Επιχειρηματικότητα: Η ΚΝΕ στα χνάρια του ...γέροντα Παΐσιου;

Ο κόσμος -στη χώρα μας- καίγεται για ιδέες και τρόπους παραγωγικής καινοτομίας, υγιούς επιχειρηματικότητας και βιώσιμες startup εταιρείες, συνεταιριστικές προσπάθειες και λύσεις κοινωνικής οικονομίας δλδ ιδέες και τρόπους βιώσιμης ενδογενούς ανάπτυξης και παραγωγικής ανασυγκρότησης ειδικά οι άνεργοι νέοι και νέες. Και την ίδια στιγμή η ΚΝΕ και το ΚΚΕ βλέπουν αυτές τις ιδέες και προσπάθειες σαν επινοήσεις του (καπιταλιστικού) διαβόλου! Διαβάστε το κείμενο καταπέλτη της τοπικής ΚΝΕ για την διαβολική εκδήλωση "Καινοτομία και επιχειρηματικότητα" που διοργάνωσε το ΤΕΙ Δ. Μακεδονίας:

ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗ ΤΟΥ ΤΟΜΕΑΚΟΥ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟΥ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΚΝΕ

ΚΑΙΝΟΤΟΜΙΑ και ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ: ΜΥΘΟΙ και ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ

Το ΤΕΙ Δ. Μακεδονίας διοργανώνει εκδήλωση στο παράρτημα Καστοριάς με θέμα «Καινοτομία, Ανάπτυξη και Νέα Εργαλεία στην Τριτοβάθμια Εκπαίδευση». Από τον τίτλο και τους εισηγητές φαίνεται καθαρά η επιδίωξη της εκδήλωσης αυτής. Να σπείρει αυταπάτες στους νέους με το παραμύθι της «καινοτόμας ιδέας που θα σε κάνει να πας μπροστά, που θα δώσει ώθηση στην ανάπτυξη».

Για ποια ανάπτυξη κόπτονται ο κ. Κούλογλου (ευρωβουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ) και οι λοιποί;

Καθημερινά αποδεικνύουν ότι, ακολουθώντας πιστά τις κατευθύνσεις της Ε.Ε, «καίγονται» για την όσο γίνεται καλύτερη υπεράσπιση των μονοπωλιακών ομίλων, μέσα από διάφορα εργαλεία, με κάθε τρόπο και μέσο, χωρίς κανένα δισταγμό. Είναι αυτοί που μπλέκουν την Ελλάδα σε επικίνδυνα μονοπάτια με την εμπλοκή της χώρας όλο και πιο βαθιά στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, που φέρνει το ΝΑΤΟ μπαμπούλα στο Αιγαίο, κι όλα αυτά για να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, να αυξήσουν κι άλλο τα κέρδη τους. Κόπτονται για την ανάπτυξη προς όφελος των καπιταλιστών και μόνο. Είναι θράσος αυτοί που ετοιμάζουν το παραπέρα τσάκισμα των δικαιωμάτων μας, που διώχνουν ένα σωρό νέους επιστήμονες στο εξωτερικό να μας μιλούν για ανάπτυξη προς όφελός μας.
Τα τελευταία χρόνια προβάλλεται εντατικά στη νεολαία το πρότυπο των start-ups επιχειρήσεων, της καινοτόμας ιδέας, της «πατέντας» για “πλούσια επιχειρηματική δραστηριότητα” των νέων και μάλιστα όλοι ορκίζονται ότι η καινοτομία είναι η απόλυτη λύση στους νέους που αναζητούν διέξοδο από την ανεργία και την ανασφάλεια. Ιδιαίτερα αυτά τα πρότυπα προβάλλονται σε σχολές με προσανατολισμό προς την ανάπτυξη εφαρμογών λογισμικού, δικτύων κλπ, όπως δηλαδή τα τμήματα και του ΤΕΙ μας, στην Πληροφορική και στο Ψηφιακών Μέσων κι Επικοινωνίας από καθηγητές, μέσα από το Πρόγραμμα Σπουδών, ημερίδες, σεμινάρια κ.ο.κ. Όλοι μας κάποια στιγμή ακούσαμε στη σχολή ότι «Μπορεί να είσαι ο επόμενος SteveJobs» (πρόεδρος Apple και Pixar), μας παρακινούν να ασχοληθούμε με μια καινοτόμα ιδέα ώστε να γίνουμε επιχειρηματίες και να “πιάσουμε την καλή”.

Επιπλέον, στη συζήτηση που έχει ανοίξει μέσα από τον «εθνικό διάλογο για την Παιδεία» στο επίκεντρο είναι η περαιτέρω διασύνδεση των ΑΕΙ-ΤΕΙ με επιχειρήσεις, προσαρμογή των προγραμμάτων σπουδών στις ανάγκες του κεφαλαίου ως δήθεν “λύση” στην ανεργία. Αυτό μάλιστα είναι και πάγια θέση της ΔΑΠ και της ΠΑΣΠ, που το αναπαράγουν συνεχώς. Βέβαια, σύνδεση της αγοράς με τα ΤΕΙ υπάρχει αντικειμενικά, π.χ. μέσω της πρακτικής άσκησης. Αυτό όμως δεν έλυσε το πρόβλημα της ανεργίας για τους αποφοίτους, δεν είναι αυτό που λείπει. Αυτό που χρειάζεται σήμερα είναι η σύνδεση της παραγωγής και της οικονομίας με τις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας και του λαού.

Αυτή η σύνδεση των επιχειρήσεων με ΑΕΙ-ΤΕΙ επιδρά και στη λειτουργία τους, αλλά ταυτόχρονα είναι και προετοιμασία για το αύριο. Γιατί και η αστική τάξη ξέρει ότι πρέπει να προετοιμάσει την αυριανή βάρδια εργαζομένων πειθαρχημένη, ενσωματωμένη μέσα στο σύστημα. Βάζουν ουσιαστικά τους φοιτητές να σκέφτονται όχι σαν αυριανοί εργαζόμενοι –που στην πλειοψηφία τέτοιοι θα είμαστε– αλλά σαν εν δυνάμει επιχειρηματίες, ούτως ώστε να δικαιολογούν τον επιχειρηματία. Να μάθουν να σκέφτονται σαν κι αυτόν άρα να τον δικαιολογούν όταν τους βάλει να δουλέψουν υπερωρία, να τον δικαιολογήσουν όταν τους απολύσει, όταν ζητήσει από μια εργαζόμενη να μην κάνει παιδί κ.ο.κ.

Με απλά λόγια, διαμορφώνουν ένα νέο με στάση ζωής ευνουχισμένη από κοινωνικές ανησυχίες. Να προσπαθεί να σκεφτεί ποια καινούρια ιδέα «θα πουλήσει» και όχι ποια θα λύσει τα τεράστια προβλήματα του λαού. Να τη δημιουργεί μόνος του, με τις δικές του γνώσεις, στα κρυφά, μη τυχόν και του την «κλέψουν», αντί να τη δουλεύει συλλογικά με άλλους ειδικούς επιστήμονες και τις γνώσεις όλης της κοινωνίας στο πλευρό του. Να τρέχει από εδώ κι από εκεί να την παρουσιάζει, μήπως βρει χρηματοδότη, αν χρειαστεί να μπορέσει να πουλήσει την ιδέα σε κανένα «μεγαλύτερο ψάρι».

Και το πιο σημαντικό: Όταν δε θα τα καταφέρει (γιατί λίγοι τα καταφέρνουν) και θα χρειαστεί να δουλέψει όπως όλοι οι άλλοι, να απογοητευτεί, να κατηγορήσει τον εαυτό του, να συμβιβαστεί με το ρίσκο που πήρε και «δεν του βγήκε».

Αντικειμενικά όμως όλη αυτή η “δίψα” για δημιουργία, για συμβολή και μέσω της καινοτομίας και της επιστήμης στην κοινωνία, χαρακτηριστικά που πρέπει όντως να τα έχει ένας νέος επιστήμονας, μπορούν να απελευθερωθούν και να επιδράσουν θετικά, δηλαδή για την ικανοποίηση των κοινωνικών και λαϊκών αναγκών, μόνο στα πλαίσια μιας άλλης οικονομίας με κοινωνικοποιημένα τα μέσα παραγωγής, όπου σκοπός της παραγωγής δε θα είναι το καπιταλιστικό κέρδος, όπως είναι σήμερα, αλλά οι σύγχρονες λαϊκές ανάγκες. Εκεί λοιπόν πρέπει να στρέψουν τα βέλη τους όλοι οι νέοι επιστήμονες και οι φοιτητές, να οργανώσουν την πάλη τους για την ανατροπή αυτού του σάπιου εκμεταλλευτικού συστήματος που εμποδίζει την έρευνα για την επίλυση μιας σειράς λαϊκών προβλημάτων υποκλινόμενο στο καπιταλιστικό κέρδος.

Λύση στα προβλήματά μας είναι ο δρόμος της σύγκρουσης και της ανατροπής του εκμεταλλευτικού συστήματος.

