Ελλάδα: Debt-End or Dead-End

Εισαγωγικό σχόλιο από την Κατερίνα Πάντα

Είναι αλήθεια & βρισκόμαστε τώρα στο σημείο αιχμής.
Το πλέον κρίσιμο σημείο, όπου τα πάντα παίζονται για το χρέος.
Και φυσικά μόνο το ΔΝΤ ως το μακρύ χέρι των ΗΠΑ, είναι αυτό που μπορεί να αντιμετωπίσει τους ευρωπαίους, που έχουν κρυφτεί πίσω από έναν αδιάλλακτο Σόιμπλε.
Πρός το παρόν και άνευ απροόπτου, δείχνει να τον έχει εγκλωβίσει στην ίδια την αδιαλλαξία του.
Ημίμετρα ΔΕΝ δέχεται, μιας και ο ίδιος όταν πήρε άδεια εγκρισης του τρίτου μνημονίου απο την βουλή του, ήταν με τον απαραίτητο όρο της συμμετοχής του ΔΝΤ.
Η ώρα αυτή έφτασε. Και η θα γίνει μια σωστή αναδιάρθρωση του χρέους ώστε να σπάσει τον αυτοτροφοδοτούμενο φαύλο κύκλο με το τίμημα να βαίνει αυξανόμενο σε νέα μνημόνια & με τον πέλεκυ της χρεοκοπίας να επικρέμαται επ' άπειρον, η πάμε σε μετωπική με τοίχο. Και το φωνάζαμε από χρόνια για όσους με γνωρίζουν από παλιά στο Capital.
Επί επτά συναπτά έτη εσωτερικής υποτίμησης, & η ταυτόχρονη απομόχλευση δημοσίου και ιδιωτικού τομέα καθιστούν ατελέσφορη κάθε προσπάθεια εξόδου από το καθοδικό σπιράλ ύφεσης και αποπληθωρισμού, αν δεν αναδιαρθρωθεί αποτελεσματικά το χρέος.
Αγγλιστί: Debt-End or Dead-End.
Σύμφωνα με το διοργανωθέν Συμπόσιο, στο οποίο συμμετέχουν οι δικοί μας: Nikolaos Karatsoris, Vasilis Pazopoulos, Thanos Niforos, Γιάννης Π. Κυριακόπουλος.
Συγχαρητήρια για τη συμμετοχή τους, στην πολύ κρίσιμη για τη χώρα περίοδο που διανύουμε!
Kαλή επιτυχία στη χώρα μας, όπου το τι θα γίνει με το χρέος, κρίνεται η ίδια της η ύπαρξη και το μέλλον των παιδιών της.

Παρουσίαση-ζωντανή μετάδοση από το euro2day:

Μερικοί από τους πλέον καταξιωμένους οικονομολόγους αλλά και στελέχη της αγοράς συζητούν για το ελληνικό θέμα και πως μπορεί να βγει η χώρα από την κρίση. Παρακολουθείστε ζωντανά μέσω του Euro2day.gr.

Ενα σημαντικό συνέδριο για το ελληνικό ζήτημα διεξάγεται στη Βιέννη από το πανεπιστήμιο Webster. Όπως σημειώνουν χαρακτηριστικά οι διοργανωτές τη συνεχή προσπάθεια απόδρασης από τη Δαμόκλειο σπάθη της πτώχευσης που επικρέμεται πάνω από την ελληνική οικονομία ακολουθεί, μετά από κάθε αξιολόγηση, ένα νέο πρόγραμμα διάσωσης σ’ έναν αυτοτροφοδοτούμενο φαύλο κύκλο με το τίμημα να βαίνει αυξανόμενο.

Η επί επτά συναπτά έτη εσωτερική υποτίμηση, η ταυτόχρονη απομόχλευση δημοσίου και ιδιωτικού τομέα καθιστούν ατελέσφορη κάθε προσπάθεια εξόδου από το καθοδικό σπιράλ ύφεσης και αποπληθωρισμού. Μακροπρόθεσμα, εκτιμάται, το τίμημα θα βαίνει αυξανόμενο καθώς θα διαφανούν οι επιπτώσεις της επιλογής της νέας γενιάς να αναζητήσει διέξοδο στη μετανάστευση, προκειμένου να αποφύγει τη φτώχεια και την εξαθλίωση.

Για να συζητήσουν τα παραπάνω έχουν προσκληθεί καταξιωμένοι εμπειρογνώμονες του ευρωπαϊκού νομισματικού συστήματος, όπως άλλωστε φαίνεται από τον κατάλογο των συμμετεχόντων:

-Ο καθηγητής Steve Keen, ένας από τους κορυφαίους οικονομολόγους σήμερα παγκοσμίως και επικεφαλής στο Kingston University του Λονδίνου,

- Ο Richard Werner, Καθηγητής Τραπεζικής στο Southampton Business School και επινοητής του όρου «Ποσοτική Χαλάρωση»,

- Ο καθηγητής Bernard Lietaer, που συμμετείχε στη διαμόρφωση της αρχικής αρχιτεκτονικής του ευρώ από την πλευρά της Κεντρικής Τράπεζας του Βελγίου,

- Ο Paul Kazarian, Πρόεδρος & Διευθύνων Σύμβουλος της Japonica Partners.

