Ανέστιοι και αναίσθητοι (απάντηση στον Νίκο Μπίστη)

Απάντηση στον Νίκο Μπίστη για το άρθρο του στο protagon.gr με τίτλο: Της κοντής σχολής, όλα της φταίνε

ΑΝΕΣΤΙΟΙ ΚΑΙ ΑΝΑΙΣΘΗΤΟΙ

του Γιώργου Πίτσου

Αγαπητέ Νίκο , Φίλο δεν μπορώ να σε προσφωνήσω , δεν γνωριζόμαστε καν. 

Μάλλον ούτε σύντροφο. 

Ανήκω στα πολιτικά ζώα που από την αρχή της πολιτικοποίησης τους, υποστήριξαν ένα κόμμα. Δογματικό; Ίσως. 

Πάντως δεν ανήκω στους οπαδούς της υπεκφυγής πως "πάντα στραβός ειν΄ ο γιαλός". 

Αν δεν με απατά η μνήμη μου , ένα φεγγάρι συνυπήρξαμε στο ΠΑΣΟΚ. 

Με εξέπληξε δυσάρεστα ότι επέλεξες μια συγκεκαλυμμένη πλην χυδαία παροιμία για να λοιδορήσεις όσους κριτικάρουν την κίνηση των 58 που συμμετέχεις. Δεν σου κρύβω πως αν ήθελα να σου απαντήσω στον ίδιο τόνο θα επέλεγα το διαμαντάκι της λαϊκής σοφίας που γνωρίζεις καλά: "του φευγάτου η μάνα δεν έκλαψε ποτέ". 

Η τακτική διαλόγου του αμφιθεάτρου, με τσιτάτα και ατάκες έχει προ πολλού ξεφτίσει , όπως και τα σταλινικά κατάλοιπα λοιδορίας και ηθικής μείωσης των αντιπάλων μας. 

Έχτισες μια τεράστια πομφόλυγα - υποθετικό διάλογο με έναν δήθεν

γκρινιάρη διαφωνούντα, έναν Φόρεστ Γκαμπ αλά γκρέκα, και κατάφερες μια τεράστια διαλεκτική νίκη. 

Πας μη 58 δηλαδή, βλαξ. 

Είμαι βέβαιος ότι κάπου θα έχεις ακούσει για όλους εμάς τους παρίες της πολιτικής. 

Όλους εμάς που το πρωί πάμε στην δουλειά μας και δίνουμε τον αγώνα τον καλό. 

Όλους εμάς που γυρνάμε τα βράδια σπίτι και ντρεπόμαστε για τα όχι που αναγκαζόμαστε να πούμε στα παιδιά μας. 

Όλους εμάς που δίνουμε τη μάχη της παραγωγής συνθλιβόμενοι από τα τσουνάμια της κακής πολιτικής που κι εσύ κάποτε συνδιαμόρφωνες. 

Όλους εμάς που δίνουμε την μάχη των ιδεών στη δουλειά, στην αγορά, στις παρέες και στη γειτονιά. 

Όλους εμάς που δεν έχουμε μιντιακές άκρες και στα διαπλεκόμενα ΜΜΕ αναφερόμαστε ως δημοσκοπικό δείγμα. 

Όντως πολιτικά είμαστε ΑΝΕΣΤΙΟΙ. Υπάρχουν όμως και οι ΑΝΑΙΣΘΗΤΟΙ . 

Και ποιοι είναι αυτοί; Όλοι αυτοί που καμάρωναν στις πρώτες σειρές του Ακροπόλ όταν ο Γιάννης Βούλγαρης έλεγε : "η οσμή της νέας διαπλοκής της πολιτικής με την οικονομία, αναδύεται με παλαιούς αλλά και νέους υπόπτους, και προμηνύει την μελλοντική άνθηση της συστημικής διαφθοράς ". 

Τα έλεγε αυτά ενώπιον του αντιπροέδρου και υπουργών της συγκυβέρνησης. 