«…Πιστεύω πως μοναδικός σκοπός της Επιστήμης είναι τούτος: ν’ αλαφρώσει τον μόχθο της
ανθρώπινης ύπαρξης. Αν οι επιστήμονες  περιορισθούν να σωρεύουν γνώσεις πάνω σε γνώσεις οι καινούργιες μηχανές σας δεν θα χρησιμεύουν παρά για καινούργια μαρτύρια…
Εκείνοι που φτιάχνουν το ψωμί πρέπει να καταλάβουν πως τίποτα δεν κινείται, αν κάποιος δεν το κουνήσει…»
Μπ. Μπρεχτ

ΤΟ ΤΟΜΕΑΚΟ ΣΥΜΒΟΥΛΙΟ ΚΑΣΤΟΡΙΑΣ ΤΗΣ ΚΝΕ

πηγή: alphafm.gr


Η εύλογη απάντηση του Στέλιου Κούλογλου στο tvxs:

Η ΚΝΕ και η Δευτέρα Παρουσία

Ουσιαστικές προτάσεις ακούστηκαν την Δευτέρα στη Καστοριά, στην εκδήλωση του ΤΕΙ Δ. Μακεδονίας όπου ήμουν κεντρικός ομιλητής. Τα θέματα σχετικά με την νεανική επιχειρηματικότητα, την κοινωνική-αλληλέγγυα οικονομία και την κλωστική και θεραπευτική κάνναβη προκαλούν ένα γόνιμο διάλογο, που είναι βέβαιο ότι θα επαναληφθεί μεθαύριο Παρασκευή 1η Απριλίου, στην ανάλογη εκδήλωση στη Ξάνθη. Μοναδική παραφωνία η ΚΝΕ Καστοριάς που μοίραζε έξω από την αίθουσα προκηρύξεις, καταγγέλλοντας ότι "η εκδήλωση με τον Κούλογλου σπέρνει αυταπάτες στους νέους".

Και γιατί άραγε; Γιατί η αφεντιά μου, στα πλαίσια των κύκλων "που μπλέκουν την Ελλάδα σε επικίνδυνα μονοπάτια με την εμπλοκή της χώρας όλο και πιο βαθιά στις ενδοϊμπεριαλιστικές αντιθέσεις, που φέρνει το ΝΑΤΟ μπαμπούλα στο Αιγαίο" προσπαθούν "να εξασφαλίσουν τα συμφέροντα του μεγάλου κεφαλαίου, να αυξήσουν κι άλλο τα κέρδη τους... Γιατί και η αστική τάξη ξέρει ότι πρέπει να προετοιμάσει την αυριανή βάρδια εργαζομένων πειθαρχημένη, ενσωματωμένη μέσα στο σύστημα".

Η αξιοποίηση λοιπόν προγραμμάτων της ΕΕ, σχετικά άγνωστων στην Ελλάδα, με στόχο να δημιουργηθούν θέσεις εργασίας ώστε να βρουν οι νέοι δουλειά και να μείνουν στη χώρα τους, αποτελεί σχέδιο των μονοπωλίων που τι στόχο έχει παρακαλώ; Να μάθει τους φοιτητές "να δικαιολογούν τον επιχειρηματία. Να μάθουν να σκέφτονται σαν κι αυτόν άρα να τον δικαιολογούν όταν τους βάλει να δουλέψουν υπερωρία, να τον δικαιολογήσουν όταν τους απολύσει, όταν ζητήσει από μια εργαζόμενη να μην κάνει παιδί κ.ο.κ.". Αναρωτιέται κανείς αν το Τομεακό Συμβούλιο Καστοριάς έχει προχωρήσει στην.. δημιουργική αξιοποίηση όχι μόνο της κλωστικής και θεραπευτικής κάνναβης, αλλά και της ψυχοτρόπου.

Αξίζει να προστεθεί ότι η προκήρυξη(ολόκληρο το κείμενο στη συνέχεια) κάνει στη κυριολεξία γαργάρα το μέρος της εκδήλωσης για τη κοινωνική και αλληλέγγυα οικονομία, ως μια εναλλακτική μέθοδο στη καπιταλιστική παραγωγή. Όπως επίσης και το γεγονός ότι στη συζήτηση έγινε ειδική μνεία στους αγροτικούς συνεταιρισμούς καθώς και στη κατάληψη της ΒΙΟΜΕ στη Θεσσαλονίκη, από τους εργαζόμενους της επιχείρησης που εξακολουθούν να παράγουν, πείραμα μοναδικό σε όλη την Ευρώπη.

Αλλά βέβαια το θέμα δεν τι αποκρύπτει η προκήρυξη της ΚΝΕ. Είναι ότι οι άνθρωποι ούτε θέσεις εργασίας για τους νέους θέλουν να δημιουργηθούν, ούτε συνεταιριστικές επιχειρήσεις, ούτε ηθικές τράπεζες που δεν έχουν στόχο το κέρδος αλλά την χρηματοδότηση κοινωνικά υπεύθυνων και πρωτοπόρων μικρών επιχειρήσεων. Οι νέοι πρέπει να υποφέρουν μέχρι τη στιγμή που θα έρθει, σαν Δευτέρα Παρουσία, ο σοσιαλισμός αλά ΚΝΕ που υποτίθεται ότι θα λύσει όλα τα προβλήματα. Μέχρι τότε μπορούν να κάθονται, αρκεί να πιστεύουν στο κόμμα. Όλο και περισσότερο, η υπόθεση θυμίζει παραθρησκευτική οργάνωση.

Γιατί το ΚΚΕ είναι μέρος του βαθέος συστήματος

Είναι αθέμιτος ανταγωνισμός η κοινωνική αλληλεγγύη;

του Χάρη Ναξάκη*

Σε πρόσφατη ανακοίνωσή του ο Ιατρικός Σύλλογος Αρτας θεωρεί ότι η λειτουργία του Κοινωνικού Ιατρείου-Φαρμακείου Αρτας είναι παράνομη, τονίζοντας ανάμεσα σε άλλα ότι «θα πρέπει ιδιαίτερα να προσεχθούν τα έννομα συμφέροντα των γιατρών μελών του Ιατρικού Συλλόγου από τον αθέμιτο ανταγωνισμό τέτοιων πολυϊατρείων». 

Αθέμιτος λοιπόν ανταγωνισμός είναι η κοινωνική αλληλεγγύη γιατί αποσπά τους ανασφάλιστους και άπορους πελάτες από τα ιδιωτικά ιατρεία. Αθέμιτο ανταγωνισμό στα γαλήνια θεμέλια της αγοράς και στην αρπακτικότητα των ιδιωτικών συμφερόντων συνιστούν οι χιλιάδες συνεργατικές, αλληλέγγυες και αμεσοδημοκρατικές κοινωνικές δομές που έχουν δημιουργηθεί τα τελευταία χρόνια στη μνημονιακή Ελλάδα. 

Για τους φιλελεύθερους, τους τζιχαντιστές της αγοράς, οι αλληλέγγυες-συνεργατικές δομές δημιουργούν στρεβλώσεις στην αγορά, στον υγιή ανταγωνισμό (βλέπε στην τσέπη τους) και γι’ αυτό είναι παράνομες. Και το συνεργατικό εγχείρημα της «Εφημερίδας των Συντακτών» παράνομο είναι. Είναι όμως νόμιμη η φιλανθρωπία των μεγαλόσχημων, φανερή ή κρυπτόμενη πίσω από μη κυβερνητικές οργανώσεις, γιατί δεν διαταράσσει τη λειτουργία της αγοράς, και συν τοις άλλοις, βαπτιζόμενη ως εταιρική κοινωνική ευθύνη, αποτελεί το τέλειο άλλοθι κοινωνικής ευαισθησίας για τους αμετανόητα εγωιστές και ιδιοτελείς παίκτες της αγοράς.

Ποιος προετοίμασε όμως το έδαφος και πρωτοστάτησε για να βγει η ανακοίνωση του Ιατρικού Συλλόγου Αρτας; 

Το ΚΚΕ, που πολλοί ακόμα μέσα στην Αριστερά θεωρούν ότι είναι σύντροφοι που κάνουν λάθος, ότι είναι ένα αντισυστημικό κόμμα. Οι μόνοι βέβαια που δεν τρόμαξαν από την αντισυστημική πάλη του είναι το διεθνές χρηματοπιστωτικό κεφάλαιο και οι ευρωπαϊκές ελίτ, που στα πέντε χρόνια της κρίσης δεν ασχολήθηκαν ούτε για ένα λεπτό με τον ανυποχώρητο ταξικό του αγώνα. 

Η βασική θέση του ΚΚΕ είναι ότι όλες οι αλληλέγγυες και συνεργατικές δομές είναι νησίδες μέσα στον καπιταλισμό, μπαλώματα του συστήματος, και το μόνο που προσφέρουν είναι ο εξωραϊσμός του. Για να αλλάξει ο κόσμος, σύμφωνα με το ΚΚΕ, πρέπει να καταληφθεί η εξουσία από τους εργαζόμενους, κατά προτίμηση με έφοδο στα χειμερινά ανάκτορα, με την καθοδήγηση του κόμματος-μεσσία. Μέχρι όμως να ωριμάσουν οι συνθήκες για να συμβεί αυτό, η ξαφνική δηλαδή ρήξη με την Ιστορία από έναν στρατό μυημένων μυστών (επαναστατών), που θα εγκαθιδρύσει έναν επίγειο παράδεισο, το κακό (κέρδος, εκμετάλλευση, αλλοτρίωση) δεν μπορεί να ηττηθεί στον παρόντα κόσμο. Ούτε καν να περιοριστεί, όπως επιδιώκουν οι αλληλέγγυες-συνεργατικές δομές. 

Αν όμως το κακό δεν μπορεί να νικηθεί σ’ αυτόν τον κόσμο, αλλά σε ένα επέκεινα, στον σοσιαλισμό, αρκεί να μετανοήσουμε για τις αμαρτίες μας όταν μας καλέσει το κόμμα-μεσσίας, εξασφαλίζοντας το απαραίτητο συγχωροχάρτι, τότε κανείς δεν είναι ένοχος για τον τρόπο ζωής του στον καπιταλιστικό κόσμο. Μέχρι να έρθει η μεγάλη μέρα, η νύχτα των μεγάλων μαχαιριών, που θα ανατραπεί ο καπιταλισμός, δεν συνιστά αμαρτία, δεν τίθεται κανένα ηθικό ζήτημα να διαβιούμε με τους όρους που θέτει ο καπιταλισμός. Το τέλειο άλλοθι για έναν αξιοθρήνητο βίο βουτηγμένο στην ιδιοτέλεια, τον ανταγωνισμό, τον πλουτισμό, την εξουσία και τον ηδονιστικό καταναλωτισμό.