Από τις ΗΠΑ θα έρθει ειδικά για το συμπόσιο o Robert Parenteau, ο Dr. Kaoru Yamaguchi από την Ιαπωνία και o Dr. Wolfgang Richter από τη Γερμανία.

Επίσης είτε θα συμμετέχουν, είτε θα παρουσιάσουν τις εισηγήσεις τους μέσω ζωντανής σύνδεσης, οι καθηγητές Albrecht Ritschl, Michael Hudson, Heinz J. Hafner, Marco Cattaneo και Rob Parenteau.
Από ελληνικές συμμετοχές έχουμε τον πρώην Αναπληρωτή Υπουργό Οικονομικών Δημήτρη Μάρδα, τον επικεφαλής του Γραφείου Προϋπολογισμού της Βουλής Παναγιώτη Λιαργκόβα, καθώς και τους καθηγητές Αιμίλιο Αυγουλέα, Κώστα Λαπαβίτσα, Βασίλη Πολυμένη.

Σύντομες παρεμβάσεις που θα αναδείξουν πτυχές της κρίσης και λύσεις θα παρουσιαστούν από τους Θάνο Νιφόρο, Ιωάννη Χατζηθεοδοσίου και Γιάννη Κυριακόπουλο.

Διοργανωτής του Συμποσίου είναι ο επικεφαλής του Τμήματος Επιχειρήσεων και Διοίκησης του Πανεπιστημίου Webster, Δρ Νικόλαος Αντωνακάκης, ένας από τους πρωτοπόρους Ευρωπαίους οικονομολόγους της εποχής μας. Χορηγός επικοινωνίας είναι το Euro2day.gr.

Μέλη της οργανωτικής επιτροπής είναι ο Νικόλαος Καρατσόρης και ο Βασίλης Παζόπουλος.

Τέταρτο τμήμα του συμποσίου

Τρίτο τμήμα του συμποσίου

Δεύτερο τμήμα

Πρώτο τμήμα

Ένας τρελός διοικεί την ευρωζώνη...

Εισαγωγή από την Κατερίνα Πάντα

Αξίζει να διαβαστεί το κατωτέρω. 

Ετσι, για να επιβεβαιωθούμε όταν λέγαμε, ότι μέτρα & μνημόνια ίσον ευρώ & ότι το δημοψήφισμα του Τσίπρα ΔΕΝ ήταν για ΝΑΙ η ΟΧΙ στο ευρώ, ούτε το ΟΧΙ έγινε ΝΑΙ, όπως πολλοί αρέσκονται να λένε απλοικά, λαικίστικα και στρογγυλεμένα.  

Οτι ήταν η ύστατη προσπάθειά του να αποφύγει τους όρους του καταστροφικού Β΄ μνημονίου που έριξε και τον Σαμαρά.  

Οτι υπάρχει ένας τρελός που διοικεί την ευρωζώνη κατά το δοκούν χωρίς να υπολογίζει ούτε θεσμούς, ούτε ανώτερους του, ότι είναι ακραίος φεντεραλιστής θέλοντας να καταστήσει τα κράτη επαρχίες του δικού του imperium.  

Οτι μπορούμε να "ελιχθούμε" μόνο στο ύψος και το φάρδος του κλουβιού μας και θαύματα ΔΕΝ γίνονται.  

Οι κάτωθι διάλογοι Βαρουφάκη-Σόιμπλε, παρουσία τρίτων προσώπων που δεν τους διέψευσαν, δεν μπορεί παρά να είναι αληθινοί:

Οι διάλογοι Βαρουφάκη Σόιμπλε από το βιβλίο του Γιάνη Βαρουφάκη "Ανίκητοι ηττημένοι – Για μια ελληνική άνοιξη μετά από ατελείωτους μνημονιακούς χειμώνες":

11 Μαίου 2015

Η κίνηση του Βόλφγκανγκ

Πιστός στη συμβουλή «κράτα τους φίλους σου κοντά αλλά τους εχθρούς σου κοντύτερα», όταν κανόνισα να συναντηθώ με τον Βόλφγκανγκ, πήρα μαζί μου τον Θεοχαράκη και τον Χουλιαράκη. Η συνάντηση θα γινόταν στα γραφεία της γερμανικής αντιπροσωπείας στις Βρυξέλλες, λίγο πριν αρχίσει το Eurogroup. 

Μας δέχτηκε μαζί με τους υφυπουργούς του και μπήκε κατευθείαν στο ψητό:«Κοίτα», είπε, «είναι λάθος να πιστεύεις οτιδήποτε από αυτά που σου λέει η Επιτροπή. Τι μπορούν να σου δώσουν; Όλο λόγια είναι και τίποτα παραπάνω. Μην τους δίνεις σημασία».