Ενώπιον του ΠΑΣΟΚ που έξω απ την αίθουσα είναι δεκανίκι της Δεξιάς και μέσα στην αίθουσα ραχοκοκκαλιά της "κεντροαριστεράς". 

Ας ταξιδέψουμε με τα λόγια των αριστερών : "το πολιτικό κομματικό σύστημα, παλιό και νέο, αποτελεί προς το παρόν εμπόδιο στην προοπτική ανασυγκρότησης της χώρας. Απέναντι στο παλαιό , απέναντι στο νέο που γεννήθηκε παλαιό, θέλουμε να τραβήξουμε μια θεμελιακή πολιτική διαχωριστική γραμμή ρήξης." Γ. Βούλγαρης στο Ακροπόλ. 

Το ΠΑΣΟΚ δεν είναι ο μόνος εκφραστής του σημερινού πολιτικού συστήματος που καταγγέλλει και συμμετέχει και στους 58; Κι αν φιλοδοξείτε αντί για προοδευτική παράταξη να ορθώσετε έναν ηθικό μανδύα συγκάλυψης , τότε ξέρουμε "Ποιο Είναι το νέο που γεννήθηκε παλαιό". 

Μιλώντας για τις Ευρωεκλογές : 

"...προτείνουμε να βρούμε συναινετικά, χωρίς εκβιασμούς και προϋποθέσεις, ένα σχήμα ενωτικής καθόδου στις ευρωεκλογές ." 

Γ. Βούλγαρης. 

"Μέσα στο Φεβρουάριο πρέπει να γίνει η ιδρυτική συνέλευση της Ελιάς και αμέσως μετά οι πολίτες με ανοικτή ψηφοφορία να αναδείξουν το ευρωψηφοδέλτιο που θα δώσει την κρίσιμη μάχη." 

Νίκος Μπίστης . 

Φτάσαμε στην ταμπακιέρα λοιπόν. Χωρίς προϋποθέσεις, ίδρυση και εκλογές. 

Αυτό είναι το σχέδιο για την δημοκρατική παράταξη;; 

Πάρτε το χαμπάρι. Όχι άλλες ...

Το πειρατικό του κάπταιν Μπίστη...

Το πειρατικό του Captain Jimmy, 

που μ’ αυτό θα φύγετε και σεις, 

είναι φορτωμένο με χασίς 

κι έχει τα φανάρια του στην πρύμη.*

Είναι γνωστό τοις πάσι πλέον ότι πίσω από το καρότο της "κεντροαριστεράς" βρίσκεται η φάκα του σημερινού ΠΑΣΟΚ. Για την ακρίβεια, του κυβερνώντος ως τσόντα της ΝΔ, ΠΑΣΟΚ. Του συνυπεύθυνου για την καταστροφική πορεία της χώρας στα χέρια του πελατειακού πολιτικού συστήματος.

Η σχετική επικοινωνιακή εκστρατεία έναν στόχο έχει - τον εγκλωβισμό και της ΔΗΜΑΡ στο γενικόλογο "πλαίσιο διαλόγου" της κίνησης των 58: στην αοριστία σε κάθε επίπεδο, στην σίγαση του αντιπολιτευτικού λόγου λόγω της συγκυβερνώσας "σοσιαλδημοκρατίας" του ΠΑΣΟΚ, στην εκ προοιμίου ένταξη στο ευρωπαϊκό σοσιαλδημοκρατικό κόμμα ως συνιστωσών άρα και δια της πλαγίας "αδελφοποίησης" ΠΑΣΟΚ και ΔΗΜΑΡ. 