Ποια είναι λοιπόν τα καθήκοντα ενός κομμουνιστή ιδιώτη γιατρού ή φαρμακοποιού;

Πρώτον: απαγορεύεται να συμμετέχει σε έργα του διαβόλου, δηλαδή σε κοινωνικά ιατρεία-φαρμακεία, διότι παρεκκλίνει από την αυθεντική ερμηνεία των γραφών. 

"...δεν γίνεται χωρίς το ΚΚΕ"

Δεύτερον: σε περίπτωση που σας επισκεφτεί ένας άνεργος ή ανασφάλιστος πρέπει να του κάνετε κατήχηση, εξηγώντας του ότι για την οικτρή του κατάσταση φταίει το σύστημα και επιβάλλεται γι’ αυτό να συμμετάσχει σε δυο-τρεις πορείες. 

Τρίτον: επειδή όμως το σύστημα δεν αναμένεται να ανατραπεί στο ορατό μέλλον, θα του ζητήσετε να σας πληρώσει την επίσκεψη. 

Τέταρτον: στους 30 άνεργους ή ανασφάλιστους ο ένας είναι δώρο, η επίσκεψη είναι δωρεάν. Η αλληλεγγύη, συγγνώμη, η ελεημοσύνη στο μεγαλείο της. Αλλωστε για τους φιλελεύθερους (Ανταμ Σμιθ), αλλά και για τους φιλελεύθερους-κομμουνιστές, η καλοσύνη είναι αποτέλεσμα του προσωπικού συμφέροντος (βλέπε αμειβόμενη υπηρεσία του γιατρού). 

Οι άνθρωποι δηλαδή είναι τίμιοι μόνο όταν η τιμιότητά τους φέρνει κέρδος και ενδιαφέρονται για το κοινό καλό όταν στηρίζονται στην ιδιοτέλειά τους και όχι όταν προσπαθούν να απαλλαγούν απ’ αυτήν. Αυτή είναι η ιδεολογία του βαθέος συστήματος.

Αλήθεια, πώς θα γίνουμε φορείς ενός καλύτερου μέλλοντος αν δεν γίνουμε υποκείμενα αλλαγής του παρόντος; Ο τρόπος άλλωστε που διάγεις τον βίο σου δείχνει τι κοινωνία θέλεις.


*καθηγητής οικονομικών στο ΤΕΙ Ηπείρου, συγγραφέας

πηγή efsyn

Όταν το ΚΚΕ κρύβεται στην τουαλέτα...

Για το λαό ή για τον εαυτό του;

Διαφωνούμε πάντως σε κάτι με τον καλοπροαίρετο ΑΣ, ψηφοφόρο του ΚΚΕ και το τελείως σαφές κείμενό του: Κατά την γνώμη του ιστολογίου, το ΚΚΕ, είναι ήδη "ένα ιδιότυπο κλαμπ υπάκουων, που ασκούν το κομματικό τους καθήκον και ονειρεύονται μια εκτός πραγματικότητας αλλαγή. Και βέβαια επιβεβαιώνονται από την ασφάλεια που προσφέρει η αποστασιοποίηση από τη δοκιμασία".

Το ΚΚΕ με το μάτι τού …απέξω

του Άρη Σκιαδόπουλου*

Όποιες σκέψεις ακολουθούν ανήκουν σ έναν πολίτη, που εδώ και εξήντα χρόνια ψηφίζει το ΚΚΕ από τότε που ήταν ΕΔΑ. Τότε, τον Αύγουστο του 1958, που έφτασε να γίνει αξιωματική αντιπολίτευση, για να ακολουθήσει η διάσπαση και η κατρακύλα. Είναι σκέψεις ενός που δεν είναι μέλος του Κόμματος και συνεπώς δεν δεσμεύεται από τις υποχρεώσεις που απορρέουν απ´ αυτήν την ιδιότητα κι ούτε απολαμβάνει της προστασίας του Κόμματος. Ωστόσο τιμήθηκε από σχέση αμφίπλευρης εκτίμησης τόσο από τον ιστορικό ηγέτη Χαρίλαο Φλωράκη, όσο κι από την Αλέκα Παπαρήγα.

Οι σκέψεις τώρα: Το ΚΚΕ είναι ένα ιστορικό Κόμμα που το διακρίνει η γενναιότητα ν΄ αναγνωρίζει τα λάθη του αλλά και η κατάρα να τα διαπράττει. Ανέδειξε το Ζαχαριάδη, αποκαθήλωσε το Ζαχαριάδη και τον έστειλε στό Σουργκούτ…δασάρχη, για να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Ανέδειξε μια λαμπερή προσωπικότητα, τον Πλουμπίδη, για να τον στείλει ως χαφιέ στό απόσπασμα και να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Αποκήρυξε το Βελουχιώτη, που σκοτώθηκε ατιμασμένος, για να τον αποκαταστήσει μετά θάνατον. Είναι και μια σειρά άλλων, περισσότερο σημαντικών η ολιγότερο, δεν είναι όμως αυτό το θέμα. Απλά, μέσα απ´ αυτή την πολιτική διαχείριση, το Κόμμα στερήθηκε των υπηρεσιών πολύτιμων προσωπικοτήτων κι έχασε πολιτικό χρόνο.

Σήμερα ωστόσο δε μιλάμε με όρους του 1946, ή τού 1950. Σήμερα μιλάμε για ταχύτητες που ξεπερνούν το φως. Τα νιτρίνα που ανακάλυψε το Σερν έχουν σπάσει το φράγμα φωτός και κάνουν σ ένα δευτερόλεπτο εφτάμιση φορές το γύρο της γης. Το Ίντερνετ είναι μια ασύλληπτη πραγματικότητα, που διαχέει την πληροφορία σε κλάσματα δευτερολέπτου. Η παγκοσμιοποίηση αποτελεί γεγονός κι ως τέτοιο δεν αντιμετωπίζεται με όρους αυτοαπομόνωσης. Η Ευρωπαϊκή Ένωση με αυτό πού εκφράζει, τη στήριξη δηλαδή των μονοπωλίων έχει κερδίσει σε πρώτη φάση το παιχνίδι. Και το ΚΚΕ δεν είναι εκτός. Πολύ σωστά διαθέτει ευρωβουλευτές που δίνουν τη δική τους μάχη μέσα από τους κανόνες του Ευρωκοινοβουλίου, τους οποίους έχει αποδεχτεί. Άρα, έστω και διαφωνών είναι παρών.

Σήμερα, στην Ελλάδα, για πρώτη φορά ένα αριστερό κόμμα, που έχει τις ρίζες του στό ΚΚΕ βρίσκεται στην εξουσία και ζητά τη συνεργασία του ΚΚΕ. Είναι μια ιστορική ευκαιρία για την Αριστερά, να δώσει τη δική της απάντηση. Άρνηση στην πρόταση του ΣΥΡΙΖΑ σημαίνει άγονη πολιτική. Αυτό δεν σημαίνει ότι το ΚΚΕ πρέπει ντε και καλά να συμφωνήσει με το ΣΥΡΙΖΑ. Δεν είναι όμως πολιτικά ορθό να αρνείται το διάλογο. Ας προσέλθει στο διάλογο και αν προκύψει ασυμφωνία, τότε ας αποχωρήσει καταγγέλλοντας. Όχι όμως να αρνείται το διάλογο.

Αυτή η πολιτική της άρνησης περιθωριοποιεί το Κόμμα. Το καθηλώνει σε ποσοστά θλίψης. Γιατί είναι τραγικό το ΚΚΕ να εμφανίζεται πίσω από το φασιστικό μόρφωμα της Χρυσής Αυγής και ένα ευκαιριακό τυχοδιωκτικό κομματίδιο, όπως είναι το Ποτάμι. Και είναι αρκετοί εκείνοι που πιστεύουν σ ένα σύγχρονο ΚΚΕ, που θα απελευθερωθεί από την ομφαλοσκόπηση και θα σταματήσει πλέον να ασχολείται με…«εικονομαχίες» και «εικονολατρίες»… Δεν έχει ανάγκη από ιεροεξεταστές, αλλά από την προσφορά φωτισμένων στελεχών που πάντα διέθετε και διαθέτει. Κι ούτε είναι αποδεκτό οι φιλοδοξίες του να στοχεύουν σε ένα μισό τοις εκατό. Διαφορετικά θα συρρικνωθεί σ ένα ιδιότυπο κλαμπ υπάκουων, που θα ασκούν το κομματικό τους καθήκον και θα ονειρεύονται μια εκτός πραγματικότητας αλλαγή. Και βέβαια θα επιβεβαιώνονται από την ασφάλεια που προσφέρει η αποστασιοποίηση από τη δοκιμασία. Αυτό όμως είναι ένας ακαδημαϊσμός, δεν είναι πολιτική. Γιατί η πολιτική προϋποθέτει ρίσκο και το ρίσκο άμεση συμμετοχή στο γίγνεσθαι. Και σήμερα, το ΚΚΕ έχει μια ιστορική πρόκληση μπροστά του. Μέσα από το διάλογο με τον ΣΥΡΙΖΑ να αποδείξει ότι είναι παρόν σ αυτό το στοίχημα της Αριστεράς, κι ότι αποτελεί εγγυητή των προσδοκιών του ελληνικού λαού. Έστω αποκαλύπτοντας μέσα από το διάλογο υπόγειες και σκοτεινές σκοπιμότητες τού ΣΥΡΙΖΑ.