Βάσει προηγούμενων εμπειριών, ήξερα ότι είχε απόλυτο δίκιο. Αυτό που δεν ήξερα, όμως, ήταν ότι στον κατάλογο αυτών που με συμβούλευε να αγνοήσω συμπεριλάμβανε και την ίδια την καγκελάριο της Γερμανίας. 

«Ξέρω ότι ο πρωθυπουργός σου μιλάει μαζί της όλη την ώρα», είπε. Με φανερή έξαψη συνέχισε ρωτώντας: «Γιατί μιλάει μαζί της τόσο πολύ; Για ποιο πράγμα; Τι περιμένει από κείνη; Δεν υπάρχει τίποτα που να μπορεί να του δώσει!».

Αναδίπλωση

Πιθανώς αντιλαμβανόμενος ότι είχε υπερβεί για λίγο τα όρια της ευπρέπειας, συνέχισε σε ήπιο τόνο: 

«Χάρηκα πολύ που άκουσα τον πρωθυπουργό σου να αναφέρει την πιθανότητα δημοψηφίσματος. Αυτό θα ‘ταν τέλειο! Αλλά πρόσεξε. Πρέπει να είσαστε πολύ πολύ ξεκάθαροι απέναντι στους Ελληνες ως προς το ποιες είναι οι επιλογές τους. Σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, η πλειοψηφία είναι υπέρ του ευρώ. Πρέπει να τους πείτε ότι, αν θέλουν το ευρώ, πρέπει να δεχτούν το μνημόνιο. Αν δεν θέλουν το μνημόνιο, δεν πειράζει, ας προχωρήσουν. Ας προχωρήσουν». 

Aνταπάντησα ότι η συμμετοχή μιας χώρας στην Ευρωζώνη δεν μπορεί να έχει ως προϋπόθεση τη συγκατάθεση σε αποτυχημένες πολιτικές που υπονομεύουν το μέλλον της χώρας σε αυτή την ίδια την Ευρωζώνη. Απέρριψε το επιχείρημά μου χωρίς δεύτερη σκέψη: 

«Το μνημόνιο, το μνημόνιο, ως έχει χωρίς αλλαγές. Ή τη δραχμή. Πρέπει να δεχτείτε το μνημόνιο, αν θέλετε το ευρώ. Αν δε θέλετε το ευρώ, αυτό είναι άλλο ζήτημα. Ο ελληνικός λαός πρέπει να το αποφασίσει αυτό. Γι’ αυτό χάρηκα που άκουσα τον πρωθυπουργό σας να μιλάει για δημοψήφισμα. Πρέπει πραγματικά να το οργανώσετε αυτό το δημοψήφισμα. Και ξέρεις, αν οι Ελληνες χρειάζονται έξι μήνες καιρό για να πάρουν την απόφασή τους μετά από σοβαρό διάλογο και σκέψη, κανένα πρόβλημα. Θα σας χρηματοδοτήσουμε πλήρως για έξι μήνες». 

Εδώ ήμασταν λοιπόν. Ολη εκείνη η φιλολογία περί αναντίρρητων κανόνων που – ανεξαρτήτως πολιτικής βούλησης-απαγόρευαν στην ΕΚΤ να μας παράσχει ρευστότητα «επειδή απλά τηρεί τους κανόνες της» αποδεικνυόταν ένα σκέτο ψέμα. 

Αν ήθελαν, για πολιτικούς λόγους, μπορούσαν να χρηματοδοτήσουν «πλήρως» τις δανειακές υποχρεώσεις της κυβέρνησης μας. Και όχι μόνο για δύο ή τρεις εβδομάδες, όπως τους ζητούσαμε εμείς, αλλά για έξι ολόκληρους μήνες, το οποίο πρακτικά σήμανε την εκταμίευση εκ μέρους τους 11 δισεκατομμύρια ευρώ για εκείνο το εξάμηνο!

«Όμως, Βόλφγκανγκ», απάντησα σοκαρισμένος ακόμα από τα λόγια του, «ως υπεύθυνοι ηγέτες και ευρωπαϊστές – πρέπει να κάνουμε ό,τι μπορούμε για να αποφύγουμε το Grexit και να προσφέρουμε στους λαούς μας την προοπτική μιας αξιοπρεπούς διαβίωσης μέσα στην Ευρωζώνη. Το να τους πιέζουμε να διαλέξουν μεταξύ μιας καταστροφικής δημοσιονομικής πολιτικής εντός Ευρωζώνης και μιας καταστροφικής εξόδου από την Ευρωζώνη δεν είναι δείγμα πεφωτισμένης πολιτικής ηγεσίας. Δεν βλέπεις ότι το πρόβλημα με το μνημόνιο είναι ότι στερεί κάθε ελπίδα για ένα αξιοπρεπές μέλλον;». 

