν, λέει στους ανθρώπους καθαρά τα σχέδιά του, που θα γίνουν πραγματικότητα μόνο αν αυτοί το θελήσουν. 

Στον Κλίντον - που ξεκάθαρα εμπιστεύεται τον Τσιπρα και τον θαυμάζω κιόλας-απαντά πως χωρίς τις αλλαγές που ελπίζει να καταφέρει, τα πράγματα δεν πρόκειται να αλλάξουν αλλά και έτσι ακόμη, να επενδύσουν όλοι αυτοί στην Ελλάδα, είναι μία καλή ιδέα γιατί δεν χάνουν τίποτα, ούτως ή άλλως μέσα στην θολούρα δουλεύουν - οι επενδυτές αυτή την γλώσσα την καταλαβαίνουν πολύ καλά. 

Εξηγεί όμως - για όποιον ενδιαφέρεται- ότι η Ελλάδα έχει να προσφέρει κάτι που λίγες χώρες έχουν, ανθρώπους έξυπνους και πρωτοποριακούς - σαν τον Τσιπρα τον ίδιο. 

Έχει το θάρρος να τους πει να κοιτάξουν λίγο παραπέρα από τον τουρισμό και ακόμη και να μπορέσουν να δουν τι μπορεί να προσφέρει η Ελλάδα στην Ευρώπη και στον κόσμο: μία καινούργια προοπτική για την Δημοκρατία! 

Είμαι σίγουρος Πασχάλη ότι εσύ τα καταλαβαίνεις όλα αυτά και η ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ επίσης αλλά για κάποιο λόγο - προφανώς γιατί σας έχουν αναθέσει την εργασία του να υποδαυλίζετε το μίσος για τον Τσιπρα και να τον διαβάλετε, βάζεις όλο σου το ταλέντο στην υπηρεσία αυτών των σκοτεινών ανθρώπων. 

Ή από την ζήλεια και δεν ξέρω και εγώ τι, έχεις γίνει σαν τον Σαλιερι στον Μοτζαρτ του Φόρμαν που αντί να αγκαλιάζει το φως, προσπαθεί να το σβήσει.

*ο τίτλος της ανάρτησης είναι της ΑΣ

Χωρίς σχέδιο και απαντήσεις για την επόμενη μέρα τα κόμματα της αντιπολίτευσης - η ευκαιρία του ΣΥΡΙΖΑ

Μιχάλης Κουντούρης /efsyn

του Γιώργου Παπασπυρόπουλου 
από το tvxs 

Η προκήρυξη των εκλογών για τις 20 Σεπτεμβρίου (μένει το τυπικόν) βρήκε λαό και κόμματα σε μια εντελώς καινούργια κατάσταση από εκείνες που γνωρίζαμε έως σήμερα προεκλογικά: ο μεν κόσμος γνωρίζει για πρώτη φορά πολύ καλά την κατάσταση που βρίσκεται η χώρα, τους περιορισμούς στην άσκηση ανεξάρτητης πολιτικής και που βρίσκονται οι δυνατότητες βελτίωσης  - τα δε κόμματα δεν έχουν πια τίποτα φανταχτερό να υποσχεθούν στους ψηφοφόρους τους παρά μόνο πολύ συγκεκριμένα πράγματα επί συγκεκριμένων προβλημάτων ή λύσεων. 

Λαός θηρίο αλλά ενήμερο

Ο κόσμος καλείται για τρίτη φορά να αποφασίσει για την επόμενη φάση, να κρίνει σχεδόν αμεσοδημοκρατικά το κυβερνητικό έργο, την διαπραγμάτευση και την συμφωνία αλλά και τις προτάσεις για το αύριο. 

Είναι καλά ενημερωμένος έχοντας παρακολουθήσει, σχεδόν συμμετάσχει στην πολύμηνη προσπάθεια της νέας κυβέρνησης να πετύχει όσα υποσχέθηκε τον Γενάρη. Ξέρει τα εναλλακτικά σχέδια και τις δυνατότητές τους, καταλαβαίνει τι εστί διαπραγμάτευση και τι συνθήκες και συσχετισμοί χρειάζονται για να είναι επιτυχής. Γνωρίζει την κατάσταση της Ευρώπης αλλά και της οικονομίας μας, του κράτους και της παραγωγής μας. 

Περιμένει προτάσεις άμεσα υλοποιήσιμες για την παραγωγική ανασυγκρότηση, την σωτηρία της μικρής και μεσαίας επιχειρηματικότητας και την ενδογενή παραγωγή  - δεν πιστεύει σε επενδυτές από τον ουρανό και μεγαλεπήβολες συμμαχίες με ρώσους, κινέζους, BRICS και PIGS. 
Η διαφάνεια που τήρησε στην διαπραγμάτευση η κυβέρνηση του Α. Τσίπρα εκτός από ισχυρό όπλο επίτευξης κρίσιμων στόχων όπως η ενημέρωση για την αποτυχία των προηγούμενων μνημονίων και την ανάγκη άμεσης απομείωσης του χρέους, γκρέμισε και σχεδόν όλους τους μύθους που στήριζαν προεκλογικές εκστρατείες στο πουθενά: η ενωμένη Ευρώπη στην οικονομία και την μετανάστευση, η απειλή εξόδου από το ευρώ ως επιχειρήματος, το εθνικό νόμισμα, οι φίλοι ρώσοι, οι εχθροί αμερικάνοι κλπ κλπ

Είναι πια κατανοητό ότι δεν υπάρχουν μαγικές λύσεις. Γιατί δοκιμάστηκαν όλες στην διαπραγμάτευση. Και επιτεύχθηκε αυτό που όντως ήταν δυνατόν σε αυτές τις συνθήκες. Ως δυνατότητα βελτίωσης τώρα απομένει η εσωτερική μεταρρύθμιση, η μετατροπή του ελληνικού κράτους σε κανονικό και χρήσιμο και η στήριξη των παραγωγών. Εκεί επάνω θα αποφασίσουν οι ψηφοφόροι και όχι εξ αιτίας κάποιου προεκλογικού show: γενικούρες και μπουρδολογίες τέλος!

Κόμματα χαμένα στην μετάφραση

Τα κόμματα πιάστηκαν στον ύπνο. Τον προγραμματικό ύπνο. Μη έχοντας άλλη εναλλακτική από το "ναι σε όλα" ΝΔ, ΠΑΣΟΚ και Ποτάμι ψήφισαν θέλοντας και μη την νέα συμφωνία εφόσον είχαν υποσχεθεί "συμφωνία νάναι και ότι νάναι". Ούτως ή άλλως, από την στιγμή που ο ΣΥΡΙΖΑ έπεισε ότι διαπραγματεύεται και μάλιστα ενέπλεξε συμμετοχικά και τον λαό στην διαπραγμάτευση με την δημοψηφισματική απόρριψη με 62% του σχεδίου Γιούνκερ και την απόκτηση ενός καλύτερου αμέσως μετά, αφαίρεσε κάθε επιχείρημα της αντιπολίτευσης: εκείνη έφτασε μέχρι το ντροπαλό "μένουμε Ευρώπη", μια αόριστη και προσχηματική δραπέτευση από το συγκεκριμένο - δεν είχε να πει τίποτε εναλλακτικό! Σήμερα ακόμη ψελλίζει "τι την θέλατε την διαπραγμάτευση;" και "το μνημόνιό σας είναι το χειρότερο" πράγματα που δεν αντέχουν στην κριτική ούτε δευτερόλεπτο: η διαπραγμάτευση που συνεχίζεται δομικά και θεσμικά πλέον για τον τρόπο - όχι το εάν - της απομείωσης του χρέους, τους αφαιρεί ακόμη και την όρεξη να αντιπαρατεθούν με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Οι εκλογές βρίσκουν λοιπόν τα κόμματα της αντιπολίτευσης χωρίς πρόγραμμα, χωρίς σχέδιο, χωρίς απαντήσεις. Και το χειρότερο; Αν καταφέρουν να παράξουν κάποιες, αυτές θα είναι επί του σχεδίου που έφερε ο ΣΥΡΙΖΑ... Κατάθλιψη. 

Γι αυτό και δεν θέλουν εκλογές. Αλλά η δημοκρατία ενίοτε λειτουργεί και κανείς δεν μπορεί να αποφύγει αυτό που δεν αποφεύγεται: να πει ποια είναι η δική του πρόταση και στην περίπτωσή μας, επί του τελείως συγκεκριμένου πλέον σημερινού πλαισίου... Kalo kouragio λοιπόν, που έλεγε κάποτε και ο Όλι Ρεν, γνωρίζοντας τι θα ακολουθήσει...