*πηγή imerodromos.gr
ο υπέρτιτλος της ανάρτησης είναι της ΑΣ

Γιατί οι άνθρωποι του συστήματος βρίσκουν το ΚΚΕ ..."αυθεντικό"; #η περίπτωση του Αχιλλέα Γραβάνη

του Πέτρου Ζερβού (efsyn)

Μόνο τα ψόφια ψάρια πάνε με το ρεύμα

από αθηναϊκό τοίχο

Διαβάζουμε έκπληκτοι στην κομματική σελίδα του Ποταμιού το παρακάτω λιβελλογράφημα για τον ΣΥΡΙΖΑ από γνωστό για τις συστημικές του ...πομπές* καθηγητή του παν/μίου Κρήτης (εδώ). 

Η έκπληξη δεν έχει να κάνει με τον ίδιο τον ΑΓ - ιδεολογικό "εμπνευστή" της κίνησης των 58 που εισήγαγε το εσμό του πασοκαριάτου στον μεταρρυθμιστικό χώρο διαλύοντάς τον ως αυτόνομο εγχείρημα με το πόνημα "Ζητείται υπερβατικός Βενιζέλος" (δείτε Το σχέδιο ..."πράσινη προβιά" και τα αποτελέσματά του) - αλλά με το βασικό επιχείρημα που χρησιμοποιεί: 

"το ΚΚΕ είναι αυθεντικό, ο ΣΥΡΙΖΑ  δήθεν"...

Δικαιούται δια να ομιλεί ο συγκεκριμένος; Με την προϊστορία του στην δηθενιά, όχι, αλλά αφού το Ποτάμι είναι ο νέος του ανεμιστήρας λάσπης και ο ίδιος αναμενόμενος υποψήφιος του θολού ρεύματος με τα ψόφια ψάρια του παλαιοκομματισμού, ας ασχοληθούμε με το ...πανεπιστημιακού επιπέδου πόνημά του...

Το ΚΚΕ λοιπόν κατά Γραβάνη, εκφράζει τους θρησκευόμενους, σαφείς και ειλικρινείς στους στόχους τους ανθρώπους της δουλειάς, του μεροκάματου και της καθημερινής ενσυνείδητης εγκράτειας. 

Ενώ ο ΣΥΡΙΖΑ τους θρησκόληπτους, κοινωνικά υποκριτές ("και με τον αστυφύλαξ και με τον χωροφύλαξ") ιδιοκτήτες δεκάδων ακινήτων και εκατομμυρίων καταθέσεων, συντεχνιαζόμενους μεγαλοστελέχη του συστήματος.

Και αντιπαράδειγμα στους τελευταίους, πλην των "αριστερών μαρτύρων του ιεχωβά" του ΚΚΕ, είναι οι ...επιτομές της πολιτικής ειλικρίνειας και εντιμότητας Σταύρος Θεοδωράκης και Θόδωρος Σκυλακάκης...

Πολιτικό σχόλιο;  χαχαχα... (πανεπιστημιακού επιπέδου και αυτό)

Για τον Σταύρο Θεοδωράκη και τον νεποτισμό του, την πολιτική ανειλικρίνεια, το ιδιόκτητο κόμμα φέουδο και την πολιτική γραμμή επιπέδου "καλησπέρα καλησπέρα", έχουμε γράψει ξανά και ξανά. (πχ εδώ και εδώ)

Για τον Θ. Σκυλακάκη και τις επιδόσεις του στην πολιτική κατάληψη μέσω εισοδισμού και ακολούθως εξαφάνιση της Δράσης, έχουμε γράψει επίσης παλιότερα (πχ εδώ) - θα θυμίσουμε μόνο ότι έχει χρηματίσει ευρωβουλευτής διατηρώντας την έδρα του πεισματικά για ...πέντε χρόνια αν και άλλαξε διαδοχικά τρία κόμματα: αρχικά ως ΝΔ, μετά ως κόμμα της Μπακογιάννη και τέλος ως Δράση ακόμη και όταν εκλέχθηκε πρόεδρος της τελευταίας...

Το ΚΚΕ φυσικά για τους συστημικούς είναι στο απυρόβλητο - όσο φυσικά αρνείται κάθε συνεργασία με την αριστερά για να εφαρμοστούν τα αυτονόητα κοινά της αριστεράς, όσο καταγγέλλει τον ΣΥΡΙΖΑ ότι είναι σαν τους άλλους, ευρωλάγνος και συνεργάτης των καπιταλιστών - όσο δλδ αποτελεί την "αριστερά του Κυρίου". Όσο συνεχίζεται ο πολιτικός αυτισμός ενός κόμματος που από την διορατικότητα ενός Χαρίλαου Φλωράκη έχει πέσει για τα καλά στα χέρια των επαγγελματιών -αν και χαμηλόμισθων- πολιτικών της αριστερίστικης φράξιας του Περισσού τελευταίων εκπροσώπων μαζί με την Βόρεια Κορέα του "θεϊκού πολιτικού δόγματος" επί της γης. 

Τι κοινό όμως έχει πράγματι ο Περισσός με το Ποτάμι που προκαλεί την αμοιβαία συμπάθεια πλην των πολιτικών οδοφραγμάτων που και οι δυο προσπαθούν να βάλλουν στην επερχόμενη αλλαγή; 

Μα ο δημοκρατικός συγκεντρωτισμός... : και στους δυο μονολιθικούς χώρους οι διαγραφές πέφτουν σύννεφο αν διαφωνήσεις με την γραμμή. Και στις δυο περιπτώσεις η διαφορετική άποψη αντιμετωπίζεται με άμεσα και συνοπτικά μέτρα - στην δεύτερη περίπτωση ακόμη πιο συνοπτικά: με sms... Και στις δυο περιπτώσεις τα μέλη οφείλουν να πειθαρχούν σε αποφάσεις ενός κονκλαβίου πεφωτισμένων - στην δεύτερη περίπτωση δικαιώματα δεν υπάρχουν και τυπικά (δεν υπάρχουν καν μέλη αλλά εθελοντές) και το κονκλάβιο περιορίζεται σε ένα άτομο - τον ΣΘ. 

Συμπέρασμα: Τα φέουδα λογικά βρίσκονται σε αλληλοεκτίμηση και χρησιμοποιούν τα ίδια επιχειρήματα απέναντι στην ανανεωτική ριζοσπαστική αριστερά - παράλογο;

 υγ Την ΑΝΤΑΡΣΥΑ την ξέχασε ο Αχιλλέας Γραβάνης... Αυτοί δεν είναι "αντικειμενικά" χρήσιμοι του συστήματος που εκπροσωπείς; Δεν αξίζουν μια ακόμη αγιοποίηση για την ειλικρίνεια και την εντιμότητά τους δίπλα στο πάνθεον Τατσόπουλου, Ψαριανού, Λυκούδη, Θεοδωράκη, Σκυλακάκη, ΚΚΕ;

Ακολουθεί το λιβελλογράφημα/προανάκρουσμα μιας ακόμη αναμενόμενης υποψηφιότητας με το Ποτάμι:

Πολιτική εντιμότητα

Γράφει ο Αχιλλέας Γραβάνης

Σεβόμουν πάντα τους θρησκευόμενους, σε αντίθεση με τους θρησκόληπτους. Οι πρώτοι μεταφράζουν την πίστη τους σε τρόπο ζωής, οι δεύτεροι σε βολική κοινωνική υποκρισία.

Στην πολιτική της Αριστεράς οι πρώτοι είναι το ΚΚΕ, οι δεύτεροι ο ΣΥΡΙΖΑ. Οι πρώτοι είναι σαφείς, ειλικρινείς στους στόχους τους, οι δεύτεροι “και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ”.

Οι πρώτοι στελεχώνονται από ανθρώπους της δουλειάς, του μεροκάματου οι δεύτεροι από ιδιοκτήτες δεκάδων ακίνητων και εκατομμυρίων καταθέσεων.

Οι πρώτοι άνθρωποι της καθημερινής ενσυνείδητης εγκράτειας, οι δεύτεροι συντεχνιαζόμενα μεγαλοστελέχη του συστήματος που θέλουν, άκουσον άκουσον, να το καταργήσουν.

Αυτή τη διαφοροποίηση πολιτικής ειλικρίνειας και εντιμότητας μου θύμισε χθες ο Σταύρος Θεοδωράκης του Ποταμιου στη συνάντηση του με τον Θεόδωρο Σκυλακάκη της Δράσης λέγοντας: τους ενοχλεί η συμπόρευση δυο σαφώς και έντονα δεδηλωμένων υπέρ της Ευρώπης κινήσεων (Ποτάμι, Δράση) και δεν τους ενοχλεί η αδιανόητη πρόσκληση του κατ’ επίφαση “Ευρωπαίου” ΣΥΡΙΖΑ για συμπόρευση με στους ειλικρινώς δεδηλωμένους κατά της Ευρωπαϊκής Ένωσης ΚΚΕ και ΑΝΤΑΡΣΥΑ.

Οι πολίτες δεν είναι ανόητοι, όπως τους θεωρούν με την πολιτική πρακτική τους κάποιοι, παρότι βρίσκονται σε αγωνία, ακόμη και σε απελπισία.

* Ο Αχιλλέας Γραβάνης είναι υπεύθυνος του Τομέα Έρευνας και μέλος της Επιτροπής Διαλόγου

6 Ιανουαρίου 2015

Σημειώσεις:

*συστημικές πομπές: "Ζητείται υπερβατικός Βενιζέλος" 

"Διαφαίνεται ότι προς το παρόν ο μόνος οργανωμένος πολιτικός χώρος που μπορεί να παίξει τον ρόλο του καταλύτη για τη δημιουργία του νέου φορέα της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας είναι το ΠΑΣΟΚ, ιδιαίτερα μετά την ‘ελάφρυνση’ του από τους λαϊκιστές."  ...