Η ΔΗΜΑΡ είναι τελείως απαραίτητη για να ολοκληρωθεί η υφαρπαγή του χώρου της εκτός ΣΥΡΙΖΑ κεντροαριστεράς από το σημερινό ΠΑΣΟΚ. Δεν μπορεί να το κάνει μόνο του - είναι ανυπόληπτο και σε πορεία διάλυσης. Οι ψηφοφόροι του έχουν μεταφερθεί προ πολλού στον ΣΥΡΙΖΑ. Και η ΔΗΜΑΡ είναι το μόνο καθαρό κομμάτι της κεντροαριστεράς πίσω από το οποίο θα μπορούσαν να κρυφτούν τα δακτυλοδεικτούμενα στελέχη του. Στον ΣΥΡΙΖΑ δεν τους θέλουν - όσα έχουν ήδη πάει παίζουν διακοσμητικό ρόλο ...προσωρινής ψηφοπαγίδας.

Γι αυτό το πειρατικό του κάπταιν Νίκου Μπίστη που έχει σαλπάρει από το καλοκαίρι αναζητώντας πλήρωμα, κόβει συνεχώς επικοινωνιακές βόλτες με την υποστήριξη του στόλου των συστημικών ΜΜΕ, για να ψαρέψει κυρίως δημαρίτες για τον "διάλογο"... 
Ποιον διάλογο; Αυτόν που θα αρχίσει εάν και εφόσον πετύχει η ψαριά; Αφού κλείσουν οι πόρτες με την ΔΗΜΑΡ μέσα;

Τι σόι διάλογος είναι αυτός; Μήπως δεν γίνεται ήδη διάλογος, μήνες τώρα, δημόσια και σε σειρά φόρουμ, συναντήσεων και δηλώσεων στήριξης κάτω από κείμενα και διακηρύξεις; 
Μήπως δεν έχουν γίνει φανερές οι συμπτώσεις και οι διαφωνίες; 
Πρέπει να ξαναρχίσει από την αρχή, εκεί που ήταν πριν δυο χρόνια για να χωρέσει με το ζόρι και το ΠΑΣΟΚ; Το οποίο ειρήσθω εν παρόδω αν είχε κάτι να πει επί ΓΑΠ, σήμερα αποτελεί απλά μια νεοδεξιά φαρσοκωμωδία συγκροτημένη γύρω από το τεράστιο "εγώ" του λαλίστατου αλλά πολιτικά τραγικού Β Βενιζέλου; Κι εκεί που η κεντροαριστερά τον έδιωξε από την πόρτα, αποπειράται να επιστρέψει από το παράθυρο;

Που είναι λοιπόν αυτός ο διαφορετικός διάλογος; Πότε θα αρχίσει; Γιατί ζητείται εν λευκώ επιταγή/συμμετοχή όλων εκ προοιμίου; Γιατί ασκείται τόση πίεση στην ΔΗΜΑΡ να υποκύψει άνευ όρων;

Θέλουμε να αγιάσουμε -σε αυτό το ιστολόγιο- αλλά δεν μας αφήνουν: Η επικοινωνιακή πίεση, η ενοχοποίηση της ΔΗΜΑΡ και όσων "δεν προσέρχονται στον διάλογο" (τι φράση και αυτή...), η δαιμονοποίηση όσων δεν αντέχουν το προκάτ καλούπι και δεν δέχονται να γίνουν στα καλά καθούμενα "ομοτράπεζοι" του ΠΑΣΟΚ, η δίκη "συριζαϊκών" προθέσεων όσων προτείνουν κάτι διαφορετικό κλπ κλπ, ένα πράγμα δείχνουν μόνο: ότι για κάποιους ο χρόνος μετρά αντίστροφα. Το πλάνο πρέπει να εκτελεσθεί όπως σχεδιάστηκε και άμεσα - χωρίς την ΔΗΜΑΡ στην κίνηση των 58 στενεύει και ο χώρος για το ΠΑΣΟΚ: η αμεροληψία και η καλοπιστία των σοβαρών συμμετεχόντων θα πληγωθεί βαθιά από μια ενδεχόμενη μονοκρατορία του ΠΑΣΟΚ στο εγχείρημα. 