Οι κληρονόμοι της ελληνικής ασθένειας

Υπάρχουν φυσικά πάντοτε και οι εξαιρέσεις. Μη σοβαρές πολιτικές δυνάμεις που μπορούν χειμώνα καλοκαίρι να λένε τα ίδια πράγματα αδιαφορώντας αν αυτά είναι εφικτά και απευθυνόμενα στους φορείς της ελληνικής ασθένειας του "ανάδελφου λαού" και της συνωμοσιολογίας. Από αυτά μερικά εκλέγουν και βουλευτές: "ελληναράδες" του νεοναζιστικού κόμματος, νοσταλγούς του υπαρκτού του ΚΚΕ και ίσως τώρα μερικούς "πολύ αριστερούς" - πρώην ΣΥΡΙΖΑ που προτείνουν ένα ...ακόμη μυστικό σχέδιο εξόδου και δραχμής. 

Η ασφάλεια της αντιπολίτευσης και η απιθανότητα να γίνουν κάτι παραπάνω, τους δίνει αυτήν την δυνατότητα: να υπάρχουν έτσι χωρίς σχέδιο, να προτείνουν με βερμπαλισμούς πορεία στο πουθενά, να απόσχουν από την διαχείριση της πραγματικότητας. 

Είναι η θρησκευτική και μυθολογική προσέγγιση της πολιτικής, με ήρωες και προδότες, μάρτυρες και αγνό ελληνικό αίμα - μα κυρίως είναι η απόλυτη λατρεία του κράτους τροφού, σοσιαλιστικού ή πελατειακού, της δημοσιοϋπαλληλικής νοοτροπίας και του κομματικού μέσου - βολέματος με όραμα την αδικαιολόγητη πρόωρη σύνταξη - καμιά σχέση με την παραγωγή και την δημιουργικότητα - γι αυτό άλλωστε και σε αυτά τα κόμματα δεν υπάρχει και ανοχή του διαφορετικού αλλά κλειστή και συνωμοτική οργάνωση και φανατισμός. 

Και όχι δεν είναι τα πολιτικά "άκρα" - είναι η κεντρική ελληνική λογική της μεταπολίτευσης που αποθεώθηκε επί ΠΑΣΟΚ, είναι η "ελληνική ασθένεια" που τα χαρακτηρίζει.

Η ευκαιρία του ΣΥΡΙΖΑ

Στο πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ  - όχι των άμεσων μέτρων της Θεσαλονίκης - εκείνου που χιλιάδες άνθρωποι έφτιαξαν τα δυο τελευταία χρόνια πριν τις εκλογές του Γενάρη, υπάρχουν σχεδόν όλες οι λύσεις στην σημερινή ελληνική πραγματικότητα: περιγράφεται η ενδογενής παραγωγική ανασυγκρότηση, η σωτηρία των μικρομεσαίων επιχειρήσεων και αγροτών, οι εναλλακτικές της κοινωνικής οικονομίας και της αειφορίας, η μεταρρύθμιση του κράτους και η ενίσχυση της επιχειρηματικότητας και των παραγωγών του πλούτου. 

Παρέμεινε στο ράφι λόγω της ανάγκης καίριων κεντρικών επιδιώξεων στην διαπραγμάτευση με τους εταίρους και άρα ασαφούς μέχρι την πρόοδό της, χρηματοδοτικού πλαισίου αλλά και για ένα δεύτερο σημαντικό λόγο: την αντίσταση του συντηρητικού μέρους του ΣΥΡΙΖΑ ακόμη και στην παρουσίασή του! 

Η πολιτεία της "αριστερής πλατφόρμας" στα υπουργεία που της ανατέθηκαν επιβεβαιώνει του λόγου το αληθές: ως η συντηρητική μειοψηφία με τα παλαιοκομμουνιστικά πρότυπα του ΣΥΡΙΖΑ, υποτιμούσε έως υποψιαζόταν για "φιλελευθερισμό" τις προγραμματικές διεργασίες του κόμματος-που-ήθελε-να-είναι-ενιαίο. Παραδείγματα κραυγαλέα είναι η αντιμετώπιση των επειγόντων προβλημάτων των μικρομεσαίων από τα παράνομα/αντισυνταγματικά χρέη στο ταμείο τους και του οικολογικού προβλήματος της Χαλκιδικής: στο πρώτο προετάχθησαν τα κρατικά έσοδα από την επιχειρηματικότητα δλδ η εισπρακτική μέθοδος ανταπόκρισης του Δημοσίου στις υποχρεώσεις του σε μισθούς και συντάξεις - πράγμα που έφερε αντιμέτωπο το δημόσιο τομέα στον ιδιωτικό και τους ΔΥ και συνταξιούχους στους μικρομεσαίους με ότι αυτό συνεπάγεται σε κοινωνικό αυτοματισμό. Και στην δεύτερη, προτάχθηκε η διατήρηση της εργασίας των υπαλλήλων της εταιρείας χρυσού από την σωτηρία του περιβάλλοντος και της παραγωγής της περιοχής.

Σήμερα οι έχοντες αυτές τις αντιλήψεις συνωθούνται όχι τυχαία στο κόμμα της "Λαϊκής Ενότητας", επιτρέποντας στον ΣΥΡΙΖΑ να κινήσει διαδικασίες επικαιροποίησης και αξιοποίησης αυτής της σημαντικής δουλειάς που προέρχεται από τα σπλάχνα του αλλά και την συνδρομή εκατοντάδων ανθρώπων της γνώσης και της δημιουργίας, μη κομματικών μελών αλλά εθελοντών.

Το επόμενο διάστημα οι ψηφοφόροι περιμένουν απαντήσεις για την ανεργία, την ανασυγκρότηση της ενδογενούς παραγωγικής διαδικασίας, την στήριξη των χιλιάδων μικρομεσαίων επιχειρήσεων που κρατούν ακόμη την χώρα ζωντανή και τα ταμεία του Δημοσίου μισογεμάτα. 

Απαντήσεις που να συνάδουν με το πλαίσιο της νέας συμφωνίας και την απομείωση του χρέους κάτι που ο προγραμματισμός του ΣΥΡΙΖΑ επιτρέπει αφού έχει εντάξει την διαπραγμάτευση, τα αποτελέσματά της και τα ισοδύναμα στην λογική της ανασυγκρότησης της χώρας όπως περιγράφεται στις προγραμματικές του διεργασίες. 

• Αλλά οι απαντήσεις πρέπει να είναι καθαρές: που θα στηριχθεί η ανασυγκρότηση κυρίως; Στους ντόπιους παραγωγούς ή στο αέναο κυνήγι ξένων επενδυτών ή και μεταμφιεσμένων κερδοσκόπων; 
• Που θα στηριχθούν οι υπηρεσίες; Στο παρασιτικό πελατειακό και διεφθαρμένο κράτος ή στην κανονικότητα της εφαρμογής ενός αστικού εκσυγχρονισμού που οι ντόπιες ελιτ δεν είχαν ποτέ συμφέρον να κάνουν; Και την διαρκή αξιολόγηση λειτουργών και υπηρεσιών;
• Που θα στηριχθεί η ανάκαμψη της οικονομίας και οι θέσεις εργασίας; Στην δημιουργία της πρωτοβουλίας του εφευρετικού και ανήσυχου έλληνα πολίτη, στην άνθηση της υγιούς επιχειρηματικότητας μακριά από καρτέλ και στημένες εργολαβίες και τέλος της αλληλέγγυας κοινωνικής οικονομίας ή στα πεντάχρονα πλάνα-πλάνες των αδύνατων ακόμη και με δανεικά πλέον κρατικών επενδύσεων ή του κόμματος-κράτους;

Ο ΣΥΡΙΖΑ σε αντίθεση με την αντιπολίτευση και τους φορείς της ελληνικής ασθένειας, είναι σχεδόν έτοιμος. Αρκεί να το θελήσει και να παρουσιάσει με τόλμη το σχέδιό του για την παραγωγική ανασυγκρότηση της χώρας ζητώντας καθαρή εντολή να καταπολεμήσει την "ελληνική ασθένεια" του φεουδαρχικού παρασιτισμού των μεταπρατικών ελίτ πάνω στους παραγωγούς του πλούτου. 

Εντέλει κάτι τέτοιο είναι που θα επιτρέψει και στην επερχόμενη απομείωση του χρέους να αποβεί χρήσιμη δλδ να μην απορροφά πλέον το χρέος κάθε δυνατότητα εσωτερικής χρηματοδότησης της ανάπτυξης. Ή αλλιώς "συν Αθηνά και χείρα κίνει".

Σε κάθε άλλη περίπτωση, το χρέος θα παραμείνει ως η παντοδύναμη μαύρη τρύπα που αποστραγγίζει κάθε εθνικό πλούτο είτε με ευρώ είτε με δραχμή είτε στην ΕΕ είτε και στους BRICS.