(Ο Βενιζέλος) στα χρόνια της κρίσης έδειξε πολιτική υπευθυνότητα σε δύσκολες συγκυρίες, υποστήριξε πολιτικά δύσκολες αποφάσεις, καίριες για την παραμονή της χώρας στο Ευρώ, αναλαμβάνοντας τεράστιο πολιτικό κόστος. ...  

Η δημόσια, ειλικρινής και έμπρακτη υποστήριξη του Βαγγέλη Βενιζέλου θα δώσει ουσιαστική δυναμική στην όλη προσπάθεια. Το μήνυμα κορυφής για συμμετοχή των μελών του ΠΑΣΟΚ θα κάνει τη διαφορά. Η πολιτική του αυτή κίνηση θα δώσει σε όλους και περισσότερο στην κοινωνία, το μήνυμα ότι για την ανασύνταξη της πατρίδας για την έξοδο από την κρίση χρειάζονται προσωπικές υπερβάσεις και θυσίες Το έμπρακτο πέρασμα από το εγώ στο εμείς θα είναι εξαιρετικά ισχυρό για όλους. Στους άλλους πολιτικούς του χώρου με σημαντικές προσωπικές πολιτικές διαδρομές θα λειτουργήσει ως παραδειγματικό κάλεσμα για μια νέα συλλογικότητα στην πολιτική, για ουσιαστική ανασύσταση και εκσυγχρονισμό του μεσαίου χώρου."

Διαστάσεις μαζικής υστερίας λαμβάνει ο θρήνος στη Βόρειο Κορέα για το θάνατο του ηγέτη της χώρας Κιμ Γιονγκ-Ιλ

Η ΚΕ του ΚΚΕ απέστειλε στην ΚΕ του Κόμματος Εργατών Κορέας το ακόλουθο συλλυπητήριο μήνυμα για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ:

Η Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ εκφράζει τα θερμά της συλλυπητήρια στην ΚΕ του Κόμματος Εργατών Κορέας, στην ηγεσία της ΛΔ Κορέας και στο λαό της για το θάνατο του Κιμ Γιονγκ Ιλ, Γενικού Γραμματέα του Κόμματος Εργατών Κορέας.

Ο λαός της ΛΔ Κορέας έχει δικαίωμα να προχωρήσει στο δρόμο ανάπτυξης που έχει επιλέξει ενάντια στις κάθε λογής ιμπεριαλιστικές παρεμβάσεις στο εσωτερικό της χώρας.

Η υπεράσπιση του δικαιώματος αυτού έχει ιδιαίτερη σημασία σήμερα που καιροφυλακτούν οι ιμπεριαλιστικές δυνάμεις, εντείνουν την επιθετικότητα και πληθαίνουν τους τυχοδιωκτισμούς τους κατά της ΛΔ Κορέας.

Το ΚΚΕ αντιτάσσεται στα σχέδια αυτά. Στέκεται αλληλέγγυο με τον αντιιμπεριαλιστικό αγώνα του Κόμματος Εργατών Κορέας και του κορεάτικου λαού (από τον Ριζοσπάστη )

"Ευρώ ή Δραχμή": Ένα δημοψήφισμα για χάρη του ...ΚΚΕ;

[Τι είπε ψιθυριστά η Παπαρήγα; "ΓΑΠ ατιμούλη, κρυφοκομμουνιστή... θέλεις να μείνουμε μόνοι, έ;"]

Εύχομαι να μην φτάσουμε ως εκεί. 

Να απαντήσουμε δηλαδή σε ένα ερώτημα που δεν τέθηκε. 

Ένα ερώτημα που θέτει μόνο το ΚΚΕ. 

Θα κάνουμε δημοψήφισμα, θα ξεφτιλιστούμε στην υφήλιο για να απαντήσουμε απλά στο αυτονόητο ή την Παπαρήγα; 

Δεν ξανάγινε...
Αν η αποδοχή της νέας σύμβασης και η παραμονή στο ευρώ είναι ταυτόσημα, τότε δεν χρειαζόμαστε δημοψήφισμα αλλά αλλαγή διαχειριστή για την συνέχεια. 

Όσοι δεν θέλουν συνέχεια, ας κερδίσουν τις εκλογές.
Νομίζω ότι η ζημιά για την δημοκρατία είναι μεγάλη. 

Ο ΓΑΠ όχι μόνο έκαψε μιαν εναλλακτική αλλά και το δημοψήφισμα γενικά σαν έννοια. 

Μπήκαμε στην ΕΟΚ και αργότερα στο ευρώ χωρίς δημοψήφισμα και τώρα θα το κάνουμε για να απαντήσουμε στο αυτονόητο ή στις απόψεις του ΚΚΕ; 

Ξεφτίλα...

ΘΑ ΜΑΘΟΥΜΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΜΙΛΑΜΕ ΚΑΘΑΡΑ ΚΑΙ ΚΡΥ-ΣΤΑΛΙΝ-Α;

του left division

Πριν από μερικές μέρες η στρουθοκάμηλος φιλοξένησε ένα κείμενο της συγγραφέως Σώτης Τριανταφύλλου που καυτηρίαζε με πολύ σκληρό τρόπο ομολογουμένως την πολιτική συμπεριφορά του ΚΚΕ.

Ο διάλογος που αναπτύχθηκε στο post ήταν πραγματικά ογκώδης και πλουσιότατος σε απόψεις. Αυτή η διαπίστωση εκτιμώ ‘’πως μου δίνει το δικαίωμα’’ να επανέλθω.

Όχι να στοχοποιήσω το ΚΚΕ αλλά για να πάρω ενδεχομένως απαντήσεις στις απορίες μου μέσα από τις απόψεις που θα κατατεθούν. Και ερωτώ:

Μπορεί ένα πολιτικό κόμμα να εγκαλεί τον υπεύθυνο για τα ΜΜΕ υπουργό για το γεγονός ότι ένα ντοκυμαντέρ που πρόβαλε η δημόσια τηλεόραση κηλίδωσε την πολιτική εικόνα του Μάο, του Ντε Γκωλ, του Τσώρτσιλ, ή δεν ξέρω ποιου άλλου;

Πρέπει στην δημόσια τηλεόραση να μπουν στοιχεία αυτολογοκρισίας ή άλλου τύπου κόκκινες γραμμές, και τι είδους;

Πρέπει ο εκάστοτε υπουργός να απαντά σε τέτοιες αιτιάσεις και με τι τρόπο;

Η άποψη δεν σχολιάζω ντοκυμαντέρ (Χυτήρης) μπορεί να θεωρηθεί πολιτική θέση;

Μπορεί ένα πολιτικό κόμμα που ευαγγελίζεται την ανατροπή του αστικού κοινοβουλευτικού συστήματος (στο οποίο πάντως μετέχει μιλώντας ταυτόχρονα για αμφισβήτηση μέχρι και του συντάγματος) να εγείρει ζητήματα διαμόρφωσης πολιτικής ηθικής που δεν θ’ αμφισβητεί την δική του κοσμοθεωρία, όταν το ίδιο δεν φείδεται χαρακτηρισμών για όσους θεωρεί πως βρίσκονται απέναντι του, στην προκειμένη περίπτωση όλους τους άλλους.

Κάθε άποψη δεκτή (ελπίζω χωρίς φανατισμό). Δική μου θέση

Η ΑΡΙΣΤΕΡΑ ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΦΟΒΑΤΑΙ ΝΑ ΔΙΑΛΕΓΕΤΑΙ

Παραθέτω το σχετικό κείμενο του Βήματος που μου έδωσε την αφορμή για το σχόλιο:

Πόλεμος ΕΡΤ- ΚΚΕ για τον Στάλιν

Τρίτη 26 Οκτωβρίου 2010

Ενταση ξαφνικά στις σχέσεις ΚΚΕ και ΕΡΤ με αφορμή τον... Στάλιν. Η δημόσια τηλεόραση προέβαλε την Κυριακή ένα ντοκυμαντέρ για τη ζωή του Στάλιν το οποίο τον εμφάνιζε, όπως καταγγέλλει ο Περισσός, περίπου ως συνεργό του... Χίτλερ. Εντονη ήταν η αντίδραση του ΚΚΕ και με ανακοίνωσή του χαρακτηρίζει ως «γκεμπελίσκους» τους διευθυντές της δημόσιας τηλεόρασης, ενώ αναφέρει ότι το ντοκυμαντέρ ήταν «κατάπτυστο». Η ΕΡΤ, προστίθεται στην ανακοίνωση του ΚΚΕ, εμφάνισε το βράδυ της Κυριακής την «Ιστορία με το κεφάλι κάτω» και σημειώνει: Η ΕΤ1 εμφάνισε τον Στάλιν ως συνεργάτη του Χίτλερ στην εκπαίδευση της Γκεστάπο, στην παράδοση χιλιάδων εβραίων στο γερμανικό κράτος για να αποσταλούν στα κρεματόρια και καταλήγει: «Για την αντικομμουνιστική φρενίτιδα της κρατικής τηλεόρασης, το ΚΚΕ καταγγέλλει την κυβέρνηση του ΠαΣοΚ και τον αρμόδιο για την ΕΡΤ υπουργό. Κάνουνμεγάλο λάθος αν νομίζουν ότι μπροστά στις εκλογές θα αλιεύσουν ψήφους με τέτοιες χυδαιότητες, κάνουν λάθος αν πιστεύουν ότι με τον αντικομμουνισμό θα συγκαλύψουν τη βάρβαρη πολιτική που εφαρμόζουν υπέρ της πλουτοκρατίας».