Παραδοχή

Φυσικά και το έβλεπε, το παραδέχτηκε άλλωστε: «Το μνημόνιο είναι κακό για τον λαό σας. Δεν θα σας αφήσει να ανακάμψετε. Δε βοηθάει την ανάπτυξη. Γι’ αυτό χρειάζεστε το δημοψήφισμα. Για να γίνει αυτό ξεκάθαρο». 

Σοκαρισμένος από την άνεση με την οποία υποστήριζε ουσιαστικά την αποδόμηση της Ευρωζώνης, του απάντησα: «Ας αφήσουμε για λίγο στην άκρη την Ελλάδα, πιστεύεις στ’ αλήθεια ότι μπορείς να ελέγξεις την κατάσταση όταν ανοίξουν οι ασκοί του Αιόλου με το Grexit; Αυτό είναι σκέτη τρέλα. Κανείς δεν θα μπορεί να την ελέγξει. Θα είναι ένα λάθος ιστορικών διαστάσεων».

«Μην το λες Grexit τότε», είπε ο Βόλφγκανγκ. «Δεν είναι ανάγκη να το σκέφτεσαι ως μόνιμη έξοδο. Σκέψου το σαν time – out. Όπως το καταλαβαίνω εγώ, βγαίνετε για λίγο, ανακτάτε την ανταγωνιστικότητά σας μέσω της υποτίμησης και έτσι επανακάμπτετε πολύ γρήγορα. Και μετά από έναν χρόνο περίπου, όταν θα έχετε ανακτήσει το μεγαλύτερο μέρος της χαμένης σας ανταγωνιστικότητας, μπορείτε να ξαναμπείτε». 

Αντίδραση

Δεν ήξερα από πού να αρχίσω. «Βόλφγκανγκ, δεν μπορώ να αποδεχτώ την έξοδο της Ελλάδας από μια νομισματική ένωση στην οποία παραδέχομαι ότι δεν έπρεπε να έχουμε μπει. Εφόσον χρειάζεται να περάσει ένας χρόνος αφότου δημιουργήσεις ένα νέο νόμισμα μέχρι να μπορέσεις να το υποτιμήσεις, είναι σαν να ανακοινώνεις μια νομισματική υποτίμηση έναν χρόνο νωρίτερα. Το βραχυπρόθεσμο κόστος θα ήταν τεράστιο. Αν και φοβάμαι λιγότερο αυτό το κόστος από το κόστος της επ’ αόριστον παραμονής στο ευρώ υπό το καθεστώς ενός καταστροφικού μνημονίου, επιμένω ότι το να μας τίθεται το δίλημμα μνημόνιο ή δραχμή δε συνάδει με το συμφέρον της Ευρώπης.

Ακόμα κι αν δεν σε ενδιαφέρει η Ελλάδα, ένα Grexit ή time out, πες το όπως θες, θα κάνει το ευρώ να σταματήσει να φαίνεται ως κάτι αναπόδραστο. Αυτό θα φέρει ένα άμεσο και γερό χτύπημα στην Ιταλία και στην Ισπανία, πριν οι συνέπειες φτάσουν στο Παρίσι. Και τότε δε θα υπάρχει τίποτα που να μπορεί να κάνει ο Μάριο Ντράγκι για να περιορίσει τη ζημιά, ακόμα κι αν τυπώσει έναν πακτωλό χρημάτων. Η νομισματική ένωση θα ξηλωθεί από παντού από δυνάμεις που δεν μπορείτε να ελέγξετε». 

Ο Βόλφγκανγκ διαφωνούσε. Αλλά εξέφρασε τη διαφωνία του μέσα από ένα περίεργο κομπλιμέντο. «Μέσα στο Εurogroup είσαι ο μόνος που καταλαβαίνει ότι η Ευρωζώνη δεν είναι βιώσιμη», είπε. «Η Ευρωζώνη φτιάχτηκε με λάθος τρόπο. Πρέπει να αποκτήσουμε μια πολιτική ένωση, δεν υπάρχει αμφιβολία γι’ αυτό». «Πάντα ήξερα ότι είσαι αφοσιωμένος φεντεραλιστής», τον διέκοψα. «Θυμάμαι τη διαφωνία σου με τους συναδέλφους σου στις αρχές της δεκαετίας του ΄90 και τα άρθρα σου με τον Lammers. Είμαι σίγουρος ότι η κ. Μέρκελ δεν έβλεπε με τόσο καλό μάτι όπως εσύ τη δημιουργία ομοσπονδιακής πολιτικής δομής παράλληλα με τη νομισματική ένωση».

Προς στιγμήν έδειξα ευχαριστημένος, «Ούτε οι Γάλλοι το έβλεπαν», πρόσθεσε. «Μου αντιτάχθηκαν». «Το ξέρω», είπα. «Ηθελαν να χρησιμοποιούν το μάρκο σας χωρίς να μοιραστούν την κυριαρχία τους!». 