Γιάννης Μπουτάρης: Ο Ελληνας πρωθυπουργός έχει ήδη αποδειχθεί πως είναι ο μόνος πολιτικός που προσωποποιεί την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον

Η ώρα του Αλέξη Τσίπρα

Απευθυνόμενος στον πρωθυπουργό, ο δήμαρχος Θεσσαλονίκης Γιάννης Μπουτάρης γράφει: 

του Γιάννη Μπουτάρη*

Είναι ηλίου φαεινότερον ότι η κατάσταση στη χώρα είναι κρίσιμη. Πόσο κρίσιμη όμως είναι πραγματικά και τι επιλογές μάς έχουν απομείνει; 

Από το 2009 και το ξέσπασμα της πρωτοφανούς κρίσης έχουν ήδη κυβερνήσει, ή προσπάθησαν να κυβερνήσουν, τη χώρα τα περισσότερα κόμματα που εξέλεξαν βουλευτές στο ελληνικό Κοινοβούλιο (από την εθνικιστική δεξιά μέχρι τη ριζοσπαστική αριστερά). Η κατάσταση όμως στη χώρα δεν μοιάζει ειδυλλιακή… Ο κόσμος συνεχίζει και αισθάνεται ματαίωση και απελπισία. Στην απόγνωσή του επάνω, εφόσον συνεχίσει να αποτυγχάνει το «σύστημα» –γιατί για σύστημα περνιούνται σταδιακά όλοι όσοι κυβερνούν– ο κόσμος θα ψάξει αντισυστημικές εναλλακτικές επιλογές. Δεν μένουν, όμως, πια και πολλές. Στην πραγματικότητα, μένουν μόνον οι εξής δύο: Φασισμός ή σοβιετικού τύπου ολοκληρωτισμός. 

Η Ιστορία έχει δείξει ότι η χώρα πρέπει να αποφύγει πάση θυσία τέτοια μονοπάτια. Για να μπορέσουμε, όμως, να μπούμε σύντομα σε ασφαλή δρόμο, χρειάζεται να επιτύχει η τωρινή κυβέρνηση στον κύριο στόχο της: Στη βασική συμφωνία με τους εταίρους, η οποία θα συνεχίσει να μας δίνει τη δυνατότητα να αποτελούμε μέρος αυτού που συχνά αποκαλούμε πολιτισμένο κόσμο, με ό,τι αυτό συνεπάγεται. 

Για μια χώρα σαν την Ελλάδα, χωρίς εύρυθμη δημόσια διοίκηση, με αδύναμους θεσμούς και ανίσχυρο κράτος δικαίου, με έλλειψη συναινετικής πολιτικής κουλτούρας, είναι απολύτως απαραίτητο να συνεχίσει να κρατάει ευρωπαϊκή πυξίδα σε όσο γίνεται περισσότερα πεδία. Και η Ευρωζώνη είναι ίσως το πιο σημαντικό από αυτά. Γιατί η συνέχιση της παρουσίας μας σε αυτήν ίσως είναι η μοναδική προϋπόθεση που μπορεί να μας αναγκάσει να φτιάξουμε κάποτε μια υγιή και παραγωγική οικονομία.

Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι αυτή τη στιγμή το ουσιαστικό δεν είναι αν η κυβέρνηση είναι καλή ή κακή, επαρκής ή ανεπαρκής. Προσωπικά, και όχι μόνο εγώ, έχω διαπιστώσει σοβαρές αδυναμίες και δυσλειτουργίες και σε αυτήν – όπως και στις προηγούμενες κυβερνήσεις. Η έλλειψη συντονισμού και ολοκληρωμένου οράματος είναι φαίνεται διαχρονικά παρούσα στις ελληνικές κυβερνήσεις. Επιπλέον, η αντιδραστική και παλαιοκομματική αλλά οργανωμένη μειοψηφία της σημερινής κυβέρνησης προσπαθεί να ακυρώσει κάθε πρωτοβουλία συναίνεσης και συνεργασίας με υγιείς δυνάμεις. Σε τελική ανάλυση υποσκάπτει το αίτημα και την επιθυμία του λαού για κοινό εσωτερικό μέτωπο.

Το εάν η Ελλάδα ανήκει στην Ε.Ε., στις χώρες BRICS ή σε συμμαχίες όπως η πάλαι ποτέ ΚΟΜΕΚΟΝ ή οι «Αδέσμευτοι», δεν είναι ζήτημα ιδεολογικών ή φιλοσοφικών αναζητήσεων αλλά ζωτικής σημασίας. Είναι σημαντικό να καταλάβουμε ότι, παρά το τωρινό μας χάλι, πρέπει να κάνουμε τα πάντα για να συνεχίσουμε να αποτελούμε μέρος του πολιτισμένου κόσμου και όχι μέρος μιας φαντασιακής ουτοπίας, που μόνοι μας θα επικαλούμαστε, αλλά κανένας δεν θα έχει ποτέ ανακαλύψει. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν πρέπει να έχουμε δικαίωμα στην ελπίδα και στο όνειρο. Κάθε άλλο! 

Οχι μόνον ο ελληνικός λαός αλλά όλοι οι λαοί αξίζουν το καλύτερο δυνατό μέλλον. 

Το ζήτημα είναι πώς το προσεγγίζουν, με ποια μέσα, ποιες πολιτικές και ποιες συμμαχίες. 

Και σίγουρα, οι καλύτερες λύσεις δεν έρχονται με θεωρητική αντιπαραβολή στοιχείων και ασκήσεις επί χάρτου αλλά με σύγκριση πραγματικών δεδομένων. Πού υπάρχει υψηλότερος δείκτης ευζωίας, στις χώρες της Ε.Ε. ή στην Κούβα; Πού υπάρχουν μεγαλύτερες ανισότητες πλούτου, στην Ισπανία ή στη Βραζιλία; 

Δυστυχώς, ενώ τα ερωτήματα αυτά μέχρι πριν από λίγα χρόνια έμοιαζαν για τους περισσότερους από εμάς ρητορικά, στην παρούσα χρονική στιγμή μοιάζουν να πρέπει να απαντηθούν ξανά επί της ουσίας.

Αυτά που υπογράφονται από τον Ελληνα πρωθυπουργό για να επιτευχθεί η συμφωνία με την Ε.Ε. δεν θα είναι όλα ευχάριστα. Και βεβαίως δεν θα αποφύγει την κριτική –εσωκομματική και μη– για αθέτηση προεκλογικών υποσχέσεων σε αρκετά ζητήματα. Ομως, αυτά που θα καλούνταν να υπογράψει σε περίπτωση μη υπογραφής συμφωνίας και συνεπαγόμενης εξόδου από το ευρώ, θα ήταν τρις χειρότερα. Το ζήτημα για έναν πρωθυπουργό είναι να έχει τη δύναμη να αποφασίσει το καλύτερο (ή το λιγότερο κακό), και να έχει το σθένος να υπερασπιστεί την απόφασή του. Οταν έρθει η ώρα μηδέν –και είμαστε ήδη σε αυτήν– πρέπει να αποφασίσεις να πάρεις ή τον έναν δρόμο ή τον άλλο. Κανένας δεν είναι στρωμένος με ροδοπέταλα. Τουλάχιστον, όμως, αποφύγαμε τα αγκάθια, γιατί δεν θα τα αντέχαμε, όντας ήδη ξυπόλυτοι…

Ο Ελληνας πρωθυπουργός έχει ήδη αποδειχθεί πως είναι και έξυπνος και ευέλικτος. Επιπλέον, είναι ο μόνος πολιτικός που προσωποποιεί την ελπίδα για ένα καλύτερο μέλλον. 

Πιστεύω ότι την υπογραφή του στο τρίτο μνημόνιο πρέπει απαραίτητα να τη συνοδέψει και με κάτι άλλο εάν θέλει να μείνει στην ιστορία ως ένας ηγέτης του επιπέδου του Ελ. Βενιζέλου. Πρέπει να πείσει και να εμπνεύσει τον ελληνικό λαό ότι ήρθε η ώρα μας, ότι ήρθε η ώρα να δουλέψουμε συστηματικά με πάθος και στόχους. 

Πρέπει να πείσει τον λαό του ότι δεν υπάρχει καμία συνωμοσία εναντίον μας, ότι δεν μας ψεκάζουν, ούτε μας εκβιάζουν συστηματικά κάποιοι κακοί, ότι δεν είναι όλοι οι άλλοι κουτοί και εμείς οι έξυπνοι. Οσο ο πρωθυπουργός λέει απλά ότι υπο- χρεώθηκε να υπογράψει μια συμφωνία που δεν θέλει, τόσο λειτουργεί παρελκυστικά. 

Ηρθε η ώρα να προτάξει το δικό του σχέδιο ανασυγκρότησης της χώρας λέγοντας αλήθειες: «Ναι, είμαστε η αριστερά και ήρθαμε στην εξουσία για να κάνουμε τη μεγάλη αλλαγή. Ελάτε τώρα όλοι μαζί να γίνουμε σοβαρό κράτος, σοβαρή χώρα. Ελάτε να γίνουμε πρότυπο για όλους τους τυραννισμένους λαούς του κόσμου». 

Προτεραιότητα για τη χώρα είναι το κτίσιμό της σε ισχυρούς θεσμούς, οι οποίοι θα αποτελέσουν τους πυλώνες ενός αξιόπιστου κρατικού οικοδομήματος. Ενός κράτους που οραματίστηκε ο Ιω. Καποδίστριας αλλά εμποδίστηκε από τους κήρυκες του πελατειακού συστήματος, του λαϊκισμού και της διαφθοράς, οι οποίοι μπόλιασαν ολόκληρες γενιές με τέτοιου είδους πρακτικές. 