Η ανακοίνωση του ΚΚΕ αιφνιδίασε τον αναπληρωτή υπουργό Πολιτισμού αρμόδιο για τα ΜΜΕ, κ. Τηλ. Χυτήρη, ο οποίος το μόνο που δήλωσε ήταν: «Δεν σχολιάζω ντοκυμαντέρ», ενώ κυβερνητικές πηγές σημείωναν ότι «με τα ντοκυμαντέρ ασχολείται η Ιστορία».

Το ΚΚΕ επανήλθε και ο υπεύθυνος του γραφείου Τύπου του κόμματος κ. Μάκης Μαΐλης επικοινώνησε με τον υπουργό Πολιτισμού κ. Π. Γερουλάνο και εξέφρασε τη διαμαρτυρία του, επισημαίνοντας όπως είπε και τις κυβερνητικές ευθύνες.

Τιμημένο KKE

της Σώτης Τριανταφύλλου*

Παρατηρώ με τη γνωστή απορία, ενόψει των δημοτικών εκλογών, τη στάση των πολιτών και των μέσων ενημέρωσης έναντι του ΚΚΕ.

Εκτός του ότι το κοινοβουλευτικά μικρό αυτό κόμμα (21 βουλευτές) απολαμβάνει ευρείας δημοσιότητας, ακόμα και κεντροδεξιοί δημοσιογράφοι (ειδικά αυτοί) το αντιμετωπίζουν, όπως δηλώνουν, με «σεβασμό».

Γιατί άραγε;

Το ΚΚΕ, από την πλευρά του, δεν σέβεται κανέναν· ούτε καν το ίδιο το πολίτευμα, ούτε καν το σύνταγμα· η άκρα αριστερά, όπως ακριβώς η άκρα δεξιά, περιφρονεί και καθυβρίζει οποιονδήποτε διαφωνεί: γι’ αυτό και υπερηφανεύεται ότι κατεβαίνει «μοναχικά» στις εκλογές, λες και πρόκειται για κατόρθωμα.

Το ΚΚΕ πιστεύει ότι εκπροσωπεί το μοναδικό δίκιο, ότι κατέχει την αναντίρρητη, «αντικειμενική» αλήθεια, όπως την υπαγορεύει ο διαλεκτικός υλισμός (ο οποίος έχει μετουσιωθεί σε θρησκευτικό δόγμα).

Κι όμως, καθώς εξηγεί τα φαινόμενα του κόσμου με τα δεδομένα του 19ου αιώνα, το ΚΚΕ δεν ωφελεί κανέναν· αντιθέτως, βλάπτει τα κοινωνικά στρώματα για τα οποία υποτίθεται ότι αγωνίζεται. Τα παρασύρει, όπως συνηθίζει, σε τυφλές περιπέτειες, σε αδιάλλακτη και ανόητη συμπεριφορά.

Το ΚΚΕ ήταν και εξακολουθεί να είναι μια μεγάλη απάτη που επηρεάζει πλήθος τίμιων πολιτών: ως κόμμα και ως παρασκηνιακός μηχανισμός άλλων κομμάτων, συνδικάτων, συντεχνιών κτλ. ταλαιπώρησε, δυσφήμισε, δολοφόνησε τα ίδια του τα μέλη· παρασύρθηκε σε εμφύλιο πόλεμο· υποστήριξε ολοκληρωτικά καθεστώτα, διέδωσε ψεύτικες εικόνες και όνειρα στον φτωχό ελληνικό λαό.

Και ποτέ, ποτέ, δεν στάθηκε με κριτικό πνεύμα απέναντι σε εγκλήματα κατά της ανθρωπότητας τα οποία, στην καλύτερη περίπτωση, χαρακτηρίζει, με απαράδεκτη αυταρέσκεια, «λάθη και παραλείψεις».

Κι όμως, μπροστά σ’ αυτό το παραδοσιακά «ηρωικό» και κατά καιρούς εγκληματικό κόμμα –το οποίο για μια στιγμή του χρόνου γοήτευσε (όπως άλλωστε ο φασισμός και ο ναζισμός) μέρος των λεγόμενων «μαζών» καθώς και μέρος των λεγόμενων «διανοουμένων»– όλοι δείχνουν αβρότητα: το ΚΚΕ θεωρείται φορέας αγώνων και θυσιών.

Αναμφίβολα, κατά καιρούς, τα πιο φωτισμένα μέλη του και οι συνοδοιπόροι έπαιξαν κεντρικό ρόλο στον συνδικαλισμό και στις εργατικές διεκδικήσεις.

Επιμένω στα «πιο φωτισμένα μέλη» και στους «συνοδοιπόρους» προσθέτοντας ότι ανέκαθεν οι αληθινοί επαναστάτες διώκονταν από το ΚΚΕ και υφίσταντο τη γνωστή σοσιαλφασιστική πίεση: όποιος δεν συμφωνούσε με τη βλακώδη ηγεσία, θεωρείτο προδότης, χαφιές και πράκτορας της αντίδρασης.

Η ιστορία του ΚΚΕ είναι στιγματισμένη από τις διαπομπεύσεις των καλύτερων στοιχείων του.

Εκτός από τους εργατικούς αγώνες και τις νίκες που ήταν απαραίτητες για να επιζήσει η χώρα και για να προχωρήσει λιγάκι, το ΚΚΕ είναι συνυπεύθυνο για τον εμφύλιο πόλεμο, πλην όμως επειδή ηττήθηκε (ευτυχώς, παρά την τραγωδία 1949-1974) δοξάστηκε.

Οι ηττημένοι δεδικαίονται κατά το «οι νεκροί δεδικαίονται». Οι διώξεις που υπέστη δημιούργησαν την αύρα του μάρτυρα.

Όμως, δεν υπάρχει καμιά απόδειξη ότι οι μάρτυρες έχουν μυαλό: οι μάρτυρες είναι απλώς θύματα της αγριότητας των νικητών, που, στην ελληνική περίπτωση ήταν τα κατακάθια της βαλκανικής μοναρχικής δεξιάς.

Αν το ΚΚΕ κέρδιζε εκείνον τον απέλπιδα πόλεμο, θα επεδείκνυε, με τη σειρά του, παρόμοια αγριότητα, όχι μόνον έναντι της δεξιάς, αλλά και των ίδιων των επαναστατών: οποιαδήποτε παραλλαγή, παρέκκλιση, διαφοροποίηση θα μπορούσε να εκληφθεί ως «δάκτυλος» του εχθρού.

Αυτό το κόμμα που σήμερα αρνείται να προτείνει οτιδήποτε εποικοδομητικό, που κολακεύει τον μικροαστό, που γιορτάζει τη μνήμη του Στάλιν και οργανώνει γιορτές μίσους σε πεδία του εμφυλίου πολέμου (όπως ακριβώς οι μοναρχοφασίστες), τυγχάνει ευρείας αναγνώρισης: μεταξύ άλλων, η θέση του ΚΚΕ στην Ελλάδα μαρτυρεί το πνευματικό μας επίπεδο και την ποιότητα των ηθών μας.

Το ΚΚΕ έχει ιδιοποιηθεί και διαλύσει την έννοια της «αριστεράς»: στην ουσία, χρησιμοποιούμε τον όρο αμήχανα σαν ένα ιστορικό υπόλειμμα.

Πώς να ορίσει κανείς μια πλευρά του πολιτικού φάσματος που υποστηρίζει τις ατομικές ελευθερίες, την ατομική πρωτοβουλία, την παιδεία, το κοσμικό κράτος, την ισότητα των ευκαιριών, την κοινωνική αλληλεγγύη, την ανακατανομή του πλούτου χωρίς ισοπέδωση, την αποστρατιωτικοποίηση, την οικολογία, τον συνδυασμό ελεύθερης αγοράς και κρατικών παρεμβάσεων, τον έλεγχο των γεννήσεων, τον πολιτισμό;

Το ΚΚΕ δεν έχει καμιά σχέση με όλ’ αυτά: είναι κόμμα κοινωνικού και ιστορικού μίσους που εκφράζει τα μικρόψυχα συναισθήματα του χωριού και της υπανάπτυξης.

Δεν είναι τυχαίο που επηρεάζει ακόμα και τους δεξιούς δημοσιογράφους οι οποίοι νιώθουν δέος μπροστά σ’ έναν τέτοιο μηχανισμό. Πιθανώς οι ίδιοι άνθρωποι νιώθουν δέος μπροστά σε παρελάσεις με το βήμα της χήνας· μπροστά στις στρατιωτικοπατριωτικές τελετουργίες στις οποίες επιδίδονται σε όλη τη διάρκεια της πρόσφατης ιστορίας οι φασίστες και οι σοσιαλφασίστες.

*από την AthensVoice, τεύχος: 320 - 20/10/2010

Δείτε σχετικά: Για το τιμημένο ΚΚΕ

Η Αριστερά εντός, εκτός και επί τα αυτά

του Νίκου Γεωργιάδη*

Αιφνιδίως τα γεγονότα άρχισαν να κυλούν με μεγάλη ταχύτητα. Οι εκλογές στη Μ. Βρετανία ανέδειξαν μη νικητή και η συστημική εναλλαγή στην εξουσία έμπασε νερά. Το Παρίσι σήκωσε κεφάλι και έθεσε το Βερολίνο προ των άμεσων ευθυνών του ως προς το επερχόμενο επιθετικό τσουνάμι κατά του ευρώ. Ο Ομπάμα σήκωσε το τηλέφωνο και επέβαλε το american way of acting, αναγκάζοντας την κυβέρνηση της Γερμανίας να ευθυγραμμιστεί με τις απαιτήσεις της σύγχρονης διαχείρισης του καπιταλισμού υπό καθεστώς κρίσης. Η Μέρκελ υπέστη σημαντική εκλογική ήττα στη Βεστφαλία-Ρηνανία, που καθιστά απαγορευτικούς τους ελιγμούς της στην Άνω Βουλή της χώρας της. Ο Μπερλουσκόνι τράβαγε τα μαλλιά του, διότι αντελήφθη πως χωρίς μηχανισμό στήριξης (ευρωπαϊκό ΔΝΤ) η Ιταλία το φθινόπωρο θα ήταν η τελευταία και καταϊδρωμένη οικονομία που θα αναγκαζόταν να προσφύγει σε βοήθεια. «Οι καταφερτζήδες οι Έλληνες τα κατάφεραν και τα πήραν πρώτοι. Εμείς σε ποιον θα απευθυνθούμε μετά την Πορτογαλία, την Ιρλανδία, την Ισπανία και ενδεχομένως τη Μ. Βρετανία;» αναρωτιόταν ο Καβαλιέρε.