Ο Βόλγκανγκ συμφώνησε εγκάρδια: «Ναι έτσι είναι. Και δεν θα το δεχτώ», διαβεβαίωσε. «Βλέπεις λοιπόν», συνέχισε, «ότι ο μόνος τρόπος να επιβιώσει η ένωση, το μόνο πράγμα που μπορεί να μας κρατήσει είναι περισσότερη πειθαρχία. Οποιος θέλει το ευρώ πρέπει να αποδεχτεί την πειθαρχία. Η Ευρωζώνη θα δυναμώσει πολύ αν ένα Grexit επιβάλει την πειθαρχία». 

Με την άκρη του ματιού μου έβλεπα τον Χουλιαράκη να χλωμιάζει. Ο Θεοχαράκης από την άλλη έδειχνε εντυπωσιασμένος αλλά όχι έκπληκτος με τον υπουργό Οικονομικών, που είχε πάρει φωτιά. Σε μια απέλπιδα προσπάθεια, επέστρεψα σε αυτό που θεωρούσα την ουσία του θέματος: «Δε θα μπορέσετε να ελέγξετε τη χαοτική διαδικασία που θα πυροδοτήσει ένα Grexit. Ξέχνα το προσωρινό time – out. Απαξ και βγήκατε, τελείωσε, είμαστε εκτός, και θα ακολουθήσουν κι άλλοι. Σχεδιάζεις να ελευθερώσεις μια δυναμική που δεν μπορείς να ελέγξεις». 

«Δεν συμφωνώ μαζί σου», απάντησε κουνώντας το κεφάλι ενώ κοίταζε το πάτωμα. «Μπορούμε να θωρακίσουμε καλύτερα το ευρώ όταν φύγετε, με τεράστια βοήθεια από εμάς προς εσάς, και μετά ξαναγυρνάτε». 

Ηταν φανερό ότι δεν είχε νόημα να προσπαθώ να τον πείσω ότι δεν μπορεί να ελέγξει ένα φαινόμενο τρομερό σαν δύναμη της φύσης. Και όταν ο Γερμανός υπουργός Οικονομικών προσφέρει στην εξαθλιωμένη χώρα σου «τεράστια βοήθεια», οφείλεις να ζητήσεις διευκρίνιση. Ετσι τον ρώτησα: «ΟΚ, όταν λες τεράστια βοήθεια, τι εννοείς με τον όρο “τεράστια”; Παρεμπιπτόντως, η καγκελάριος είναι ενήμερη γι΄ αυτό;».

Κοιτώντας με έντονα και με ένα χαμόγελο γεμάτο σημασία μου είπε: «Αν σου απαντήσω σε αυτή την ερώτηση και το διαρρεύσεις, θα σε σκοτώσω με τα ίδια μου τα χέρια!».

«Βόλφγκανγκ» του είπα, «έχω ποτέ διαρρεύσει τίποτα από όσα λέμε στις συναντήσεις μας; Εσύ το έχεις κάνει αλλά όπως ξέρεις, εγώ όχι!» 

Γέλασε και είπε: «Ναι, έχεις δίκιο, έχεις δίκιο. Είναι ενήμερη και θα την πείσω ότι είναι καλή ιδέα». 

Το «δράμα»

Όπως είχα υποψιαστεί, η καγκελάριος ήξερε το σχέδιο του Βόλφγκανγκ αλλά δεν το ενέκρινε. Εκείνη τη στιγμή με πλημμύρισε η συνειδητοποίηση πως είχαμε κάτι κοινό. Διαφωνούσαμε στα πάντα, συμπεριλαμβανομένου του Grexit, αλλά μοιραζόμασταν ένα δράμα: λειτουργούσαμε υπό ηγέτη, τόσο εκείνος όσο και εγώ, που αυτοσχεδίαζε χωρίς αποφασιστικότητα, χωρίς συγκεκριμένο σχέδιο. «Από αυτά που μου λες καταλαβαίνω ότι αυτή είναι μια συζήτηση που δεν έχεις την εξουσιοδότηση να κάνουμε», του είπα, για να ξεχάσω εκείνη τη στενόχωρη σκέψη. 

«Ναι», συμφώνησε. «Για να κάνουμε αυτή την κουβέντα, εσύ χρειάζεσαι έγκριση από τον πρωθυπουργό σου και εγώ από την καγκελάριο».  «ΟΚ», του είπα, «θα σε καλέσω αργότερα». Ανταλλάξαμε τηλέφωνα και συμφωνήσαμε να μιλήσουμε μετά το Eurogroup που ακολουθούσε. 