Ο Τσίπρας είναι ο μόνος σήμερα που μπορεί να εμπνεύσει και να αλλάξει αυτό το κλίμα που τόσα χρόνια έχει εγκατασταθεί στη χώρα και μας τραβάει προς τα κάτω. Ο κόσμος σιχαίνεται τον παλαιοκομματισμό και ο τωρινός πρωθυπουργός είναι ο μόνος που έχει τη λαϊκή νομιμοποίηση να μας βγάλει από το τέλμα.

Είναι η ώρα του Τσίπρα. Τις διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις έπρεπε μόνοι μας να τις είχαμε ξεκινήσει το 1981, όταν μπήκαμε στην ΕΟΚ. Την πίστη στις αξίες και στις ικανότητές μας, όμως, έχουμε –με εσένα, Αλέξη Τσίπρα, ως πρωθυπουργό– τη μοναδική ευκαιρία να την εμπεδώσουμε σήμερα. Αυτό είναι πια στα χέρια σου, είναι δουλειά σου να το πετύχεις. Είναι ευθύνη σου να εδραιώσεις αυτή την πίστη και να την κάνεις σημαία όλων μας. Και πιστεύω σε αυτό που ο ίδιος έχεις πει. Οτι δεν είσαι από τους ανθρώπους που αποποιούνται τις ευθύνες τους.

πηγή Καθημερινή 15 Αυγ 2015

1ον Συμφωνία και 2ον Κουπί Τέλος - οι "πολύ αριστεροί" του ΣΥΡΙΖΑ έκαναν πρώτοι το λάθος...

Γιάννης Καλαϊτζής/efsyn

Η κυβέρνηση πέρασε την συμφωνία - έχασε την δεδηλωμένη. Η αριστερή πλατφόρμα έκανε το μοιραίο λάθος και ελευθέρωσε τα χέρια του Αλέξη Τσίπρα και της πλειοψηφίας του ΣΥΡΙΖΑ: 

μπορούν τώρα εντελώς θεσμικά και δημοκρατικά να ζητήσουν την λαϊκή επιδοκιμασία (ή αποδοκιμασία) στην πορεία που επέλεξαν με την νέα συμφωνία με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς και ταυτόχρονα να εξασφαλίσουν την απρόσκοπτη εφαρμογή του πολιτικού τους σχεδίου χωρίς εσωτερικές τρικλοποδιές στην ανασυγκρότηση κράτους και παραγωγής. Με ένα σμπάρο δυο τρυγόνια, που λέει και η παροιμία.

Οι εκλογές έρχονται πολύ γρήγορα και με το ελάχιστο κόστος: πριν ανοίξουν τα σχολεία, η αγορά και η διαπραγμάτευση για τον τρόπο της συμφωνημένης μείωσης του χρέους. Ο λαός μπορεί να ανανεώσει την εντολή του στις αλλαγές που προέκυψαν στον σχεδιασμό του ΣΥΡΙΖΑ στις νέες συνθήκες που προέκυψαν από την τρέχουσα ευρωπαϊκή πραγματικότητα  - και να επιλέξει το πολιτικό σχέδιο της αρεσκείας του μετά την οριστική κατάρρευση των ιδεολογημάτων της μεταπολιτευτικής περιόδου μπροστά στην εισβολή του ρεαλισμού και στις τάξεις της κυβερνώσας αριστεράς. Τώρα κρίνονται όλοι/ες και όλα επί του πρακτέου. 

Κι αυτό είναι το μεγάλο όφελος από την πολύμηνη πεισματική διαπραγμάτευση της ελληνικής πλευράς: ότι ήταν δυνατόν να πετύχουμε το πετύχαμε υπό τις συγκεκριμένες συνθήκες - τώρα απομένει να διαχειριστούμε όσο γίνεται καλύτερα ότι συμφωνήθηκε, να κάνουμε το κράτος μας κανονικό, να συντρίψουμε συντεχνίες και καρτέλ, να φέρουμε δημόσιο και ιδιωτικό τομέα υπό συνθήκες ισονομίας στα δικαιώματα και τις απολαβές, να φτιάξουμε ανεξάρτητους θεσμούς και να βοηθήσουμε τους παραγωγούς να ξεδιπλώσουν το ταλέντο τους στην ανασυγκρότηση, χωρίς γραφειοκρατία, φόρους υπέρ συντεχνιών και (κομματικό) κράτος τιμωρό στην επιχειρηματικότητα.

Όλα αυτά δεν γίνονται με τον ΣΥΡΙΖΑ και τον Αλέξη Τσίπρα (που τιμωρούνται για τις επιλογές τους σε πρόσωπα και την ανοχή στα κόμματα μέσα στο κόμμα) να τραβούν κουπί για να μένουν κάποιοι αλώβητοι, καθαροί και δικαιωμένοι/ες στην ...ορεινή τους ασφάλεια. Τώρα, έκαστος εφ΄ ω ετάχθη. 

Θα ξεδιπλωθούν -επιτέλους- τα διαφορετικά πολιτικά σχέδια επί του πρακτέου, θα κριθούν από τον λαό και ο κάθε κατεργάρης θα πάει στον πάγκο του: άλλοι/ες για να υλοποιήσουν την λαϊκή εντολή άλλοι/ες για να γυαλίζουν τα μετάλλια ή τις εύφημες μνείες του συστήματος. 

Οι αντιρρησίες του ΣΥΡΙΖΑ έκανα πρώτοι την λάθος κίνηση, επιτρέποντας όμως έτσι στο σύστημα της αριστεράς να αυτοκαθαρθεί μέσα από την λαϊκή εντολή και να χρησιμοποιήσει το συνέδριό της όχι για εσωκομματικά ξεκαθαρίσματα αλλά για διαμόρφωση του σχεδίου παραγωγικής ανασυγκρότησης για τα επόμενα κρίσιμα χρόνια. 

Αργά ή γρήγορα το λάθος αυτό θα γινόταν εξ αιτίας κεκτημένης αντιμνημονιακής ταχύτητας - άλλωστε κι αυτοί θέλουν εκλογές το συντομότερο πριν ξεθωριάσει το νέο αντιμνημονιακό όραμα. Προλαβαίνουν να παίξουν λίγο ακόμη με τις λέξεις, το ανύπαρκτο σχέδιο Β που με προχειρότητα όση και η ευθύνη τους προσπαθούν να υποδυθούν βιαστικά και τα λόγια της πλώρης με τα όποια αποπειρώνται να αναμετρηθούν με την αδυσώπητη πραγματικότητα της χώρας. Αλλιώς δεν είχαν μέλλον ούτε εντός ούτε εκτός ΣΥΡΙΖΑ. 

Η κίνησή τους απογυμνώνει την αριστερά από την παραμυθία του ενός σχεδίου και της μιας θεωρίας και την φέρνει πιο κοντά στην πραγματικότητα: η αριστερά αποτελείται από πολλές θεωρίες και πολλά πολιτικά σχέδια - που ενίοτε μπορούν να συμπορευθούν αλλά μέχρις ενός σημείου: μέχρι να διώξουν τον εισβολέα, τον κατακτητή, την ντόπια τρόικα - αλλά μετά πρέπει και να κυβερνήσουν - κι όλα μαζί δεν γίνεται. Εκεί ένα από τα σχέδια θα πλειοψηφήσει και θα υπηρετηθεί από τα μέλη της πλειοψηφίας. Τελεία και παύλα.

Το αν το διαζύγιο θα είναι ή όχι βελούδινο, είναι η επιθυμία μας αλλά δεν είναι το θέμα μας: η σφοδρότητα των καταγγελιών φέρνει ψήφους, οπότε μην περιμένουμε πολυτέλειες. Στην πολιτική - και την αριστερά - ο σκοπός αγιάζει τα μέσα: το είδαμε στον χειρισμό των διαδικασιών της Βουλής από την ΠτΒ, χάριν και μόνο της αντικυβερνητικής της επιλογής...

Στο εξής όσοι και όσες έκριναν με ευκολία τον πολύμηνο διαπραγματευτικό αγώνα της κυβέρνησης θα κριθούν με την σειρά τους από τον λαό.

Γιώργος Παπασπυρόπουλος

Για να σωθεί η Ελλάδα, ο Τσίπρας θα πρέπει να γίνει Λούλα

Το μεγάλο στοίχημα για τον Αλέξη Τσίπρα και την Ελλάδα

Για να πετύχει τώρα ο πρωθυπουργός, θα πρέπει να επαναλάβει το "πείραμα" του ΣΥΡΙΖΑ σε ευρεία κοινωνική κλίμακα. Το "όραμα" της ηγετικής του ομάδας, η σημασία του δημοψηφίσματος, το παράδειγμα του Λούλα και το μεγάλο αγκάθι της... λειψανδρίας!