Στη γραμμή Ομπάμα

Το Σάββατο το βράδυ η Ευρώπη, γονατίζοντας μπροστά στην οικονομική λογική Ομπάμα, έψαχνε με αγωνία να ανακαλύψει 600 δις ευρώ έως τη Δευτέρα που μας πέρασε το πρωί. Περίπου 1.000 ευρωπαϊκές τράπεζες είχαν ενημερώσει την ΕΚΤ πως από τη Δευτέρα 10 Μαΐου θα άρχιζε η μεγάλη επίθεση στο ευρώ. Οι Ευρωπαίοι τελικά συγκέντρωσαν 750 δις, ενώ το συνολικό ποσό που θα απαιτηθεί αγγίζει το 1 τρις ευρώ, ώστε να διασφαλιστεί αποτελεσματικά η άμυνα του ευρωπαϊκού νομίσματος. Η Ευρώπη «ζεματίστηκε» εγκλωβισμένη στον παθολογικό μονεταρισμό της. Ξύπνησε, ωστόσο, έστω και αργά.
Η Ελλάδα, βέβαια, ποτέ δεν πεθαίνει διότι οι νεκροθάφτες της πεθαίνουν πρώτοι, όπως το θέλει και η λαϊκή ρήση. Τυχερή μέσα στη δραματική χρεοκοπία της, βλέπει τους δανειστές της να τρέχουν να δανειστούν. Η ευρωπαϊκή κρισάρα τής έρχεται γάντι της Ψωροκώσταινας, που δεν είναι πια μόνη επαίτης αλλά αισθάνεται στο σβέρκο της το μίζερο αγκομαχητό των εταίρων της. Αυτά ως προς τα θετικά.

Τρία βήματα πίσω

Κάποτε η φράση « Ένα βήμα μπρος, δύο βήματα πίσω», το γνωστό μαρξιστικό-λενινιστικό Fetfah, ήταν ένα καλαμπούρι στους επικριτές του σταλινισμού. Σήμερα, μετά και την επανορθωτική κίνηση του ΚΚΕ μέσω του Συνεδρίου του, όπου ο πατερούλης Στάλιν ανεστήθη εκ νεκρών, η ρήση αυτή αποκτά ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Το ΚΚΕ από το 1974 λειτουργεί σε καθεστώς πολιτικής ασυλίας, εκμεταλλευόμενο τις ενοχές της Δεξιάς και την ανοχή της Κεντροαριστεράς. Αυτό το ιδιότυπο καθεστώς «Συγνώμης» για τα πεπραγμένα του κράτους και του παρακράτους κατά τον Εμφύλιο, αλλά και κατά τη μετεμφυλιακή περίοδο, πρόσφερε στο ΚΚΕ ευρύ χώρο ελιγμών. Κάθε κριτική, κάθε επικριτική φράση, κάθε σύνθημα που έρχεται σε αντίθεση με τα του Περισσού θέσφατα, κάθε φορά που εντοπίζεται κάτι το «περίεργο» στις δραστηριότητες του «Κόμματος του Λαού», η ηγεσία απαντά με την κλασική ατάκα περί αντικομμουνισμού.

Παλαιοκομματισμός

Ο Περισσός διεμήνυσε σε όλους τους τόνους πως θα πρέπει να οργανωθεί κίνημα ανυπακοής, στη συνέχεια τροφοδότησε τις μάζες με το σύνθημα «Πόλεμος», για να καταλήξει να κηρύξει εντός Βουλής τον αγώνα κατά του Συντάγματος. Έκτοτε το Κομμουνιστικό Κόμμα Ελλάδος άρχισε να αντιμετωπίζει πρόβλημα πολιτικής νομιμοποίησης. Είχαν προηγηθεί οι επιδρομές στην Ακρόπολη, στο λιμάνι του Πειραιά, στα ξενοδοχεία της Αθήνας, όπου τα μέλη του ΠΑΜΕ προκάλεσαν ακόμη και αντιδράσεις ψηφοφόρων του ΚΚΕ. Ο Περισσός, αισθανόμενος την πίεση που ασκείται στην Κεντροαριστερά και το ΠΑΣΟΚ, κατέληξε πως η συγκεκριμένη χρονική στιγμή προσφέρεται για πολιτική εκμετάλλευση. Ο ΣΥΡΙΖΑ, ακόμη πιο φοβισμένος, καλύφθηκε πίσω από τη στιβαρότητα του ΚΚΕ. Ως φαίνεται δεν ήταν αρκετό. Εντός ολίγων εικοσιτετραώρων η κοινοβουλευτική του ομάδα θα παρουσίαζε εικόνα αυτοδιάλυσης, με τον Φώτη Κουβέλη να αρνείται να στηρίξει τη νομικά ανύπαρκτη υπόθεση περί ψήφισης του νομοσχεδίου για τη Συμφωνία με το ΔΝΤ - ΕΕ από ενισχυμένη πλειοψηφία.

Το τέλος μιας ιδιότυπης ασυλίας

Στο Μαξίμου ο κύβος είχε ήδη ριφθεί. Το ΚΚΕ δεν θα απολάμβανε πλέον πολιτικής ασυλία στο όνομα της βαρβαρότητας που επέδειξε το κράτος της Δεξιάς κατά τον Εμφύλιο και μετά. Έμενε να τοποθετηθεί επί της κατάστασης η ΝΔ. Οι εξελίξεις στη Βουλή κατέδειξαν πως το συγκροτημένο από το 1989 «Γαλάζιο Σφυροδρέπανο» εξακολουθεί να λειτουργεί ως ανακλαστική αντίδραση σε ό,τι συμβαίνει στο πολιτικό προσκήνιο. Παρόλα αυτά συνετελέσθη και το μείζον σφάλμα. Παρασυρμένο από επαναστατικό μέλλον σταλινικού τύπου, όπου αυτό που μετρά είναι η καθαρότητα και η αποτελεσματικότητα του λαϊκισμού και όχι το συμφέρον των πολιτών, το ΚΚΕ αρνήθηκε να συμμετάσχει στο Συμβούλιο Αρχηγών. Παράλληλα, σε μια έκδηλη αντίδραση λαϊκιστικής υστερίας, κατέφυγε στο σύνθημα πως «Ο Ερντογάν έρχεται στην Ελλάδα για να μοιράσει το Αιγαίο». Πρόκειται για φράση της γενικής γραμματέως του ΚΚΕ, η οποία για προφανείς λόγους προστασίας αποσιωπήθηκε από τα δελτία ειδήσεων. Σε αυτά τα δεδομένα ο ΣΥΡΙΖΑ αυτοαπομονώθηκε και κατέληξε να ταυτιστεί με τα ανακλαστικά του Περισσού. Η ανανεωτική πτέρυγα αντέδρασε, αλλά ήταν αργά. Η θεσμική δηλαδή Αριστερά, παρά τα μέτρα, τις μαζικές διαδηλώσεις, την πολιτική συγκυρία και το ρευστό διεθνές περιβάλλον, συμπεριφέρθηκε με απίστευτο παλαιοκομματικό λαϊκισμό. Είναι προφανές πως θα παραμένει, δυστυχώς ή ευτυχώς, εκτός εξελίξεων.

*Athens Voice 13/5/10

Δες σχετικά:

Το γαλακτοϊχθυοπωλείο του ΣΥΡΙΖΑ

Θα μεγαλώσει ο μικρός Αλέξης;

ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΤΗΣ ΗΜΕΡΑΣ [3]

του ΚΟΑΝ

Έλεος πιά. Εντάξει παραδινόμαστε.

Δεν ξέρω πόσο είναι αληθινοί οι αριθμοί.

20.000 ακυρώσεις λένε οι τουριστικοί παράγοντες.

Δεν θα περιλαμβάνει στους προορισμούς της τον Πειραιά λέει η Ισπανική εταιρεία, της οποίας το Κρουαζιερόπλοιο έτυχε της ομηρίας του ΠΑΜΕ πριν από μέρες.

4.500 άτομα ταλαιπωρούνται σήμερα , επειδή ο κλάδος των «πιλότων» των ρυμουλκών κάνει 48ωρη απεργία, για να υπογράψει η κυβέρνηση την κλαδική τους σύμβαση.

Το είπα και στην αρχή. Δεν ξέρω πόσο είναι ακριβείς οι αριθμοί.

Εκείνο που ξέρω είναι ότι με το ΚΚΕ, ποτέ δεν μπορούσα να συνεννοηθώ.

Δεν γίνεται να συνεννοηθώ με τον Τούσια. Δεν καταλαβαίνω ποτέ, τι λέει.

Δεν γίνεται να συνεννοηθώ με την Κανέλη. Για κάποιον λόγο είναι πάντα πολύ οργισμένη, επειδή υπάρχουν και άλλοι ομιλούντες άνθρωποι, μάλλον.

Δεν γίνεται να συνεννοηθώ. Δεν γίνεται.

Το περίεργο είναι ότι ένας από τους πιο φιλόξενους προορισμούς στον κόσμο ήταν πάντα τα αριστερά λιμάνια. Το Λίβερπουλ, ο Περαιάς, η Μασσαλία και πάνω απ’όλα η Κούβα.