 (πηγή διαλόγων tvxs) 

Οι αγωγοί, ο κουρδικός διάδρομος και ένας κάποιος Ερντογάν-πιόνι

της Κατερίνας Πάντα*

Έχει κανείς καμιά αμφιβολία ότι αυτός ο καταστροφικός πόλεμος στη Συρία (που πολλές φορές ξέφυγε από τον έλεγχο των αμερικανών βάζοντας τους Ρώσους στο παιχνίδι πλέον ως συνεταίρους στο μοίρασμα της πίτας), δεν έγινε για τους αγωγούς;
Θα άφηνε κανείς από αυτούς τους δύο σε συνεργασία πάντα με τους Ευρωπαίους, τον Ερντογάν, τον στρατό του & τον ISIS (που αρχικά οι Αμερικανοί χρησιμοποίησαν ως εργολάβους κατά του Άσαντ), να γίνουν οι ρυθμιστές του παιχνιδιού;
Ούτε γι'αστείο.

Όπως διαβάζουμε έχουν συλληφθεί ως τώρα μέσω των εκκαθαρίσεων Ερντογάν (πόσο βολικού ως πιόνι):

• οι 2 εκ των 4 διοικητών στρατιάς
• ο 1 εκ των 10 διοικητών σωμάτων στρατού
• οι 20 εκ των 39 ταξίαρχων τεθωρακισμένων - πεζικού - πυροβολικού
• οι 9 εκ των 10 ταξίαρχων καταδρομών
• ο διοικητής της μεραρχίας εκπαιδεύσεως ορεινών καταδρομών
• ο διοικητής της ταξιαρχίας πεζοναυτών
• ο διοικητής της ακτοφυλακής
• οι διοικητές των ναυτικών βάσεων του Αιγαίου και της Ανατολικής Μεσογείου
• ο διοικητής της ναυτικής αεροπορίας
• οι 7 εκ των 12 διοικητών των κύριων αεροπορικών βάσεων
• ο διοικητής της στρατοχωροφυλακής
• οι 2 υποστράτηγοι και 9 ταξίαρχοι της στρατοχωροφυλακής

Εν συνόλω, 2.000 αξιωματικοί όλων των βαθμίδων έχουν συλληφθεί ή παυθεί εκ των καθηκόντων τους – το 15% εξ αυτών άνω του βαθμού του ταγματάρχη. Ενδεικτικά, έως τώρα 118 στρατηγοί εκ των 358 των ΤΕΔ έχουν συλληφθεί.

Μια εις βάθος ανάλυση του προφίλ των υψηλόβαθμων αξιωματικών αποκαλύπτει πως η συντριπτική πλειοψηφία εξ αυτών είχε υπηρετήσει (και διακριθεί) σε επιτελικά και επιχειρησιακά καθήκοντα. Ειδικά ο διοικητής της Β’ Στρατιάς (με ζώνη επιχειρησιακής ευθύνης τη νοτιο-ανατολική Τουρκία), ο διοικητής της στρατοχωροφυλακής, ο διοικητής της μεραρχίας εκπαιδεύσεως ορεινών καταδρομών, καθώς επίσης και οι διοικητές των ταξιαρχιών καταδρομών είχαν διεξάγει επιτυχώς τις αντι-αντάρτικες επιχειρήσεις κατά των αυτονομιστών Κούρδων ανταρτών το προηγούμενο χρονικό διάστημα....(δες εδώ)

Ο τούρκικος στρατός, όλως περιέργως μετά το "αποτυχημένο" πραξικόπημα (που όμως πέτυχε τον σκοπό του και για τους λόγους που έγινε), αποκεφαλίζεται σε καίρια σημεία & αποδυναμώνεται, περνώντας στον έλεγχο του Ερντογάν, που με την σειρά του πλέον ελέγχεται.

Μέσα σ'όλα αυτά βγαίνει ενισχυμένη και η Ελλάδα μαζί με τον ρόλο για τον οποίο την προορίζουν.

Θα άφηναν οι Αμερικανοί και τα συνεταιράκια τους, τόσο κόπο, τόσους θανάτους και τόσους μετανάστες που δημιούργησαν στη Συρία να πάνε χαμένα; 

Θα άφηναν τη δουλειά στη μέση; Τον Ερντογάν να παίζει τους πάντες με τα καπρίτσια του με δυνατό τον Τούρκικο στρατό & την Ευρώπη εξαρτημένη ενεργειακά από αυτόν σε μεγάλο βαθμό; 

Ή θα την ολοκλήρωναν με το βλέμμα στραμμένο στον Κουρδικό διάδρομο & τον αγωγό;
Γιατί με την Συρία σχεδόν τελείωσαν.

Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα που κάποιοι δεν μπορούν να δουν & για την οποία μιλούσαμε από την αρχή του πραξικοπήματος (χάρτης), περιοριζόμενοι στην μικρότερη που λέγεται Ερντογάν & έλεγχος της χώρας του.
Κάποτε θα ΄ρθεί και η σειρά του όταν δεν θα τον χρειάζονται ούτε ως πιόνι.

*ο τίτλος της ανάρτησης είναι του ιστολογίου

Μπλέξαμε με μαφιόζους... (@ ΔΝΤ, Σόιμπλε)

Οι εγκέφαλοι...