του Γιώργου Παπανικολάου, από το euro2day

Η άνοδος του Αλέξη Τσίπρα στην ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και η ταχύτητα με την οποία το κόμμα ανήλθε στην εξουσία δείχνουν ποιο είναι το μεγάλοπολιτικό ταλέντο του σημερινού πρωθυπουργού. Δεν είναι μόνον η ανάληψη κινδύνων με αποφασιστικότητα, όπως στην περίπτωση της διαμάχης με τον Αλέξανδρο Αλαβάνο, αλλά περισσότερο ο συγκερασμός διαφορετικών απόψεων και η ένταξή τους σε έναν κοινό στόχο.

Την ικανότητα του να λειτουργήσει ως συγκολλητική ουσία ανάμεσα στις πολυάριθμες συνιστώσες μιας μόνιμα κατακερματισμένης Αριστεράς, φέρνοντάς τη στην εξουσία, συναγωνίζεται μόνο η δυνατότητά του να εκπέμπει θετικά μηνύματα σε μια κοινωνία που έχει προ πολλού γυρίσει την πλάτη σε όσους εκπροσωπούν το παλαιό πολιτικό σύστημα.

Το γεγονός ότι ένα μεγάλο κομμάτι του «κομματικού» ΣΥΡΙΖΑ φαίνεται σήμερα να απαρνείται τον ηγέτη της παράταξης δεν έχει στις σημερινές συνθήκες ιδιαίτερη σημασία, τουλάχιστον για όσο οι σφυγμομετρήσεις θα δείχνουν ότι πολύ μεγάλο μέρος της κοινωνίας εξακολουθεί να στοιχίζεται πίσω από τον ίδιο.

Και δεν έχει σημασία, διότι εκ των περιστάσεων ο Αλέξης Τσίπρας οφείλει να πάρει τώρα ένα νέο στοίχημα πολύ μεγαλύτερης κλίμακας, ένα στοίχημα που ίσως αποδειχτεί το πλέον κρίσιμο στη Νεότερη Ιστορία της Ελλάδας.

Έχοντας ήδη βάλει το συμφέρον της χώρας πάνω από το συμφέρον της παράταξης, πρέπει να λειτουργήσει τώρα ως κύρια συγκολλητική ουσία όχι σε ένα κόμμα, αλλά στην ίδια την κοινωνία, ενώνοντάς την σε ένα κοινό στόχο: στην αλλαγή όλων όσοι οδήγησαν τη χώρα στη χρεοκοπία.

Διότι αυτό μόνον ο ηγέτης που επέβαλε το 61% στο πρόσφατο δημοψήφισμα, με τις τράπεζες κλειστές και τα μέσα ενημέρωσης απέναντι, μπορεί να το κάνει. Χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν θα υπάρξουν τεράστιες δυσκολίες.

Οι αλλαγές αυτές, στο δημόσιο και τον ιδιωτικό τομέα, στις αγορές, στους θεσμούς και στους νόμους, μπορούν να γίνουν μόνον με την υποστήριξη μιας μεγάλης κοινωνικής πλειοψηφίας, προκειμένου να υποταχθεί το εκάστοτε συντεχνιακό συμφέρον στο υπέρτερο κοινωνικό συμφέρον.

Ούτε μπορούν να γίνουν -κι αυτό είναι μέγα λάθος όσων το υποστηρίζουν- από κάποιον που θα βάλει στο ίδιο τσουβάλι τα επιβεβλημένα μέτρα (όπως για παράδειγμα η αύξηση του ΦΠΑ στην εστίαση και στον τουρισμό) με τα επιθυμητά, προσπαθώντας δήθεν να οικειοποιηθεί το πρόγραμμα στο σύνολό του.

Το γεγονός αυτό φαίνεται να είναι σε μεγάλο βαθμό αντιληπτό όχι μόνον στο εξωτερικό, αλλά και στο εσωτερικό, τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τα «συστημικά» κόμματα, με ελάχιστες εξαιρέσεις οι οποίες όμως περισσότερο κινούνται από άλλου είδους ελατήρια κι όχι από την ερμηνεία των πολιτικών συνθηκών.

Διότι το δημοψήφισμα κατέδειξε μέσα σε μία μέρα όχι μόνον την πλήρη χρεοκοπία του πολιτικού συστήματος της Μεταπολίτευσης, αλλά και τη δυσαρέσκεια του μεγαλύτερου μέρους της κοινής γνώμης, εκείνου που δεν συγκαταλέγεται στους «έχοντες», για τον τρόπο με τον οποίο γινόταν ως σήμερα η «προσαρμογή» της χώρας, στα νέα δεδομένα.

Κατέδειξε ότι στη συντριπτική της πλειονότητα η κοινή γνώμη θέλει το ευρώ όχι όμως «πάση θυσία», τουλάχιστον στο βαθμό που αυτή η φράση μεταφράζεται σε ενίσχυση των ανισοτήτων και σε εμπέδωση του κλίματος αδικίας και αναξιοκρατίας που υπήρχε πριν από την κρίση, αλλά συνέχισε να υφίσταται και μετά από αυτή.

Εν ολίγοις για να ακολουθήσουμε κι ένα από τα ανεπίσημα σλόγκαν της εποχής, για να σωθεί η Ελλάδα, ο Τσίπρας θα πρέπει να γίνει... Λούλα. Όπως ο διάσημος πολιτικός της Βραζιλίας, που κυβέρνησε επί οκτώ συναπτά έτη τη μεγάλη αυτή χώρα και σημάδεψε θετικά τη διεθνή πολιτική σκηνή, θα πρέπει να εφαρμόσει ένα γενναίο μεταρρυθμιστικό πρόγραμμα, κατά των δεινών που κατέστρεψαν σταδιακά την Ελλάδα, φροντίζοντας ταυτόχρονα να μειώσει κατά το δυνατόν τις κοινωνικές αντιθέσεις και να ενισχύσει τη συνοχή.

Το πρώτο ερώτημα είναι αν θέλει. Με βάση τις κατά καιρούς δηλώσεις του ιδίου, αλλά και της ηγετικής του ομάδας, μια τέτοια στροφή απηχούσε εξαρχής πολύ περισσότερο τη φιλοσοφία τους, απ' ό,τι μια επιστροφή στη δραχμή με απομόνωση της Ελλάδας από την υπόλοιπη Ευρώπη. Αυτό άλλωστε φάνηκε καθαρά και με το κείμενο των 47 σελίδων που οικειοθελώς παρέδωσε η κυβέρνηση στους δανειστές.

Σε αντίθεση με τη θεωρία της "σοσιαλιστικής νησίδας", του ουτοπικού ονείρου μιας Ελλάδας στο περιθώριο της Ευρώπης, η επαναφορά της χώρας σε τροχιά ανάκαμψης και η επιτυχής επανίδρυση των δομών της θα εξυπηρετούσε πολύ περισσότερο τις συχνά διατυπωμένες βλέψεις της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, να πυροδοτήσει αλλαγές με περισσότερο κοινωνικό πρόσημο στην υπόλοιπη Ευρώπη.

Το δεύτερο ερώτημα είναι αν μπορεί η προσπάθεια αυτή να είναι επιτυχής.

Αχίλλειος πτέρνα σε αυτήν την περίπτωση δεν θα είναι η διασφάλιση κοινοβουλευτικής πλειοψηφίας. Αυτή υπάρχει και θα συνεχίσει να υπάρχει -ισχυρότατη- όχι μόνον κατά την ψήφιση των διαφόρων λιγότερο ή περισσότερο υποχρεωτικών νόμων, αλλά και κατά την εφαρμογή τους.

Το αδύνατο σημείο στο όλο εγχείρημα ανάταξης της ελληνικής οικονομίας και κοινωνίας, εντός του ευρώ, αφορά τον κυβερνητικό μηχανισμό που θα εφαρμόσει τις βαθιές τομές που έχει ανάγκη το ελληνικό κράτος για να λειτουργήσει πιο αποτελεσματικά, σε όλα σχεδόν τα επίπεδα, από την Παιδεία και την Υγεία, ως την Άμυνα και την Οικονομία.

Σε όποια κυβέρνηση κι αν πρωθυπουργεύει ο Τσίπρας, το παιχνίδι της εφαρμογής θα κριθεί από τα πρόσωπα που θα στελεχώσουν το μηχανισμό υλοποίησης, κι όχι μόνον από τους υπουργούς. Για να βρεθούν όμως αυτά τα πρόσωπα θα πρέπει να γίνει ένα πανεθνικό προσκλητήριο, πέρα από κομματικές ταυτότητες, ένα πραγματικό προσκλητήριο εθνικής σωτηρίας.

Σε αυτό το πεδίο θα κριθεί τελικά όχι μόνον η διάρκεια της πολιτικής επικυριαρχίας του Τσίπρα στο ελληνικό σκηνικό, αλλά και η ίδια η υστεροφημία του. Το αν θα καταγραφεί τελικά στην Ιστορία ως ξεχωριστός ηγέτης σε μια κρίσιμη καμπή της χώρας, ή ως ένας διάττων αστέρας που αποδείχτηκε λίγος για να σηκώσει το βάρος της συγκυρίας.