Αυτοί οι δικοί μας πως τα κατάφεραν έτσι;

Προσωπικά δεν θα πήγαινα ποτέ σε ένα λιμάνι που θα με περίμενε το ΠΑΜΕ, ακόμη και επειδή τα λογικά τους σχήματα είναι, για μένα, απολύτως παρανοϊκά και δεν απορώ που είναι μόνο 20.000 οι ακυρώσεις, αλλά πολλαπλά περισσότερες.

Πως γίνεται και τους αντέχουν. Δεν ξέρουν ότι κινδυνεύουν ανά πάσα στιγμή κάποιος Τούσιας να αποφασίσει ότι πρέπει να κλείσει το λιμάνι, τώρα.

Μπράβο στο θάρρος τους. Μάλλον άγνοια κινδύνου έχουν.

Παιδικές ασθένειες γερασμένων μυαλών

του Τάσου Παππά*

To 1989 με τον ενιαίο Συνασπισμό, ήταν η δεύτερη μεγάλη ευκαιρία της ιστορικής Αριστεράς να ξεφύγει από τη σκιά του εταίρου της [άλλοτε συναγωνιστή και άλλοτε σκληρού ανταγωνιστή της] και να γίνει ο κεντρικός πυλώνας της λεγόμενης προοδευτικής παράταξης, περιορίζοντας την μέχρι τότε ηγεμονεύουσα Κεντροαριστερά σε ρόλο δευτεραγωνιστή. Είχε προηγηθεί το 1958 με την εκτόξευση της ΕΔΑ στη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, αλλά πολύ γρήγορα οι ισορροπίες του συστήματος αποκαταστάθηκαν με τη βοήθεια εγχώριων [παλάτι, στρατός, παρακράτος] και εξωτερικών παραγόντων [Η.Π.Α].

Ο ενιαίος Συνασπισμός [ΚΚΕ-Ε.ΑΡ] εμφανίσθηκε σε μια περίοδο κατά την οποία το ΠΑΣΟΚ βρισκόταν σε ελεύθερη πτώση εξαιτίας των σκανδάλων και της προφανούς αδυναμίας του Α. Παπανδρέου να συνεχίσει να είναι ο κυματοθραύστης της ριζοσπαστικοποίησης των μαζών.

Το όνειρο ή αν θέλετε το παραμύθι τελείωσε σε δύο χρόνια και από το 1991 με τη διάσπαση του ΚΚΕ, η Αριστερά γύρισε στα «κιλά» της.

Ακολούθησε ένα διάστημα εξοντωτικής διαμάχης για την πρωτοκαθεδρία ανάμεσα στο ΚΚΕ και στον ΣΥΝ που επέτρεψε στο ΠΑΣΟΚ ν’ ανακάμψει.

Την εποχή του Κ. Σημίτη ένα σημαντικό κομμάτι της ανανεωτικής Αριστεράς μετακόμισε στο ΠΑΣΟΚ, δίνοντας προωθητική δύναμη και αίγλη στο εκσυγχρονιστικό εγχείρημα και περιθωριοποιώντας τον ΣΥΝ.

Την ίδια στιγμή στην άλλη άκρη του αριστερού φάσματος [ΚΚΕ] ενισχύονταν οι κλειστοφοβικές τάσεις, η κυριαρχία των οποίων είχε ως αποτέλεσμα την ιδεολογική αναδίπλωση του κόμματος και τη μετατροπή του σ’ ένα περίκλειστο φρούριο. Πρώτο μέλημα της ηγεσίας έγινε η προστασία των ιερών και των οσίων από τις επιθέσεις της σοσιαλδημοκρατίας και των οπορτουνιστών.

Η δεύτερη εκλογική ήττα του ΠΑΣΟΚ το 2007 και η εσωκομματική κρίση για την υπόθεση της αρχηγίας, απογείωσαν [τουλάχιστον δημοσκοπικά] τον ΣΥΡΙΖΑ, βάζοντας για ακόμη μια φορά στο κέντρο της πολιτικής συζήτησης το θέμα της ανατροπής των πολιτικών συσχετισμών.

Οι ελπίδες του κόσμου της Αριστεράς , ο οποίος σταθερά τάσσεται υπέρ της ενότητας, αναπτερώθηκαν και η συνοχή του δικομματισμού απειλήθηκε σοβαρά. Ωστόσο η ολέθρια διαχείριση από την πλευρά της ηγετικής ομάδας του ΣΥΡΙΖΑ, οδήγησε το κόμμα στα όρια της εκλογικής επιβίωσης.

Σήμερα και στις δύο πτέρυγες της ιστορικής Αριστεράς ο αριστερισμός- και στην ρητορική και στην προγραμματική εκδοχή του- είναι η δεσπόζουσα συνισταμένη.

Τα ίχνη του είναι εμφανή: ο διάλογος με τη σοσιαλδημοκρατία θεωρείται έγκλημα καθοσιώσεως.

Η ιδέα για συμμετοχή σε κυβερνήσεις συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ είναι εκτός κομματικής νομιμότητας.

Ο εργατισμός, ο λαϊκισμός και ο μαξιμαλισμός δίνουν τον τόνο στις καθημερινές δραστηριότητες.

Ο ακτιβισμός των κοινωνικών κινημάτων παρουσιάζεται ως η εναλλακτική λύση στον κοινοβουλευτικό κρετινισμό του δικομματισμού.

Κάθε προσπάθεια εκσυγχρονισμού της χώρας αντιμετωπίζεται ως απόπειρα του συστήματος να αποπροσανατολίσει τους πολίτες.

Η θεωρία από την οποία πηγάζουν όλα τα παραπάνω είναι ότι ο καπιταλισμός δεν εξανθρωπίζεται, αλλά καταργείται.

Το είπε άλλωστε ο επικεφαλής του ΣΥΡΙΖΑ Α. Τσίπρας στο συνέδριο της νεολαίας του ΣΥΝ: «ο καπιταλισμός είναι ένα λάθος».

Χωρίς βεβαίως να εξηγήσει στο ακροατήριο του γιατί ένα «λάθος» αντέχει τόσους αιώνες, καταφέρνοντας να εγκλωβίσει τις κοινωνικές ομάδες που πλήττονται από την ανάπτυξη του.

Αν έχεις καταλήξει σ’ αυτήν την εκτίμηση, είναι απολύτως λογικό να οργανώνεις τη δημόσια παρουσία σου γύρω από το σύνθημα «πάρτε τα λεφτά από τους πλούσιους και δώστε τα στους φτωχούς», χωρίς να αισθάνεσαι την υποχρέωση να προσδιορίσεις τα μέσα με τα οποία αυτό είναι εφικτό στις παρούσες συνθήκες, ίσως γιατί κρατάς για τον ευατό σου το know how [ΚΚΕ].
Όπως επίσης είναι απολύτως λογικό να θέτεις ως στόχους [ΣΥΡΙΖΑ] την εθνικοποίηση [σήμερα] των τραπεζών , την επανάκτηση [σήμερα] από το δημόσιο του ελέγχου των επιχειρήσεων που έχουν ιδιωτικοποιηθεί, όπως είναι ο ΟΤΕ και η Ολυμπιακή, χωρίς μάλιστα να διευκρινίζεις αν όλα αυτά θα γίνουν με αποζημιώσεις ή με επιτάξεις.

Το πλεονέκτημα του αριστερισμού είναι ότι μπορεί να λέει ό,τι θέλει, γνωρίζοντας πως δεν θα κληθεί ποτέ να εφαρμόσει όσα εκ του ασφαλούς διακηρύττει.

Γι αυτόν ο ρεαλισμός είναι ο προθάλαμος του συμβιβασμού.

Μπορεί να μιλάει στο όνομα των εργαζομένων, αλλά στην πράξη αδιαφορεί για το επίπεδο συνειδητότητας τους, για το αν μπορούν δηλαδή να αφομοιώσουν τις μετωπικές πολιτικές που προτείνει.

Για τον αριστερισμό πάντοτε οι κοινωνικές συνθήκες είναι ώριμες για ριζικές αλλαγές και αυτό που λείπει είναι ένα ‘σπρώξιμο’ την κατάλληλη στιγμή από το επαναστατικό υποκείμενο, το οποίο θα ρυμουλκήσει τις υπνώττουσες μάζες από το βασίλειο της ανάγκης στο βασίλειο της ελευθερίας.

Παρά το γεγονός ότι δηλώνουν θαυμαστές του Λένιν, μάλλον τον διαβάζουν επιλεκτικά.

Στο περίφημο έργο του « Ο Αριστερισμός, παιδική αρρώστια του κομμουνισμού» ο ηγέτης των μπολσεβίκων ήταν σαφής: « δεν αξίζουν πεντάρα τσακιστή οι πολιτικοί ηγέτες της επαναστατικής τάξης που δεν ξέρουν να κάνουν ‘ελιγμούς, συμφωνίες, συμβιβασμούς’ για να αποφύγουν μια μάχη κατάφωρα ασύμφορη».

H διαφορά του Λένιν από τους ομοιδεάτες του είναι ότι ενώ αυτός δεν δίσταζε να συμμαχήσει και με το διάβολο αν έκρινε ότι θα εξυπηρετηθούν τα σχέδια του, αυτοί τρέφονται από τις ήττες τους και δείχνουν ευτυχισμένοι, βολοδέρνοντας στον μικρόκοσμο τους.

Η διαφορά επίσης είναι ότι αυτός έκανε επανάσταση, οι άλλοι απλώς φλυαρούν για την επανάσταση.

* newstime.gr, 17/3/10

Δείτε σχετικά: Πολιτικός προσανατολισμός και δημοκρατικές διαδικασίες στη Νεολαία ΣΥΝ