...και οι εκτελεστές

 της Κατερίνας Πάντα*

Το σενάριο Τόμσεν υλοποιείται βήμα βήμα, ωθώντας την κυβέρνηση σε αδιέξοδο αναλώνοντας τα αποθέματα, τους ευρωπαίους να παίζουν τον παπά, το ΔΝΤ να προβάλλει ανέφικτες και αντισυνταγματικές απαιτήσεις οδηγώντας σε μια αμφισβητούμενη λύση οικουμενικής που κανείς δεν γνωρίζει κατά πόσον μπορεί να επιτευχθεί.

Ο πρωθυπουργός αιτείται ευρωπαϊκή σύγκλιση κορυφής με ένα μόνο αίτημα: 

Να τηρηθεί η συμφωνία του περυσινού Ιουλίου, η οποία περιλάμβανε συγκεκριμένες δεσμεύσεις και υποχρεώσεις για κάθε πλευρά - και δεν περιείχε πρόβλεψη ή ρήτρα για τα «προληπτικά» μέτρα που απαιτεί τώρα το ΔΝΤ. 

Ανεξαρτήτως αποτελέσματος, η ζημιά έχει ήδη γίνει.

Η αποσταθεροποίηση και η αβεβαιότητα είναι ήδη διάχυτες και οσονούπω θα τις αισθανθούμε και στην τσέπη μας περισσότερο.

Τα χρήματα της πρώτης δόσης, έπρεπε να εκταμιευθούν από τον προηγούμενο Νοέμβριο και τώρα να αποταμιεύεται η δεύτερη.

Όταν όμως διαπίστωσαν ότι η αρχική συμφωνία των 5,4 δις εκτελέσθηκε ήδη σύμφωνα με το χρονοδιάγραμμα κατά τα 3 δις περίπου με τα υπόλοιπα μέχρι το 2018 όπως ήταν προγραμματισμένη, άρχισαν οι νέες απαιτήσεις από το πουθενά.

Λες και ο αυτόματος μηχανισμός των επιπλέον μέτρων όπως ήδη ισχύει πανευρωπαϊκά και μνημονιακά δεν τους κάλυπτε και ζητούν αντισυνταγματικά επιπλέον μέτρα υπό αίρεσιν, για να εκθέσουν την κυβέρνηση.

Όπως πχ...Για το 2010 προβλέπονταν μέτρα ύψους 9% του ΑΕΠ ή 20 δισ. ευρώ.
Για το 2011 προβλέπονταν μέτρα ύψους 4% του ΑΕΠ ή 10 δισ. ευρώ.
Για το 2012 προβλέπονταν μέτρα ύψους 2% του ΑΕΠ ή 5 δισ. ευρώ. Τελικά στο δεύτερο αναθεωρημένο μνημόνιο, επιβλήθηκαν επιπλέον νέα μέτρα ύψους 8,4 δισ. ευρώ.
Για το 2013 προβλέπονταν μέτρα ύψους 2% του ΑΕΠ ή 4,8 δισ. ευρώ. Τελικά, το πακέτο διευρύνθηκε σε 9,4 δισ. ευρώ.
Για το 2014, το αρχικό μνημόνιο δεν προέβλεπε μέτρα, επειδή εκτιμούσε πως η ελληνική οικονομία θα είχε επανέλθει στην ανάπτυξη, θα δανειζόταν από τις αγορές και το έλλειμμα και το δημόσιο χρέος θα είχαν υποχωρήσει σημαντικά.Όμως επιβλήθηκαν νέα μέτρα, ύψους 4,2 δισ. ευρώ, για το 2014, αλλά η τρόικα εκτίμησε πως δεν επαρκούσαν και ζήτησε επιπλέον 2,5 δισ. ευρώ μέτρα για το 2015.

Και μη μου πει κανείς ότι κάτι τέτοιο δεν έγινε μεθοδευμένα από ΔΝΤ και Σόιμπλε, ο καθένας για τους δικούς του λόγους, προκειμένου να ανατρέψουν την περσινή συμφωνία που κάποιοι εντεταλμένοι, χαρακτήριζαν δήθεν χειρότερη.

Μπλέξαμε με μαφιόζους που δυστυχώς χρειάζονται την ίδια αντιμετώπιση.
Με νόμιμους τρόπους ΔΕΝ μπορεί να τους αντιμετωπίσει κανείς.


πηγή σχόλιο στο fb

Τα σκόπιμα "λάθη" του ΔΝΤ και η θυσία της Ελλάδας στο βωμό της απόκρυψης της διεθνούς κρίσης

Λάθη, σου λέει η Λαγκάρντ...Ας όψονται αυτοί που μας πρόσφεραν ως αμνόν επί σφαγήν με την υπερχρέωσή μας. Δια πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν εκάστου εξ'αυτών.