Αλέξης Τσίπρας στην Le Monde: Tο ζήτημα της Ελλάδας δεν αφορά αποκλειστικά την Ελλάδα, αλλά αποτελεί το επίκεντρο της σύγκρουσης δύο εκ διαμέτρου αντίθετων στρατηγικών για το μέλλον της ευρωπαϊκής ενοποίησης

"Αν δεν υπάρχει ακόμα συμφωνία, δεν οφείλεται στη δική μας αδιαλλαξία" 

Par Alexis Tsípras, premier ministre de la Grèce

Στις 25 του περασμένου Γενάρη ο ελληνικός λαός πήρε μια γενναία απόφαση. Τόλμησε να αμφισβητήσει το μονόδρομο της σκληρής λιτότητας του μνημονίου και να επιδιώξει μια νέα συμφωνία. Μια νέα συμφωνία που επιτρέπει στην Ελλάδα να επιστρέψει στην ανάπτυξη εντός του ευρώ με ένα οικονομικό πρόγραμμα βιώσιμο, χωρίς τα λάθη του παρελθόντος.

Αυτά τα λάθη, άλλωστε, τα πλήρωσε ακριβά ο ελληνικός λαός, αφού μέσα σε πέντε χρόνια η ανεργία σκαρφάλωσε στο 28% (60% για τους νέους), το μέσο εισόδημα μειώθηκε κατά 40%, ενώ η Ελλάδα, σύμφωνα με τα στοιχεία της Eurostat, έγινε η χώρα της Ε.Ε. με τον υψηλότερο δείκτη κοινωνικής ανισότητας.

Και το χειρότερο: Το πρόγραμμα αυτό, παρά τα βαρύτατα πλήγματα στον κοινωνικό ιστό, δεν κατάφερε την ανάκτηση της ανταγωνιστικότητας της ελληνικής οικονομίας. Το δημόσιο χρέος εκτινάχθηκε από το 124% στο 180% του ΑΕΠ, η ελληνική οικονομία -παρά τις βαριές θυσίες του λαού της- παραμένει εγκλωβισμένη σε ένα κλίμα διαρκούς αβεβαιότητας, που γεννούν οι ανέφικτοι στόχοι δημοσιονομικής εξισορρόπησης που την υποχρεώνουν να πορεύεται σε έναν φαύλο κύκλο λιτότητας και ύφεσης.

Βασικός στόχος της νέας ελληνικής κυβέρνησης τους τελευταίους τέσσερις μήνες είναι να δοθεί τέλος σε αυτό τον φαύλο κύκλο, τέλος σε αυτή την αβεβαιότητα. Μια αμοιβαία επωφελής συμφωνία που θέτει ρεαλιστικούς στόχους πλεονασμάτων, ενώ ταυτόχρονα επαναφέρει την ατζέντα της ανάπτυξης και των επενδύσεων, μια οριστική λύση στο ελληνικό ζήτημα, είναι σήμερα πιο ώριμη και πιο αναγκαία από ποτέ.

Μια τέτοια συμφωνία, εξάλλου, θα σημάνει και το τέλος της ευρωπαϊκής οικονομικής κρίσης που ξέσπασε επτά χρόνια πριν, κλείνοντας τον κύκλο της αβεβαιότητας για την Ευρωζώνη.

Σήμερα η Ευρώπη έχει τη δυνατότητα να πάρει αποφάσεις που θα πυροδοτήσουν μια ραγδαία ανάκαμψη της ελληνικής και της ευρωπαϊκής οικονομίας, δίνοντας τέλος στα σενάρια περί Grexit, που εμποδίζουν μια μακροπρόθεσμη σταθεροποίηση της ευρωπαϊκής οικονομίας και μπορούν ανά πάσα στιγμή να κλονίσουν την εμπιστοσύνη, τόσο των πολιτών όσο και των επενδυτών στο κοινό μας νόμισμα.

Λένε, όμως, πολλοί ότι η ελληνική πλευρά δεν βοηθάει σ’ αυτή τη κατεύθυνση γιατί προσέρχεται στις διαπραγματεύσεις αδιάλλακτη και χωρίς προτάσεις.

Είναι πράγματι έτσι;

Επειδή οι στιγμές είναι κρίσιμες, ίσως και ιστορικές, όχι μόνο για το μέλλον της Ελλάδας αλλά και για την πορεία της Ευρώπης, θα ήθελα με τη σημερινή μου παρέμβαση να αποκαταστήσω την αλήθεια και να ενημερώσω υπεύθυνα την παγκόσμια κοινή γνώμη για τις πραγματικές προθέσεις και θέσεις της Ελληνικής Δημοκρατίας.

Η ελληνική κυβέρνηση, στη βάση της απόφασης του Eurogroup της 20ης του Φλεβάρη, έχει καταθέσει ένα ευρύτατο πακέτο μεταρρυθμιστικών προτάσεων, με στόχο μια συμφωνία που θα συνδυάζει τόσο το σεβασμό στην ετυμηγορία του ελληνικού λαού όσο, όμως, και το σεβασμό στους κανόνες και τις αποφάσεις που διέπουν τη λειτουργία της Ευρωζώνης.

Βασική κατεύθυνση των προτάσεών μας είναι η δέσμευση σε χαμηλότερα -και ως εκ τούτου εφικτά- πρωτογενή πλεονάσματα το 2015 και το 2016 και σε υψηλότερα για τα επόμενα χρόνια, δεδομένου ότι προσδοκούμε ανάλογη αύξηση των ρυθμών ανάπτυξης της ελληνικής οικονομίας.

Εξίσου βασικό σημείο των προτάσεών μας είναι η δέσμευση για αύξηση των δημοσίων εσόδων, μέσω, όμως, αναδιανομής των βαρών από τα χαμηλά και μεσαία στα υψηλά εισοδήματα, που μέχρι σήμερα απέφευγαν να πληρώσουν το δικό τους μερίδιο για την αντιμετώπιση της κρίσης, καθώς στη χώρα μου προστατεύτηκαν αποτελεσματικά, τόσο από την πολιτική ελίτ, όσο και από τα «στραβά μάτια» της τρόικα.

Από την πρώτη στιγμή της νέας διακυβέρνησης, άλλωστε, δείξαμε αυτές τις προθέσεις και την αποφασιστικότητά μας, νομοθετώντας συγκεκριμένη ρύθμιση που αντιμετωπίζει την απάτη των τριγωνικών συναλλαγών, εντατικοποιώντας τους τελωνειακούς και φορολογικούς ελέγχους, ώστε να περιορίσουμε ουσιαστικά το λαθρεμπόριο και τη φοροδιαφυγή.

Για πρώτη φορά μετά από χρόνια καταλογίσαμε τα  οφειλόμενα χρέη των ιδιοκτητών των μέσων ενημέρωσης προς το ελληνικό δημόσιο.

Η αλλαγή κλίματος στη χώρα είναι σαφής και αποδεικνύεται από το γεγονός ότι και τα δικαστήρια επιταχύνουν το έργο τους για την απονομή δικαιοσύνης σε υποθέσεις μεγάλης φοροδιαφυγής. Οι ολιγάρχες, με άλλα λόγια, που είχαν συνηθίσει στην προστασία του πολιτικού συστήματος έχουν, πλέον, πολλούς λόγους να χάνουν τον ύπνο τους.

Δεν είναι, όμως, μόνο οι βασικές κατευθύνσεις, αλλά και οι εξειδικευμένες προτάσεις που έχουμε καταθέσει στο πλαίσιο των συζητήσεων με τους θεσμούς που έχουν καλύψει ένα τεράστιο μέρος της απόστασης που μας χώριζε πριν από μερικούς μήνες. Συγκεκριμένα, η ελληνική πλευρά έχει αποδεχθεί την υλοποίηση σειράς θεσμικών μεταρρυθμίσεων, όπως η ενίσχυση της ανεξαρτησίας της Γενικής Γραμματείας Δημοσίων Εσόδων (ΓΓΔΕ) και της Στατιστικής Αρχής (ΕΛΣΤΑΤ), παρεμβάσεις για την επιτάχυνση της απονομής δικαιοσύνης αλλά και παρεμβάσεις στις αγορές προϊόντων ώστε να αρθούν στρεβλώσεις και προνόμια.

Επίσης, παρά την κάθετη αντίθεσή μας στο μοντέλο ιδιωτικοποιήσεων που προωθείται από τους θεσμούς, γιατί δεν δημιουργεί αναπτυξιακή προοπτική και δεν μεταφέρει πόρους στην πραγματική οικονομία, αλλά στο, ούτως ή άλλως, μη βιώσιμο χρέος, αποδεχθήκαμε να ολοκληρώσουμε, με κάποιες μικρές τροποποιήσεις, το πρόγραμμα των ιδιωτικοποιήσεων, αποδεικνύοντας έμπρακτα την διάθεσή μας για βήματα προσέγγισης.