Έτσι αξιοποιείται στο έπακρο κάθε δήλωση έστω και έμμεσης υποστήριξης (Λυκούδης), οτιδήποτε τέλος πάντων μπορεί να ανοίξει την κερκόπορτα της ΔΗΜΑΡ... 
Κανονική επικοινωνιακή καταιγίδα! 
Μόνο που τα κύματα που σηκώνονται μπορεί να ...πνίξουν στην επιστροφή τους το φορτωμένο παραισθήσεις πειρατικό του κάπταιν Νίκου - κι άντε να εξηγήσει μετά "που να ξοδευτήκαν τόνοι χίλιοι" κεντροαριστεράς:

*Μήνες τώρα που `χουμε κινήσει

και με τη βοήθεια του καιρού 

όσο που να πάμε στο Περού 

το φορτίο θα το έχουμε καπνίσει. 

Πλέμε σε μια θάλασσα γιομάτη 

με λογής παράξενα φυτά, 

ένας γέρος ήλιος μας κοιτά 

και μας κλείνει που και που το μάτι. 

Μπουκαπόρτες άδειες σκοτεινές, 

που να ξοδευτήκαν τόννοι χίλιοι; 

Μας προσμένουν πίπες αδειανές 

και τελωνοφύλακες στο Τσίλι. 

Ξεχασμένο τ’ άστρο του Βορρά, 

οι άγκυρες στο πέλαγο χαμένες. 

Πάνω στις σκαλιέρες σε σειρά 

δώδεκα σειρήνες κρεμασμένες. 

Η πλώρια Γοργόνα μια βραδιά 

πήδησε στον πόντο μεθυσμένη, 

δίπλα της γλιστρούσαν συνοδιά 

του Κολόμβου οι πέντε κολασμένοι. 

Κι έπειτα στις ξέρες του Ανκορά 

τσούρμο τ’ άγριο κύμα να μας βγάλει 

τέρατα βαμμένα πορφυρά 

με φτερούγες γλάρων στο κεφάλι. 

Νίκος Καββαδίας

(του ειδικού συνεργάτη)

Ο τόπος χρειάζεται ένα Μέτωπο Λογικής

Ο τόπος χρειάζεται μια νέα και ενιαία μεταρρυθμιστική παράταξη, από τους σοσιαλδημοκράτες και τους λογικούς αριστερούς, μέχρι τους λογικούς φιλελεύθερους και τους λογικούς οικολόγους, ένα Μέτωπο Λογικής - και το χρειάζεται τώρα. Συνθηματοποιώντας, θα έλεγα "στην ενότητα η δύναμη, στην ανανέωση η ελπίδα".

Οι πενήντα, το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ

του Νίκου Μπίστη*

Φαίνεται ότι χρειάζονταν οι πρόσφατες μετρήσεις για να καταλάβουν(;) ορισμένοι στο χώρο της ευρύτερης κεντροαριστεράς, αυτό που είναι προφανές εδώ και 6 μήνες. Η προωθητική δύναμη από την απόφαση συμμετοχής τους στην κυβέρνηση εξαντλήθηκε, τα όποια κέρδη από την τρικομματική συνεργασία τα εισπράττει ο Σαμαράς και ο συναγωνισμός για το ποιος θα αποφύγει τον μουντζούρη, δεν έχει νικητή: τον παίρνουν και οι δύο, και το ΠΑΣΟΚ και η ΔΗΜΑΡ. 