της Κατερίνας Πάντα*

Φυσικά και ΔΕΝ ήταν λάθος οι "προβλέψεις" του ΔΝΤ για ανάπτυξη, χρέος & πρωτογενές ισοζύγιο τότε.. (πίνακας 1)

Ήταν ένα σκόπιμο "λάθος" & η Ελλάδα με την ευγενική χορηγία των πρόθυμων πολιτικών της που επέμεναν μέχρι τέλους για το δήθεν βιώσιμο χρέος, θυσιάστηκε στο βωμό της διεθνούς κρίσης.

Είτε για να κρύψει τα τεράστια προβλήματα των τραπεζών, είτε για να κρύψει τα συνολικά ελλείμματα & χρέη των προηγμένων κρατών που ήταν πολύ μεγαλύτερα.

Το χρέος ΔΕΝ ήταν βιώσιμο εξ'αρχής & παραμένει. 

Χαρακτηρίσθηκε όμως βιώσιμο από τον φόβο των αγορών που είχαν πάθει υστερία, θέτοντας θηριώδη ετήσια πλεονάσματα & στόχους, εν γνώσει τους ότι δεν είναι δυνατόν να επιτευχθούν & εν γνώσει τους ότι οι πολλαπλασιαστές της ύφεσης δεν ήταν λάθος.

Διότι μια τέτοιου μεγέθους δημοσιονομική προσαρμογή μόνο σε τεράστια ύφεση μπορούσε να οδηγήσει & ας "πρόβλεπαν" ανάπτυξη (my ass) από το 2012.
Το ΔΝΤ τώρα δηλώνει ότι σοβαρεύτηκε, ψηφίζοντας μάλιστα σχετική διάταξη στο καταστατικό του περί βιώσιμων χρεών.

Θα φανεί και στην πράξη, αν αφήσει τον Σόιμπλε να τραγουδάει για αδύνατες επιπλέον & εγκληματικές προσαρμογές για το χρέος η όχι.

Πάντως η χώρα έκανε μακράν τις μεγαλύτερες δημοσιονομικές προσαρμογές ever (πίνακας 2).

πηγή: σχόλιο στο ΣΥΡΙΖΑ Τμήμα Βιομηχανίας

Αποεπένδυση 40 δις επί συνόλου 60 δις μεταξύ 2007-2014 χάρη και στο "φάρμακο" των μνημονίων

της Κατερίνας Πάντα*

Η καταστροφή που έχει επιτευχθεί στη χώρα αυτή σε ότι αφορά τις επενδύσεις παγίου κεφαλαίου, δηλαδή των πραγματικών επενδύσεων & όχι του τζόγου των funds, είναι ανυπολόγιστη.

Oπως διακρίνουμε στον κάτωθι πίνακα οι επενδύσεις μειώθηκαν από το 2007 έως το 2014 περί τα 40 δις επί συνόλου 60 δις !

Φυσικά η μεγαλύτερη μείωση προήλθε από τις ιδιωτικές επενδύσεις, που οφείλεται στην πτώση του ΑΕΠ κατά κύριο λόγο & όχι το αντίστροφο. Η μείωση μεταξύ 2009-2014 φθάνει το 67,0%.
Εξ'ου και η τεράστια ανεργία.

Το "φάρμακο" των μνημονίων επέτεινε το πρόβλημα & στον τομέα των δημοσίων επενδύσεων που θεωρούνται βάση ανάπτυξης & "καύσιμο" για περαιτέρω ιδιωτικές.

Καμία έκπληξη λοιπόν γιατί οι στόχοι τους απέτυχαν. Ύφεση & αποεπένδυση ήταν πάντα ισχυρότερες των μέτρων, που γεννούσαν τα ίδια τα μέτρα.

Κανένα success story κ. Σαμαρά και λοιποί, ούτε βιώσιμο χρέος. Να είμαστε τουλάχιστον ειλικρινείς σε ότι αφορά την πραγματική οικονομία.

Από εδώ και πέρα στη φάση που είμαστε, η λύση είναι μία:

Σημαντική αναδιάρθρωση χρέους που να απαιτεί μικρότερα ετήσια πρωτογενή πλεονάσματα ώστε να απελευθερώσουν πόρους για που θα επιτρέψουν μια κατ'αρχήν αύξηση του ΑΕΠ & σταθερή φορολογική πολιτική για κάποια χρόνια, με ξεκαθάρισμα οπτικής του τοπίου.

Όσο συνεχίζεται αυτό το γαϊτανάκι των ατελείωτων πρόσθετων μέτρων και η ασάφεια στον τεράστιο όγκο του χρέους που κρέμεται σαν την λαιμητόμο, το πτωτικό σπιράλ θα συνεχίζεται ακάθεκτο, ενώ κανείς σοβαρός επενδυτής δεν θα εμπιστευθεί τα χρήματα του, όσο η οικονομία θα στεγνώνει αμετάκλητα.



*σχόλιο στην σελίδα του Τμήματος Βιομηχανίας του ΣΥΡΙΖΑ