Συμφωνήσαμε, επίσης, να υλοποιήσουμε μια μεγάλη μεταρρύθμιση στο ΦΠΑ απλοποιώντας το σύστημα και ενισχύοντας την αναδιανεμητική διάσταση του φόρου, ώστε να επιτύχουμε αύξηση τόσο της εισπραξιμότητας όσο και των εσόδων.

Καταθέσαμε συγκεκριμένες προτάσεις μέτρων που θα επιφέρουν περαιτέρω αύξηση των εσόδων: Έκτακτη εισφορά στα πολύ υψηλά κέρδη, φόρο στο ηλεκτρονικό στοίχημα, εντατικοποίηση των ελέγχων των μεγαλοκαταθετών / φοροφυγάδων, μέτρα για την είσπραξη ληξιπρόθεσμων οφειλών προς το δημόσιο, ειδικό φόρο πολυτελείας, διαγωνισμό για τις ραδιοτηλεοπτικές άδειες τις οποίες η τρόικα ξέχασε συμπτωματικά επί πενταετία και άλλα.

Τα μέτρα αυτά όχι μόνο αυξάνουν τα έσοδα, αλλά ταυτόχρονα δεν δημιουργούν υφεσιακό αποτέλεσμα, αφού δεν μειώνουν ...

Επιστολή στον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα

Αλέξη,

Χρησιμοποίησε όλα τα όπλα σου…

Αλέξη, η χώρα βρίσκεται στα πρόθυρα ανθρωπιστικής κρίσης. Επιδημίες που είναι ξεχασμένες εδώ και χρόνια είναι έτοιμες να ξεσπάσουν. Το ΚΕΕΛΠΝΟ πρόσφατα έχει ενημερώσει σχετικά τους γιατρούς. Το ίδιο και ο γιατρός του ΕΣΥ από τον Άγιο Νικόλαο Κρήτης κ. Νικολαράκης Κων/νος, το Μάρτη του 2014 το ευρωκοινοβούλιο1,2,3. Ο κ. Νικολαράκης ενημέρωσε εμπεριστατωμένα το ευρωκοινοβούλιο για την υπάρχουσα κατάσταση και για την ανθρωπιστική κρίση που αναμένεται να πλήξει την Ελλάδα, ως συνέπεια της οικονομικής κρίσης, και κανείς άλλος. Ούτε η προηγούμενη κυβέρνηση, ούτε οι ευρωβουλευτές της εθνικής μας αντιπροσωπείας είχαν προβεί ποτέ σε επίσημη εμπεριστατωμένη ενημέρωση του ευρωκοινοβουλίου για αυτό το θέμα.

Αλέξη, αν η χώρα χρεοκοπήσει και αρχίσει η διανομή φαγητού, καυσίμων κτλ. με το δελτίο όπως λέει ο κ. Λαπαβίτσας, τι θα γίνει με τόσες χιλιάδες ανθρώπους που αν δεν πάρουν άμεσα τα φάρμακα τους μέσα σε λίγες μέρες θα πεθάνουν; Διαβητικοί που η ζωή τους εξαρτάται από την ινσουλίνη, ανοσοκατεσταλμένοι, καρκινοπαθείς, νεφροπαθείς, νοσηλευόμενοι ασθενείς που χρειάζονται ειδικά αντιβιοτικά, αντιπηκτικά, αντιψυχωσικά κτλ θα είναι τα πρώτα θύματα της χρεοκοπίας, αφού αυτοί χρειάζονται φάρμακα που χωρίς αυτά δε ζεις πάνω από μερικές μέρες. Θα πεθάνουν μέσα σε ένα μήνα όσοι πεθαίνουν στην Ελλάδα σε ένα χρόνο. Αξίζει να το χρεωθείς αυτό;

Αλέξη, αν η χώρα χρεοκοπήσει στα χέρια σου, δε θα μείνεις στην ιστορία ως άλλος Τρικούπης για τη ρήση του: ¨δυστυχώς επτωχεύσαμεν¨, αλλά ως ο Πρωθυπουργός ευρωπαϊκής χώρας που χρεοκόπησε, την ώρα που ο Ντράγκι και η ΕΚΤ μοίραζαν άφθονο και πάμφθηνο χρήμα, και εσύ δεν ήσουν εκεί για να το πάρεις, αν και η χώρα σου το έχει τόσο ανάγκη. 1 τρις ευρώ θέλει να μοιράσει η ΕΚΤ και ο Ντράγκι με επιτόκιο 0,05%. Ούτε ο Θεός ο ίδιος (στον οποίο δεν πιστεύεις ούτε εσύ, ούτε εγώ) δε θα μοίραζε ποτέ τόσα πολλά λεφτά με τόσο χαμηλό, σχεδόν ανύπαρκτο επιτόκιο. Πιο κάτω δεν έχει!

Και όπως τον υπουργό οικονομικών του Τρικούπη δεν τον θυμάται κανείς, το ίδιο δε θα θυμάται και το δικό σου! Όποιος και να ‘ναι.

Αλέξη, παίξε το παιχνίδι της ΕΕ και της ΕΚΤ με τους δικού τους όρους, αλλά με τους δικούς σου κανόνες. Δεν έχει νόημα να δώσεις γροθιά στο μαχαίρι. Ούτε να έχεις τη λογική ή όλα ή τίποτα. Γιατί και το μαχαίρι δε θα πάθει τίποτα και εμείς θα πάμε στο τίποτα.

Αλέξη, αν δεν κάνω λάθος είσαι ο πρώτος και ο μόνος Πρωθυπουργός αυτής της χώρας που δεν έχει σπουδάσει Οικονομικά ή Νομικά, αλλά μια θετική (τεχνική επιστήμη). Πολιτικός Μηχανικός στο ΕΜΠ. Άρα ξέρεις από δυνάμεις, συνισταμένες και συνιστώσες, στρέψεις, ροπές, ισορροπίες κτλ. Απέδειξε σε τελευταία ανάλυση, ότι έχεις περισσότερη και καλύτερη πρακτική θετική σκέψη από τους θεωρητικούς προκατόχους σου. Και να έχεις πάντα στο νου σου τη ρήση του ανθρώπου που διπλασίασε την Ελλάδα, γιατί ήξερε να διαπραγματεύεται και να ελίσσεται. ¨Δεν υπάρχουν εθνικά δίκαια, υπάρχουν εθνικά συμφέροντα¨, έλεγε ο Ελευθέριος Βενιζέλος. Μ΄ αυτό το μπούσουλα κυβέρνησε και πέτυχε ότι πέτυχε.

Αλέξη, σε σχέση με το παρελθόν, που η χώρα βρέθηκε σε αντίστοιχα δύσκολες καταστάσεις, σε σχέση με άλλους Πρωθυπουργούς που κυβέρνησαν τη χώρα πριν το 2001(προ ευρώ δηλαδή), έχεις 3 όπλα λιγότερα. Δεν μπορείς να κόψεις νόμισμα, δεν μπορείς να κάνεις υποτίμηση του νομίσματος, δεν μπορείς να κλείσεις τα σύνορα στα εισαγόμενα προϊόντα απαγορεύοντας την εισαγωγή τους, αλλά ούτε να επιβάλλεις δασμούς σε αυτά για να προτιμά ο κόσμος τα εγχώρια.

Αλλά από την άλλη, το ευρώ έχει και πλεονεκτήματα, τα οποία εμείς δεν είδαμε σε αυτή τη χώρα σε όλη τους την έκταση. Σταθερότητα, φτηνό χρήμα, δηλαδή χαμηλά επιτόκια (αν θυμάσαι, επί δραχμής το κράτος εξέδιδε ομόλογα ακόμα και με 25% επιτόκιο!). Στο χέρι σου είναι να φροντίσεις να δούμε και όλα τα καλά του ευρώ.

Όταν το υπ’ αριθμό ένα προϊόν του νησιού μου, το κρητικό λάδι, για να παραχθεί, εκτός από το μεσογειακό κλίμα και τον Κρητικό ήλιο, χρειάζεται λιπάσματα από την Ολλανδία, φυτοφάρμακα από τη Γερμανία και το Ισραήλ, και οι καλοί μας πελάτες φιλοδοξούμε να είναι οι Ρώσοι και οι Κινέζοι, μετά τους Βορειοευρωπαίους, για ποια κλειστά σύνορα και ποια κλειστή οικονομία και αυτόνομη ανάπτυξη μπορούμε να μιλήσουμε σήμερα; Που μόνο με εξισώσεις από τη θεωρία του χάους μπορεί να περιγραφεί ο σημερινός κόσμος και η σημερινή οικονομία με την πολυπλοκότητα που τους διακρίνει.