Αν η πολιτική είναι τέχνη του προβλέπειν, η πρόβλεψη δεν φαίνεται να είναι από τα ισχυρά χαρτιά τους μπροστά σε κρίσιμες αποφάσεις. Η πρώτη λάθος απόφαση οδήγησε σε επαναληπτικές εκλογές πέρυσι τον Ιούνιο. Ήμαστε ελάχιστοι στη ΔΗΜΑΡ που επιμέναμε ότι έπρεπε να σχηματιστεί κυβέρνηση από τις ίδιες δυνάμεις και με τους τότε συσχετισμούς, ήδη από τον Μάιο. Ήταν συντριπτικά περισσότεροι οι αντίθετοι με το ισχυρό επιχείρημα ότι «Το κόμμα δεν το αντέχει γιατί άλλη ήταν μέχρι τότε η πολιτική του» , πράγμα που οφείλαμε να σεβαστούμε μιας και δεν είχαμε συμμετοχή μέχρι τότε στη διαμόρφωση της πολιτικής του κόμματος, με την οποία εξάλλου διαφωνούσαμε σε κρίσιμες επιλογές (μη στήριξη στην κυβέρνηση Παπαδήμου, αντίθεση στο νομοσχέδιο Διαμαντοπούλου). Πάντως, η ΔΗΜΑΡ άντεξε μετά τον Ιούνιο το σοκ από την αλλαγή πολιτικής , αφού πρώτα άντεξε εκλογικά, ζητώντας «εντολή για λύση». Πάντως, είναι οι επαναληπτικές εκλογές που διαμόρφωσαν τους σημερινούς συσχετισμούς και τη νέα, αρνητική δικομματική πραγματικότητα.

Μετά τις εκλογές, συγκροτήθηκε η τρικομματική κυβέρνηση. Ήταν και είναι ορθή επιλογή. Η άλλη θα ήταν η παράδοση της χώρας στον ΣΥΡΙΖΑ και η χρεοκοπία. Η περίπτωση της Κύπρου διέλυσε και τις τελευταίες αυταπάτες επ’ αυτού. 

Πώς κατάλαβαν όμως οι δυνάμεις της κεντροαριστεράς τη συμμετοχή τους; Αισχυντηλά, όσο πατάει η γάτα, αν μάλιστα δεν πατούσε καθόλου θα ήταν καλύτερα γι’ αυτούς. 

Το μεν ΠΑΣΟΚ, είναι σαν να μην συμμετέχει. Ρωτήστε πόσοι Έλληνες πολίτες ξέρουν τους Υπουργούς του ΠΑΣΟΚ. Η δε ΔΗΜΑΡ, μπήκε με προσωπικότητες από την προηγούμενη υπηρεσιακή κυβέρνηση, οι οποίοι, σε κρίσιμες επιλογές, ούτε μεταξύ τους πάντα συμφωνούσαν. Έμεινε ο Στουρνάρας να πρέπει να άρει τις αμαρτίες όλων, από τα λεφτά υπάρχουν του Παπανδρέου, τα Ζάππεια του Σαμαρά, τις αντιμνημονιακές κορώνες των υπολοίπων. 

Η κυβέρνηση και το Υπουργικό Συμβούλιο υποκαταστάθηκαν από τις συναντήσεις των τριών αρχηγών. Επειδή όμως η χώρα κυβερνάται καθημερινά, σιγά-σιγά και αναπόφευκτα το βάρος, οι πιστώσεις και οι χρεώσεις, έπεσαν στην ΝΔ και τον ανανήψαντα, μέχρι πρόσφατα αντιμνημονιακό, Σαμαρά. Και επειδή υπάρχει η αίσθηση ότι η χώρα πέρασε τον κάβο της χρεοκοπίας, η ΝΔ πιστώνεται περισσότερο, ενώ οι διστακτικοί συγκυβερνώντες παίρνουν τον μουντζούρη. 

Το ορθό επιχείρημα της ΔΗΜΑΡ και του ΠΑΣΟΚ, ότι χωρίς αυτούς δεν υπάρχει κυβέρνηση, δεν έχει πλέον προωθητική δύναμη, ακούγεται σαν γκρίνια και ζήλεια επειδή ο βασικός εταίρος ενισχύεται σε βάρος τους. 

Το ηθικό δε πλεονέκτημα που είχε η ΔΗΜΑΡ, υποχώρησε αισθητά με την εφαρμογή της αναλογίας 4 , 2 , 1 στη στελέχωση του κυβερνητικού μηχανισμού. Και αυτό γιατί η ΝΔ...