Μην ξεχνάς ποτέ Αλέξη, ότι το κράτος υπάρχει κυρίως για τους φτωχούς και τους αδύναμους, όχι για τους πλούσιους και δυνατούς. Αυτοί έχουν τον τρόπο τους. Αυτοί δε θα στερηθούν ούτε το φαγητό, ούτε τα καύσιμα, ούτε τα φάρμακα, ούτε τις ανέσεις τους. Και σε τελευταία ανάλυση φεύγουν και από την Ελλάδα και πάνε αλλού να συνεχίσουν τη ζωή τους. Αλλά πόσοι είναι αυτοί; Το 1% των Ελλήνων; Το 2%; Το 5%; Οι υπόλοιποι Έλληνες; Τι θα γίνει με αυτούς; Δεν πρέπει να γίνουν ούτε πρόσφυγες ούτε πένητες. Έχεις και στο ΣΥΡΙΖΑ μέσα πολλούς τέτοιους πλούσιους. Σε ποσοστό πολύ πάνω από το μέσο όρο του πληθυσμού. Και στη Βουλή μέσα έχει περισσότερους. ¨Μην κρίνετε¨ λοιπόν ¨εξ ιδίων τα αλλότρια¨.

Για αυτό Αλέξη πάρε μέτρα. Άμεσα. Μπορώ να σου προτείνω μερικά. Κυνήγησε ανελέητα όλους τους φοροφυγάδες, από περιπτερά μέχρι εφοπλιστή, και από αγρότη, έμπορο και ελεύθερο επαγγελματία μέχρι δημόσιο και ιδιωτικό υπάλληλο και συνταξιούχο, ώστε να πληρώσουν όλοι μα όλοι τους φόρους τους. Μηδενός εξαιρουμένου. Οι πολλοί μικροί λίγα, οι λίγοι μεγάλοι πολλά, ότι αναλογεί, και γενικά ότι προβλέπεται για τον κάθε ένα, ανάλογα με τις δυνατότητες του, όπως λέει το Σύνταγμα. Αλλά δεν είναι δυνατόν το 60% των Ελλήνων, ολόκληρες επαγγελματικές τάξεις, να μην πληρώνουν άμεσους φόρους.

Κανείς μισθός στο δημόσιο πάνω από 1200 ευρώ και κανείς κάτω από 700. Δώσε 1500 στους διευθυντές, 1800 στους διοικητές μεγάλων οργανισμών και Υπουργείων, 2000 στους ανώτερους δικαστικούς και στους βουλευτές, 2500 στους υπουργούς, χωρίς καμιά άλλη παροχή ούτε σε χρήμα ούτε σε είδος. Και κανείς μισθός στο δημόσιο και στο ευρύτερο δημόσιο, πάνω από 3000 ευρώ. Μαζί με κάθε είδους παροχές πάντα, σε χρήμα και σε είδος. Για μας του ιδιωτικού τομέα, τα 700 ως 1200 ευρώ καθαρά που προτείνω για τον πολύ κόσμο στο δημόσιο, αποτελούν άπιαστο όνειρο.

Μείωσε τη φορολογία του 26% από το πρώτο ευρώ για τους ελεύθερους επαγγελματίες. Συνιστά άνιση μεταχείριση μεταξύ των πολιτών. Μείωσε τις εισφορές στον ΟΑΕΕ και στο ΕΤΑΑ. Και μηδένισε της για έσοδα κάτω των 5000 ευρώ το χρόνο (μοντέλο Πορτογαλίας). Υπάρχουν εργαζόμενοι με μπλοκάκι που βγάζουν λιγότερα από τις απαιτούμενες εισφορές. Με το υπάρχον καθεστώς αναγκάζονται να δουλεύουν μαύρα και να φοροδιαφεύγουν. Γιατί;

Αναμόρφωσε το άδικο ασφαλιστικό μας σύστημα, όπου οι νέοι  ασφαλισμένοι (μετά την 1/1/1993), πληρώνουν πολύ περισσότερα από τους παλιούς και απολαμβάνουν λιγότερα. Που ξανακούστηκε οι νέοι (και κατά κανόνα υγιείς) που καταναλώνουν τα λιγότερα από το ασφαλιστικό μας σύστημα να πληρώνουν και τα περισσότερα; Δεν είναι μόνο θέμα επαγγελματικής επιβίωσης (ειδικά στους αυτοαπασχολούμενους), αλλά γενικότερο θέμα δικαίου και διαγενεακής δικαιοσύνης.

Δώσε από 500 ως 1000 ευρώ σε όλους τους συνταξιούχους, αναλογικά. Δε γίνεται ο μη εργαζόμενος (συνταξιούχος) να παίρνει περισσότερα από τον εργαζόμενο, αυτό καμία οικονομία του πλανήτη δεν το σηκώνει. Ούτε γίνεται να έχουμε συνταξιούχος σε ηλικίες αιχμής.

Μείωσε δραματικά τις δαπάνες για την άμυνα και τα οπλικά συστήματα. Η χώρα δεν κινδυνεύει από εξωτερικούς εχθρούς. Δε ζούμε στο 1915 αλλά στο 2015.

Διέλυσε τον παρεοκρατικό (συντεχνιακό) καπιταλισμό και την κρατικοδίαιτη επιχειρηματικότητα που τρώνε τα σπλάχνα της Ελλάδας τόσα χρόνια. Μείωσε τα ποσοστά κέρδους των προμηθευτών του δημοσίου. Σε φάρμακα, υγειονομικά υλικά, εμφυτεύματα, ορθοπεδικά, αναλώσιμα, εξακολουθεί να γίνεται πάρτυ, παρά τη δραματική μείωση της υγειονομικής δαπάνης. Στα δημόσια έργα το ίδιο. Πληρώνουμε τα διπλά και τρίδιπλα σε σχέση με τις άλλες χώρες.

Κάνε το σύστημα χορήγησης φαρμάκων από τα ταμεία πιο απλό. Για να είναι εύχρηστο. Βάλε παντού τα γενόσημα με ένα μέσο όρο τιμής το 30-40% της τιμής του πρωτοτύπου από το 60-70% που είναι σήμερα.

Σταμάτησε το άλλο πάρτυ στα καύσιμα. Η τεχνολογία σήμερα δίνει άφθονα μέσα. Χρησιμοποίησε τα. Γιατί κάποιοι εξακολουθούν να βγάζουν πολλά λεφτά στην πλάτη αυτών που κρυώνουν γιατί δεν μπορούν να αγοράσουν πετρέλαιο με τέτοιες τιμές.

Βάλε επιτέλους τους καναλάρχες να πληρώσουν για τις ραδιοτηλεοπτικές συχνότητες που χρησιμοποιούν. Πώς το κάνουν οι εταιρείες κινητής τηλεφωνίας; Που δίνουν τόσα λεφτά στο κράτος κάθε χρόνο! Κάντο ακόμα και αν χρειαστεί να κλείσουν τα μισά κανάλια, αφού οι ιδιοκτήτες τους δε θα έχουν τα λεφτά για να πληρώσουν. Και ούτε θα τους συμφέρει να τα λειτουργούν αν χρειαστεί να πληρώνουν αυτά που πρέπει. Θα μείνουν λίγα κανάλια, αλλά θα πληρώνουν τις συχνότητες, τους μισθούς και τις ασφαλιστικές εισφορές των εργαζομένων τους, τα πνευματικά δικαιώματα των δημιουργών, τα πάντα. Και έτσι θα αναγκαστούν να αναβαθμιστούν και ποιοτικά.

Προσκάλεσε στην Ελλάδα τον Εβρέ Φαλτσιανί4 και χρησιμοποίησε τις γνώσεις του και τις πληροφορίες του για να εκμεταλλευτείς όλες τις δυνατότητες είσπραξης από τη λεγόμενη λίστα Λαγκάρντ. Η Γαλλία εισέπραξε 30 δις ευρώ από την εκμετάλλευση της ίδιας λίστας. Η Ελλάδα;

Χρησιμοποίησε τις ήδη υπάρχουσες διακρατικές συμφωνίες Ελλάδας-Ελβετίας, για τον έλεγχο των καταθέσεων Ελλήνων πολιτών στις Ελβετικές τράπεζες. Κάτι που δεν έχει κάνει ποτέ καμιά κυβέρνηση στην Ελλάδα τα προηγούμενα χρόνια, αν και οι σχετικές διακρατικές συμφωνίες έχουν υπογραφεί χρόνια πριν. Κάνε το ίδιο και με υπάρχουσες διακρατικές συμφωνίες με άλλα κράτη όπου έχουν μεταφερθεί πολλά αφορολόγητα λεφτά Ελλήνων φοροφυγάδων. Το κάνουν τόσα κράτη. Η Ελλάδα δεν το έχει κάνει ποτέ. Καιρός δεν είναι να αρχίσει; Και λεφτά μπορεί να μην υπάρχουν σήμερα όσα υπήρχαν πριν μερικά χρόνια σε όλους αυτούς τους φορολογικούς παραδείσους, γιατί με την καθυστέρηση έχουν φύγει για άλλους προορισμούς, αλλά σίγουρα υπάρχουν ίχνη και διαδρομές του μαύρου χρήματος.  

Αποκατάστησε το αίσθημα δικαίου στην ελληνική κοινωνία, παραπέμποντας στη δικαιοσύνη όλους όσους καταχράστηκαν χρήματα του Ελληνικού Δημοσίου τα τελευταία χρόνια. Είναι πολλοί και είναι παντού. Όχι μόνο ο Άκης και ...